Δευτέρα 16 Μαΐου 2011
Κυριακή 15 Μαΐου 2011
Πρωϊνὴ Προσευχὴ Γέροντος Σοφρωνίου
Πρωϊνὴ Προσευχὴ Γέροντος Σοφρωνίου Νεοελληνικὴ ἀπόδοση
Αἰώνιε Κύριε, Δημιουργὲ τῶν ἁπάντων,
ὁ καλέσας μὲ εἰς τὴν ζωὴν ταύτην τῇ ἀνεξερευνήτῳ Σου ἀγαθότητι·
ὁ δούς μοι τὴν Χάριν τοῦ Βαπτίσματος καὶ τὴν σφραγῖδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος·
ὁ κοσμήσας με τῇ ἐπιθυμίᾳ τοῦ ἀναζητεῖν Σε, τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν,
ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου.
Ὁ Θεός μου, οὐκ ἔχω ζωήν, φῶς, χαράν, σοφίαν, δύναμιν ἄνευ Σοῦ.
Ἀλλὰ Σὺ εἶπας τοῖς μαθηταῖς Σου: «Πάντα ὅσα ἐὰν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε».
Ὅθεν τολμῶ ἐπικαλεῖσθαι Σε: Καθάρισόν με ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος.
Δίδαξόν με πῶς δεῖ προσεύχεσθαι.
Εὐλόγησον τὴν ἡμέραν ταύτην ἣν ἐχάρισάς μοι, τῷ ἀναξίῳ δούλῳ Σου.
Ἰκάνωσόν με τῇ δυνάμει τῆς Χάριτός Σου ἀδιαλείπτως ὁμιλεῖν καὶ ἐργάζεσθαι πρὸς τὴν Σὴν δόξαν ἐν πνεύματι καθαρότητος, ταπεινώσεως, ὑπομονῆς, ἀγάπης, εὐγενείας, εἰρήνης, ἀνδρείας καὶ σοφίας, ἐπιγινώσκειν ἀεὶ τὴν ἁπανταχοῦ παρουσίαν Σου.
Κύριε ὁ Θεός, δεῖξόν μοι τὴν ὁδὸν τοῦ θελήματός Σου ἐν τῇ ἀπείρῳ Σου ἀγαθότητι καὶ ἀξίωσόν με πορεύεσθαι ἐνώπιόν Σου χωρὶς ἁμαρτίας.
Καρδιογνῶστα Κύριε, Σὺ ἐπιγινώσκεις πᾶσάν μου ἔνδειαν, Σὺ γινώσκεις τὴν τυφλότητα καὶ τὴν ἄγνοιάν μου, Σὺ γινώσκεις τὴν ἀστάθειαν καὶ τὴν διαφθορὰν τῆς ψυχῆς μου.
Ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ὁ πόνος οὐδ᾿ ἡ ἀγωνία ἡ ἐμὴ κεκρυμμένα Σοὶ τυγχάνει.
Ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου καὶ δίδαξόν με τῷ Πνεύματί Σου τῷ Ἁγίῳ, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι.
Μὴ ἐγκαταλείψης με, ὅτι ἡ διεφθαρμένη μου θέλησις ὁδηγήσῃ με πρὸς ἄλλας ὁδούς, ἀλλὰ βιαίως ἐπανάγαγέ με πρὸς Σέ.
Δός μοι, τῇ δυνάμει τῆς Σῆς ἀγάπης, στερεωθῆναι με εἰς τὸ ἀγαθόν.
Φύλαξόν με ἀπὸ παντὸς λόγου ἢ ἔργου ψυχοφθόρου, ἀπὸ πάσης ἐσωτερικῆς καὶ ἐξωτερικῆς κινήσεως μὴ εὐαρέστου ἐνώπιόν Σου καὶ ἐπιβλαβοῦς διὰ τὸν ἀδελφόν μου.
Δίδαξόν με πως δεῖ καί τι μὲ δεῖ λαλεῖν.
Ἐὰν τὸ Σὸν θέλημά ἐστι τοῦ μὴ ἀποκριθῆναι μὲ δός μοι πνεῦμα εἰρηναίας σιωπῆς, ἀλύπου καὶ ἀκινδύνου διὰ τὸν ἀδελφόν μου.
Νομοθέτησόν με ἐν τῇ τρίβῳ τῶν ἐντολῶν Σου καὶ ἕως ἐσχάτης μου ἀναπνοῆς μὴ ἐπιτρέψῃς παρεκκλίναι μὲ ἀπὸ τοῦ Φωτὸς τῶν προσταγμάτων Σου, ἕως ὅτου καταστῶσιν ὁ μοναδικὸς νόμος πάσης ὑπάρξεώς μου, προσκαίρου τε καὶ αἰωνίου.
Δέομαί Σου ὁ Θεὸς ἐλέησόν με.
Λύτρωσαί με ἀπὸ τῆς θλίψεως καὶ ἀθλιότητός μου καὶ μὴ ἀποκρύψης ἀπ᾿ ἐμοῦ τὴν ὁδὸν τῆς σωτηρίας. Ἐν τῇ ἀφροσύνῃ μου, ὁ Θεός, περὶ πολλῶν καὶ μεγάλων δέομαί Σου, γινώσκων ἀεὶ τὴν ἐμὴν κακότητα, τὴν ἀδυναμίαν καὶ φαυλότητα κράζω Σοι: ἐλέησόν με.
Μὴ ἀπορρίψης μὲ ἀπὸ τοῦ Προσώπου Σου ἕνεκεν τῆς ἀλαζονείας μου.
Δὸς καὶ αὔξησον ἐν ἑμοὶ τῷ ἀχρείῳ τὴν δύναμιν τοῦ ἀγαπᾶν Σε, κατὰ τὰς ἐντολάς Σου, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας μου, ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς μου, ἐξ ὅλης τῆς διανοίας μου, ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος μου, καὶ δι᾿ ὅλου τοῦ εἶναί
Ναί, ὁ Θεός, δίδαξόν με δικαίαν κρίσιν καὶ γνῶσιν τῷ Πνεύματί Σου τῷ Ἁγίῳ.
Δός μοι τοῦ γνῶναι τὴν Ἀλήθειάν Σου προτοῦ μὲ ἀπελθεῖν ἐκ τῆς ζωῆς ταύτης.
Παράτεινον τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου ἕως ὅτου Σοὶ προσφέρω μετάνοιαν ἀληθινήν.
Μὴ ἀναγάγῃς μὲ ἐν ἡμίσει ἡμερῶν μου μηδὲ ἐν ὢ ὁ ἐμὸς νοῦς τετυφλωμένος ἐστί.
Καὶ ὅταν εὐδοκήσης ἐλθεῖν τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου προγνώρισόν μοι τὸν θάνατον, ἵνα ἡ ψυχή μου ἐτοιμασθὴ πρὸς συνάντησίν Σου.
Ἔσο μετ᾿ ἐμοῦ, Κύριε, ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῇ φοβερᾷ καὶ ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ Σωτηρίου Σου.
Καθάρισόν με ἀπὸ παντὸς ἁμαρτήματος φανεροῦ καὶ ἀποκρύφου, ἀπὸ πάσης ἀνομίας κεκρυμμένης ἐν ἑμοὶ καὶ δώρησόν μοι καλὴν ἀπολογίαν ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ βήματός Σου.
Ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ τὴν ἄμετρον φιλανθρωπίαν Σου, ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου. Ὦ Κύριε, αἰώνιε καὶ Δημιουργὲ τῶν πάντων,
ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ἀνεξερεύνητη ἀγαθότητά Σου μὲ κάλεσες σὲ αὐτὴν τὴν ζωή,
ὁ ὁποῖος μου ἔδωσες τὴν χάρη τοῦ Βαπτίσματος καὶ τὴν σφραγῖδα τοῦ ἁγίου Πνεύματος,
ὁ ὁποῖος μὲ προίκισες μὲ τὴν ἐπιθυμία νὰ ἀναζητήσω Ἐσέ, τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό,
εἰσάκουσε τὴν προσευχή μου.
Δὲν ἔχω ζωή, φῶς, χαρὰ, ἢ σοφία,οὔτε δύναμη χωρὶς ἐσένα, ὦ Θεέ.
Ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μου δὲν τολμῶ νὰ ὑψώσω τοὺς ὀφθαλμούς μου σὲ Ἐσένα.
Ἀλλὰ Σὺ εἶπες στοὺς μαθητές Σου: «Καθετὶ ποὺ θὰ ζητήσετε στὴν προσευχή σας μὲ πίστη, θὰ τὸ λάβετε» καὶ «καθετὶ ποὺ ζητήσετε στὸ ὄνομά μου θὰ γίνει».
Γι᾿ αὐτὸ τολμῶ νὰ Σὲ ἐπικαλεστῶ: Καθάρισέ με ἀπὸ κάθε ρύπο σωματικὸ καὶ πνευματικό.
Δίδαξέ με νὰ προσεύχομαι ὀρθά.
Εὐλόγησε αὐτὴν τὴν μέρα ποὺ χάρισες σὲ ἐμένα, τὸν ἀνάξιο δοῦλο Σου.
Μὲ τὴν δύναμη τῆς εὐλογίας Σου, κάνε με ἱκανὸ συνέχεια νὰ ὁμιλῶ καὶ νὰ ἐργάζομαι γιὰ τὴ δόξα Σου, μὲ καθαρὸ πνεῦμα, ταπείνωση, ὑπομονή, ἀγάπη, εὐγένεια, εἰρήνη, θάρρος καὶ σοφία, νὰ αἰσθάνομαι πάντοτε τὴν παρουσία Σου.
Μὲ τὴν ἄπειρη ἀγαθότητά Σου, ὦ Κύριε Θεὲ Δεῖξε μου τὸν δρόμο τοῦ θελήματός Σου, καὶ δῶσε ὥστε νὰ βαδίζω μπροστά Σου χωρὶς ἁμαρτία.
Ὢ Κύριε, σὲ ἐσένα ὅλες οἱ καρδιὲς εἶναι ἀνοιχτές. Σὺ γνωρίζεις ὅλα ὅσα ἔχω ἀνάγκη. Σὺ γνωρίζεις τὴν τυφλότητα καὶ τὴν ἄγνοιά μου. Σὺ γνωρίζεις τὴν ἀστάθεια καὶ τὴν διαφθορὰ τῆς ψυχῆς μου.
Ἀλλὰ οὔτε ὁ πόνος καὶ ἡ ἀγωνία μου εἶναι κρυμμένα ἀπὸ Σένα.
Δέξου, σὲ παρακαλῶ τὴν προσευχή μου καὶ μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα Σου, δίδαξέ με δρόμο ποὺ πρέπει νὰ πορευθῶ.
Καὶ ὅταν ἡ διεστραμμένη μου θέληση μὲ ὁδηγήσει σὲ ἄλλους δρόμους, μὴν μὲ ἀφήσεις νὰ χαθῶ, ἀλλὰ κάνε με νὰ ἐπιστρέψω σὲ Ἐσένα.
Δῶσε μου μὲ τὴν δύναμη τῆς ἀγάπης Σου νὰ κρατηθῶ σταθερὰ στὸ ἀγαθό.
Φύλαξέ με ἀπὸ κάθε λόγο ἢ πράξη ποὺ μπορεῖ νὰ καταστρέψει τὴν ψυχή, ἀπὸ κάθε ἐπιθυμία ποὺ μπορεῖ νὰ δυσαρεστήσει καὶ νὰ βλάψει τὸν ἀδελφό μου.
Δίδαξέ με πῶς πρέπει καὶ τί πρέπει νὰ λέγω.
Ἂν εἶναι θέλημά Σου νὰ μὴν ἀπαντῶ, δῶσε μου πνεῦμα εἰρηνικῆς σιωπῆς ποὺ νὰ μὴν προκαλεῖ λύπη ἢ πόνο στὸν ἀδελφό μου.
Στήριξέ με στὸν δρόμο τῶν ἐντολῶν Σου καὶ μέχρι τὴν τελευταία μου πνοή, δῶσε νὰ μὴν ἀπομακρυνθῶ ἀπὸ τὸ φῶς τῶν ἐντολῶν Σου.
Οἱ ἐντολές Σου ἂς γίνουν ὁ μόνος νόμος στὴν ζωή μου στὴ γῆ καὶ σ᾿ ὅλη τὴν αἰωνιότητα.
Ὦ Θεὲ, σὲ παρακαλῶ, ἐλέησέ με.
Λύτρωσέ με ἀπὸ τὴ θλίψη καὶ τὴν ἀθλιότητά μου καὶ μὴν κρύβεις ἀπὸ μένα τὸν δρόμο τῆς σωτηρίας.
Μέσα στὴν μωρία μου Θεέ μου, Σοῦ ζήτησα πολλὰ πράγματα καὶ μεγάλα.
Θυμᾶμαι τὴν ἀγένεια, τὴν φαυλότητά μου καὶ τὴν ἀδυναμία μου καὶ κράζω: ἐλέησέ με.
Μὴ μὲ ἀπομακρύνεις ἀπὸ τὸ Πρόσωπό Σου ἐξαιτίας τῆς ἀλαζονείας μου.
Δῶσε καὶ αὔξησε σὲ μένα τὴ δύναμη νὰ Σὲ ἀγαπῶ σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολές Σου, ἐγὼ ὁ χειρότερος τῶν ἀνθρώπων, μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά, μὲ ὅλη μου τὴν ψυχή, μὲ ὅλη μου τὴν διάνοια, μὲ ὅλη μου τὴν δύναμη, καὶ μὲ ὅλη μου τὴν ὕπαρξη.
Ναί, ὦ Θεέ, μὲ τὸ ἅγιο Πνεῦμα Σου, Δίδαξέ με δίκαια κρίση καὶ γνώση.
Δῶσε μου τὴν γνώση τῆς δικῆς Σου ἀλήθειας, πρὶν ἔλθει τὸ τέλος μου.
Διατήρησε τὴν ζωή μου στὸν κόσμο τοῦτο, μέχρι νὰ μπορέσω νὰ σοῦ προσφέρω ἄξια μετάνοια.
Μὴ μὲ ὁδηγήσεις σὲ θάνατο στὴν μέση τῶν ἡμερῶν μου, οὔτε ἐνόσω ὁ νοῦς μου εἶναι τυφλωμένος.
Ὅταν ὅμως θελήσεις νὰ βάλεις τέρμα στὴν ζωή μου, νὰ μοῦ τὸ δείξεις ἀπὸ πρωτύτερα γιὰ νὰ προετοιμάσω τὴν ψυχή μου πρὶν παρουσιαστεῖ μπροστά Σου.
Νὰ εἶσαι μαζί μου κατὰ τὴν φοβερὴ αὐτὴ ὥρα καὶ νὰ μοῦ δωρίσεις τὴν χαρὰ τῆς σωτηρίας.
Καθάρισέ με ἀπὸ τὶς κρυφὲς ἁμαρτίες μου καὶ ἀπ᾿ ὅλη τὴν ἀχαριστία ποὺ ἔχω μέσα μου καὶ δώρισέ μου καλὴ ἀπολογία μπροστὰ στὸν θρόνο τῆς κρίσης Σου.
Ναί, ὦ Θεέ, μὲ τὸ μεγάλο Σου ἔλεος καὶ τὴν ἀμέτρητη ἀγάπη Σου γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἄκουσε τὴν προσευχή μου.
Prayer at Daybreak by Archimandrite Sophrony
O Lord Eternal and Creator of all things,
Who of Thy inscrutable goodness called me to this life;
Who bestowed on me the grace of Baptism and the Seal of the Holy Spirit;
Who imbued me with the desire to seek Thee, the one true God: hear my prayer.
I have no life, no light, no joy or wisdom; no strength except in Thee, O God.
Because of my unrighteousness I dare not raise my eyes to Thee. But Thou said to Thy disciples,
'Whatsoever you shall ask in prayer believing, you shall receive.' and
'Whatsoever you shall ask in my name, that will I do.'
Wherefore I dare to invoke Thee. Purify me from all taint of flesh and spirit.
Teach me to pray aright.
Bless this day which Thee give unto me, Thy unworthy servant.
By the power of Thy blessing enable me at all times to speak and act to Thy glory with a pure spirit, with humility, patience, love, gentleness, peace, courage and wisdom: aware always of Thy presence.
Of Thy immense goodness, O Lord God, show me the path of Thy will, and grant me to walk in Thy sight without sin.
O Lord, unto Whom all hearts be open, Thee know what things I have need of.
Thee are acquainted with my blindness and my ignorance, Thee know my infirmity and my soul's corruption;
but neither are my pain and anguish hid from Thee.
Wherefore I beseech Thee, hear my prayer and by Thy Holy Spirit teach me the way wherein I should walk; and when my perverted will would lead me down other paths
Spare me not O Lord, but force me back to Thee.
By the power of Thy love, grant me to hold fast to that which is good.
Preserve me from every word or deed that corrupts the soul; from every impulse unpleasing
in Thy sight and hurtful to my brother-man.
Teach me what I should say and how I should speak.
If it be Thy will that I make no answer, inspire me to keep silent in a spirit of peace
that causes neither sorrow nor hurt to my fellow man.
Establish me in the path of Thy commandments and to my last breath let me not stray from the light of Thy ordinances, that Thy commandments may become the sole law of my being on this earth and all eternity.
Yea, Lord, I pray to Thee, have pity on me.
Spare me in my affliction and my misery and hide not the way of salvation from me.
In my foolishness, O God, I plead with Thee for many and great things.
Yet am I ever mindful of my wickedness, my baseness, my vileness. Have mercy upon me.
Cast me not away from your presence because of my presumption.
Do Thee rather increase in me this presumption, and grant unto me, the worst of men,
to love Thee as Thee have commanded, with all my heart, and with all my soul,
and with all my mind, and with all my strength: with my whole being.
Yea, O Lord, by Thy Holy Spirit, teach me good judgment and knowledge.
Grant me to know Thy truth before I go down into the grave.
Maintain my life in this world until I may offer unto Thee worthy repentance.
Take me not away in the midst of my days, nor while my mind is still blind.
When Thee shall be pleased to bring my life to an end, forewarn me that I may prepare my soul to come before Thee. Be with me, O Lord, at that dread hour and grant me the joy of salvation.
Cleanse me from secret faults, from all iniquity that is hidden in me; and give me a right answer
before Thy judgment-seat.
Yea, Lord, of Thy great mercy and immeasurable love for mankind.
Αἰώνιε Κύριε, Δημιουργὲ τῶν ἁπάντων,
ὁ καλέσας μὲ εἰς τὴν ζωὴν ταύτην τῇ ἀνεξερευνήτῳ Σου ἀγαθότητι·
ὁ δούς μοι τὴν Χάριν τοῦ Βαπτίσματος καὶ τὴν σφραγῖδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος·
ὁ κοσμήσας με τῇ ἐπιθυμίᾳ τοῦ ἀναζητεῖν Σε, τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν,
ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου.
Ὁ Θεός μου, οὐκ ἔχω ζωήν, φῶς, χαράν, σοφίαν, δύναμιν ἄνευ Σοῦ.
Ἀλλὰ Σὺ εἶπας τοῖς μαθηταῖς Σου: «Πάντα ὅσα ἐὰν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε».
Ὅθεν τολμῶ ἐπικαλεῖσθαι Σε: Καθάρισόν με ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος.
Δίδαξόν με πῶς δεῖ προσεύχεσθαι.
Εὐλόγησον τὴν ἡμέραν ταύτην ἣν ἐχάρισάς μοι, τῷ ἀναξίῳ δούλῳ Σου.
Ἰκάνωσόν με τῇ δυνάμει τῆς Χάριτός Σου ἀδιαλείπτως ὁμιλεῖν καὶ ἐργάζεσθαι πρὸς τὴν Σὴν δόξαν ἐν πνεύματι καθαρότητος, ταπεινώσεως, ὑπομονῆς, ἀγάπης, εὐγενείας, εἰρήνης, ἀνδρείας καὶ σοφίας, ἐπιγινώσκειν ἀεὶ τὴν ἁπανταχοῦ παρουσίαν Σου.
Κύριε ὁ Θεός, δεῖξόν μοι τὴν ὁδὸν τοῦ θελήματός Σου ἐν τῇ ἀπείρῳ Σου ἀγαθότητι καὶ ἀξίωσόν με πορεύεσθαι ἐνώπιόν Σου χωρὶς ἁμαρτίας.
Καρδιογνῶστα Κύριε, Σὺ ἐπιγινώσκεις πᾶσάν μου ἔνδειαν, Σὺ γινώσκεις τὴν τυφλότητα καὶ τὴν ἄγνοιάν μου, Σὺ γινώσκεις τὴν ἀστάθειαν καὶ τὴν διαφθορὰν τῆς ψυχῆς μου.
Ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ὁ πόνος οὐδ᾿ ἡ ἀγωνία ἡ ἐμὴ κεκρυμμένα Σοὶ τυγχάνει.
Ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου καὶ δίδαξόν με τῷ Πνεύματί Σου τῷ Ἁγίῳ, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι.
Μὴ ἐγκαταλείψης με, ὅτι ἡ διεφθαρμένη μου θέλησις ὁδηγήσῃ με πρὸς ἄλλας ὁδούς, ἀλλὰ βιαίως ἐπανάγαγέ με πρὸς Σέ.
Δός μοι, τῇ δυνάμει τῆς Σῆς ἀγάπης, στερεωθῆναι με εἰς τὸ ἀγαθόν.
Φύλαξόν με ἀπὸ παντὸς λόγου ἢ ἔργου ψυχοφθόρου, ἀπὸ πάσης ἐσωτερικῆς καὶ ἐξωτερικῆς κινήσεως μὴ εὐαρέστου ἐνώπιόν Σου καὶ ἐπιβλαβοῦς διὰ τὸν ἀδελφόν μου.
Δίδαξόν με πως δεῖ καί τι μὲ δεῖ λαλεῖν.
Ἐὰν τὸ Σὸν θέλημά ἐστι τοῦ μὴ ἀποκριθῆναι μὲ δός μοι πνεῦμα εἰρηναίας σιωπῆς, ἀλύπου καὶ ἀκινδύνου διὰ τὸν ἀδελφόν μου.
Νομοθέτησόν με ἐν τῇ τρίβῳ τῶν ἐντολῶν Σου καὶ ἕως ἐσχάτης μου ἀναπνοῆς μὴ ἐπιτρέψῃς παρεκκλίναι μὲ ἀπὸ τοῦ Φωτὸς τῶν προσταγμάτων Σου, ἕως ὅτου καταστῶσιν ὁ μοναδικὸς νόμος πάσης ὑπάρξεώς μου, προσκαίρου τε καὶ αἰωνίου.
Δέομαί Σου ὁ Θεὸς ἐλέησόν με.
Λύτρωσαί με ἀπὸ τῆς θλίψεως καὶ ἀθλιότητός μου καὶ μὴ ἀποκρύψης ἀπ᾿ ἐμοῦ τὴν ὁδὸν τῆς σωτηρίας. Ἐν τῇ ἀφροσύνῃ μου, ὁ Θεός, περὶ πολλῶν καὶ μεγάλων δέομαί Σου, γινώσκων ἀεὶ τὴν ἐμὴν κακότητα, τὴν ἀδυναμίαν καὶ φαυλότητα κράζω Σοι: ἐλέησόν με.
Μὴ ἀπορρίψης μὲ ἀπὸ τοῦ Προσώπου Σου ἕνεκεν τῆς ἀλαζονείας μου.
Δὸς καὶ αὔξησον ἐν ἑμοὶ τῷ ἀχρείῳ τὴν δύναμιν τοῦ ἀγαπᾶν Σε, κατὰ τὰς ἐντολάς Σου, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας μου, ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς μου, ἐξ ὅλης τῆς διανοίας μου, ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος μου, καὶ δι᾿ ὅλου τοῦ εἶναί
Ναί, ὁ Θεός, δίδαξόν με δικαίαν κρίσιν καὶ γνῶσιν τῷ Πνεύματί Σου τῷ Ἁγίῳ.
Δός μοι τοῦ γνῶναι τὴν Ἀλήθειάν Σου προτοῦ μὲ ἀπελθεῖν ἐκ τῆς ζωῆς ταύτης.
Παράτεινον τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου ἕως ὅτου Σοὶ προσφέρω μετάνοιαν ἀληθινήν.
Μὴ ἀναγάγῃς μὲ ἐν ἡμίσει ἡμερῶν μου μηδὲ ἐν ὢ ὁ ἐμὸς νοῦς τετυφλωμένος ἐστί.
Καὶ ὅταν εὐδοκήσης ἐλθεῖν τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου προγνώρισόν μοι τὸν θάνατον, ἵνα ἡ ψυχή μου ἐτοιμασθὴ πρὸς συνάντησίν Σου.
Ἔσο μετ᾿ ἐμοῦ, Κύριε, ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῇ φοβερᾷ καὶ ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ Σωτηρίου Σου.
Καθάρισόν με ἀπὸ παντὸς ἁμαρτήματος φανεροῦ καὶ ἀποκρύφου, ἀπὸ πάσης ἀνομίας κεκρυμμένης ἐν ἑμοὶ καὶ δώρησόν μοι καλὴν ἀπολογίαν ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ βήματός Σου.
Ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ τὴν ἄμετρον φιλανθρωπίαν Σου, ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου. Ὦ Κύριε, αἰώνιε καὶ Δημιουργὲ τῶν πάντων,
ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ἀνεξερεύνητη ἀγαθότητά Σου μὲ κάλεσες σὲ αὐτὴν τὴν ζωή,
ὁ ὁποῖος μου ἔδωσες τὴν χάρη τοῦ Βαπτίσματος καὶ τὴν σφραγῖδα τοῦ ἁγίου Πνεύματος,
ὁ ὁποῖος μὲ προίκισες μὲ τὴν ἐπιθυμία νὰ ἀναζητήσω Ἐσέ, τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό,
εἰσάκουσε τὴν προσευχή μου.
Δὲν ἔχω ζωή, φῶς, χαρὰ, ἢ σοφία,οὔτε δύναμη χωρὶς ἐσένα, ὦ Θεέ.
Ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μου δὲν τολμῶ νὰ ὑψώσω τοὺς ὀφθαλμούς μου σὲ Ἐσένα.
Ἀλλὰ Σὺ εἶπες στοὺς μαθητές Σου: «Καθετὶ ποὺ θὰ ζητήσετε στὴν προσευχή σας μὲ πίστη, θὰ τὸ λάβετε» καὶ «καθετὶ ποὺ ζητήσετε στὸ ὄνομά μου θὰ γίνει».
Γι᾿ αὐτὸ τολμῶ νὰ Σὲ ἐπικαλεστῶ: Καθάρισέ με ἀπὸ κάθε ρύπο σωματικὸ καὶ πνευματικό.
Δίδαξέ με νὰ προσεύχομαι ὀρθά.
Εὐλόγησε αὐτὴν τὴν μέρα ποὺ χάρισες σὲ ἐμένα, τὸν ἀνάξιο δοῦλο Σου.
Μὲ τὴν δύναμη τῆς εὐλογίας Σου, κάνε με ἱκανὸ συνέχεια νὰ ὁμιλῶ καὶ νὰ ἐργάζομαι γιὰ τὴ δόξα Σου, μὲ καθαρὸ πνεῦμα, ταπείνωση, ὑπομονή, ἀγάπη, εὐγένεια, εἰρήνη, θάρρος καὶ σοφία, νὰ αἰσθάνομαι πάντοτε τὴν παρουσία Σου.
Μὲ τὴν ἄπειρη ἀγαθότητά Σου, ὦ Κύριε Θεὲ Δεῖξε μου τὸν δρόμο τοῦ θελήματός Σου, καὶ δῶσε ὥστε νὰ βαδίζω μπροστά Σου χωρὶς ἁμαρτία.
Ὢ Κύριε, σὲ ἐσένα ὅλες οἱ καρδιὲς εἶναι ἀνοιχτές. Σὺ γνωρίζεις ὅλα ὅσα ἔχω ἀνάγκη. Σὺ γνωρίζεις τὴν τυφλότητα καὶ τὴν ἄγνοιά μου. Σὺ γνωρίζεις τὴν ἀστάθεια καὶ τὴν διαφθορὰ τῆς ψυχῆς μου.
Ἀλλὰ οὔτε ὁ πόνος καὶ ἡ ἀγωνία μου εἶναι κρυμμένα ἀπὸ Σένα.
Δέξου, σὲ παρακαλῶ τὴν προσευχή μου καὶ μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα Σου, δίδαξέ με δρόμο ποὺ πρέπει νὰ πορευθῶ.
Καὶ ὅταν ἡ διεστραμμένη μου θέληση μὲ ὁδηγήσει σὲ ἄλλους δρόμους, μὴν μὲ ἀφήσεις νὰ χαθῶ, ἀλλὰ κάνε με νὰ ἐπιστρέψω σὲ Ἐσένα.
Δῶσε μου μὲ τὴν δύναμη τῆς ἀγάπης Σου νὰ κρατηθῶ σταθερὰ στὸ ἀγαθό.
Φύλαξέ με ἀπὸ κάθε λόγο ἢ πράξη ποὺ μπορεῖ νὰ καταστρέψει τὴν ψυχή, ἀπὸ κάθε ἐπιθυμία ποὺ μπορεῖ νὰ δυσαρεστήσει καὶ νὰ βλάψει τὸν ἀδελφό μου.
Δίδαξέ με πῶς πρέπει καὶ τί πρέπει νὰ λέγω.
Ἂν εἶναι θέλημά Σου νὰ μὴν ἀπαντῶ, δῶσε μου πνεῦμα εἰρηνικῆς σιωπῆς ποὺ νὰ μὴν προκαλεῖ λύπη ἢ πόνο στὸν ἀδελφό μου.
Στήριξέ με στὸν δρόμο τῶν ἐντολῶν Σου καὶ μέχρι τὴν τελευταία μου πνοή, δῶσε νὰ μὴν ἀπομακρυνθῶ ἀπὸ τὸ φῶς τῶν ἐντολῶν Σου.
Οἱ ἐντολές Σου ἂς γίνουν ὁ μόνος νόμος στὴν ζωή μου στὴ γῆ καὶ σ᾿ ὅλη τὴν αἰωνιότητα.
Ὦ Θεὲ, σὲ παρακαλῶ, ἐλέησέ με.
Λύτρωσέ με ἀπὸ τὴ θλίψη καὶ τὴν ἀθλιότητά μου καὶ μὴν κρύβεις ἀπὸ μένα τὸν δρόμο τῆς σωτηρίας.
Μέσα στὴν μωρία μου Θεέ μου, Σοῦ ζήτησα πολλὰ πράγματα καὶ μεγάλα.
Θυμᾶμαι τὴν ἀγένεια, τὴν φαυλότητά μου καὶ τὴν ἀδυναμία μου καὶ κράζω: ἐλέησέ με.
Μὴ μὲ ἀπομακρύνεις ἀπὸ τὸ Πρόσωπό Σου ἐξαιτίας τῆς ἀλαζονείας μου.
Δῶσε καὶ αὔξησε σὲ μένα τὴ δύναμη νὰ Σὲ ἀγαπῶ σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολές Σου, ἐγὼ ὁ χειρότερος τῶν ἀνθρώπων, μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά, μὲ ὅλη μου τὴν ψυχή, μὲ ὅλη μου τὴν διάνοια, μὲ ὅλη μου τὴν δύναμη, καὶ μὲ ὅλη μου τὴν ὕπαρξη.
Ναί, ὦ Θεέ, μὲ τὸ ἅγιο Πνεῦμα Σου, Δίδαξέ με δίκαια κρίση καὶ γνώση.
Δῶσε μου τὴν γνώση τῆς δικῆς Σου ἀλήθειας, πρὶν ἔλθει τὸ τέλος μου.
Διατήρησε τὴν ζωή μου στὸν κόσμο τοῦτο, μέχρι νὰ μπορέσω νὰ σοῦ προσφέρω ἄξια μετάνοια.
Μὴ μὲ ὁδηγήσεις σὲ θάνατο στὴν μέση τῶν ἡμερῶν μου, οὔτε ἐνόσω ὁ νοῦς μου εἶναι τυφλωμένος.
Ὅταν ὅμως θελήσεις νὰ βάλεις τέρμα στὴν ζωή μου, νὰ μοῦ τὸ δείξεις ἀπὸ πρωτύτερα γιὰ νὰ προετοιμάσω τὴν ψυχή μου πρὶν παρουσιαστεῖ μπροστά Σου.
Νὰ εἶσαι μαζί μου κατὰ τὴν φοβερὴ αὐτὴ ὥρα καὶ νὰ μοῦ δωρίσεις τὴν χαρὰ τῆς σωτηρίας.
Καθάρισέ με ἀπὸ τὶς κρυφὲς ἁμαρτίες μου καὶ ἀπ᾿ ὅλη τὴν ἀχαριστία ποὺ ἔχω μέσα μου καὶ δώρισέ μου καλὴ ἀπολογία μπροστὰ στὸν θρόνο τῆς κρίσης Σου.
Ναί, ὦ Θεέ, μὲ τὸ μεγάλο Σου ἔλεος καὶ τὴν ἀμέτρητη ἀγάπη Σου γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἄκουσε τὴν προσευχή μου.
Prayer at Daybreak by Archimandrite Sophrony
O Lord Eternal and Creator of all things,
Who of Thy inscrutable goodness called me to this life;
Who bestowed on me the grace of Baptism and the Seal of the Holy Spirit;
Who imbued me with the desire to seek Thee, the one true God: hear my prayer.
I have no life, no light, no joy or wisdom; no strength except in Thee, O God.
Because of my unrighteousness I dare not raise my eyes to Thee. But Thou said to Thy disciples,
'Whatsoever you shall ask in prayer believing, you shall receive.' and
'Whatsoever you shall ask in my name, that will I do.'
Wherefore I dare to invoke Thee. Purify me from all taint of flesh and spirit.
Teach me to pray aright.
Bless this day which Thee give unto me, Thy unworthy servant.
By the power of Thy blessing enable me at all times to speak and act to Thy glory with a pure spirit, with humility, patience, love, gentleness, peace, courage and wisdom: aware always of Thy presence.
Of Thy immense goodness, O Lord God, show me the path of Thy will, and grant me to walk in Thy sight without sin.
O Lord, unto Whom all hearts be open, Thee know what things I have need of.
Thee are acquainted with my blindness and my ignorance, Thee know my infirmity and my soul's corruption;
but neither are my pain and anguish hid from Thee.
Wherefore I beseech Thee, hear my prayer and by Thy Holy Spirit teach me the way wherein I should walk; and when my perverted will would lead me down other paths
Spare me not O Lord, but force me back to Thee.
By the power of Thy love, grant me to hold fast to that which is good.
Preserve me from every word or deed that corrupts the soul; from every impulse unpleasing
in Thy sight and hurtful to my brother-man.
Teach me what I should say and how I should speak.
If it be Thy will that I make no answer, inspire me to keep silent in a spirit of peace
that causes neither sorrow nor hurt to my fellow man.
Establish me in the path of Thy commandments and to my last breath let me not stray from the light of Thy ordinances, that Thy commandments may become the sole law of my being on this earth and all eternity.
Yea, Lord, I pray to Thee, have pity on me.
Spare me in my affliction and my misery and hide not the way of salvation from me.
In my foolishness, O God, I plead with Thee for many and great things.
Yet am I ever mindful of my wickedness, my baseness, my vileness. Have mercy upon me.
Cast me not away from your presence because of my presumption.
Do Thee rather increase in me this presumption, and grant unto me, the worst of men,
to love Thee as Thee have commanded, with all my heart, and with all my soul,
and with all my mind, and with all my strength: with my whole being.
Yea, O Lord, by Thy Holy Spirit, teach me good judgment and knowledge.
Grant me to know Thy truth before I go down into the grave.
Maintain my life in this world until I may offer unto Thee worthy repentance.
Take me not away in the midst of my days, nor while my mind is still blind.
When Thee shall be pleased to bring my life to an end, forewarn me that I may prepare my soul to come before Thee. Be with me, O Lord, at that dread hour and grant me the joy of salvation.
Cleanse me from secret faults, from all iniquity that is hidden in me; and give me a right answer
before Thy judgment-seat.
Yea, Lord, of Thy great mercy and immeasurable love for mankind.
Κρατική απανθρωπία στον προσωπικό μας βίο
Tου Xρηστου Γιανναρα
Ο,τι ονομάζουμε «κράτος» στην καθημερινή μας γλώσσα, είναι η θελημένη από εμάς τους ίδιους οργάνωση της συλλογικής μας συμβίωσης. Είναι προϋπόθεση της συμβίωσης: Δίχως τις δομές, τους θεσμούς, τους όρους λειτουργίας του κράτους η συλλογικότητα γίνεται αρένα βίας και σύγκρουσης τυφλών ορμεμφύτων - ζούγκλα.
Αυτή την απλούστατη, αυτονόητη, κεφαλαιώδη αλήθεια τη χάνουμε σε περιπτώσεις ή περιόδους παρακμής, όταν δηλαδή μειώνεται δραματικά η κατά κεφαλήν καλλιέργεια, το άθλημα ελευθερίας από τον πρωτογονισμό του εγωκεντρισμού. ΄Η σε περιπτώσεις που οι δομές, οι θεσμοί, οι όροι λειτουργίας του κράτους δεν έχουν προκύψει από τις αυτόχθονες συλλογικές ανάγκες, αλλά επιβλήθηκαν από ξένους κάποτε επικυρίαρχους. ΄Η εθελουσίως αντιγράφηκαν με άκριτη μίμηση ξένων προτύπων.
Στο νεωτερικό ελλαδικό κράτος όλοι οι παραπάνω λόγοι συγκλίνουν, συμπίπτουν και δημιουργούν ρήξη και αντιπαλότητα ανάμεσα στην κοινωνία και στο κράτος: Η παρακμή είναι ολοφάνερη, η κατά κεφαλήν καλλιέργεια απελπιστική, τα σχήματα κρατικής οργάνωσης δάνεια. Το ελλαδικό κράτος το οργάνωσε η Βαυαροκρατία (και ήταν μάλλον η σωτήρια τότε λύση, μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια). Κυρίαρχη ιδεολογία, από την πρώτη στιγμή ως σήμερα, ο μεταπρατισμός, ο πιθηκισμός των «φώτων» της Εσπερίας, η ξυπασιά του Κοραή. Η οργάνωση του κράτους μιμητική, ριζικά άσχετη με τοπικές ιδιαιτερότητες, επιχώριους ιστορικούς εθισμούς, ντόπιες ανάγκες.
Οι ίδιοι άνθρωποι συγκροτούμε και την κοινωνία και το κράτος. Και όμως πάσχουμε από ένα είδος σχιζοφρένειας, νιώθουμε το κράτος ξένο, αντίπαλο, άμεση απειλή. Ακόμα και ο δημόσιος υπάλληλος, μπροστά στο γραφείο άλλου δημοσίου υπαλλήλου διαφορετικής υπηρεσίας, αισθάνεται απειλούμενος, φοβάται. Δεν το ζει για δικό του το κράτος ο Ελλαδίτης, υπηρέτη των αναγκών του, να συντρέχει στην αδυναμία του. Το νιώθει επίβουλο, δόλιο, γι’ αυτό και προσπαθεί, όσο μπορεί, να κρυφτεί από το κράτος, να το ξεγελάσει, να το κλέψει. Είναι σίγουρος κάθε Ελλαδίτης ότι το κράτος του οφείλει περισσότερα από όσα ο ίδιος στο κράτος. Γι’ αυτό και το κλέβει, όταν μπορεί, δίχως τύψεις.
Γνωστά πράγματα, χιλιοειπωμένα. Μια ερμηνεία της ανήκεστης βλάβης είναι ότι στην Ελλάδα το κράτος, από την καταγωγή του κιόλας, ταυτίστηκε με την εξουσία, όχι με την κοινωνία. Αρχικά με την τυραννική Βαυαροκρατία και στη συνέχεια με το κόμμα που κερδίζει στις εκλογές την εξουσία. Με τις εκλογές «μεταλλάσσομεν τυράννους» διαπίστωνε ρεαλιστικότατα ο Παπαδιαμάντης. Και παραμένει απίστευτα εύστοχος ώς σήμερα ο ορισμός του Ροΐδη, τι ονομάζουμε «κόμμα» στην Ελλάδα.
Σχεδόν δυο αιώνες, δεν έχουμε προκόψει ούτε μια γραμμή στα ουσιώδη και πρωταρχικά της συλλογικής μας ύπαρξης. Ούτε ένα βήμα. Το κράτος στην Ελλάδα είναι οι συντεχνίες των επαγγελματιών της εξουσίας μαζί και η υπαλληλία που αυτοί κάθε φορά διορίζουν για να εξαγοράσουν την ψήφο της, όχι για να υπηρετηθούν κοινές ανάγκες.
Φέουδο, τσιφλίκι η χώρα κάθε κυβέρνησης και του συνακόλουθου κομματικού κράτους, ανθρώπων σπάνια ικανών (και τότε ψυχοπαθολογικά εγωπαθών) αλλά κατά κανόνα γελοιωδώς ανίκανων. Που κατορθώνουν όμως και μας παθιάζουν («φυλετική» μας αρρώστια το πάθος για τα κοινά) και ποντάρουμε τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας στην κομματική τους ιδιοτέλεια σαν σε άλογα στην ιπποδρομία ή σε σκυλιά στην κυνοδρομία.
Ίσως για κάποιους να φτάνει το μαχαίρι στο κόκαλο, να γίνεται αφόρητη η οδύνη, μόνο αν η ωμή απανθρωπία του κράτους τους τσαλαπατήσει σαδιστικά στις πιο προσωπικές πτυχές της ζωής τους: Στον πόνο, στον θάνατο. Αν βρεθούν ή βρεθεί μονάκριβος αγαπημένος τους σε ένα από αυτά τα «ράντζα», για τα οποία δεκαετίες ακούμε τους αχρείους της εξουσίας να τα αναθεματίζουν, χωρίς να μπορούν να τα εξαλείψουν από τους άθλιους διαδρόμους των νοσοκομείων. Αν ζήσουν οι ίδιοι την εγκατάλειψη, τον εξευτελισμό, την απόγνωση του αρρώστου σε θάλαμο των πέντε ή εφτά κρεβατιών, όπου στριμώχνονται επιπλέον οι συνοδοί των ασθενών και οι «αποκλειστικές» αναπληρώνοντας τη ραστώνη ή τον τρομαχτικά ελάχιστο αριθμό νοσηλευτών.
Κράτος στην Ελλάδα σημαίνει: να μπορεί μια μερίδα του πληθυσμού να βασανίζει ατιμώρητα και με ισόβια αμοιβή τους αδύναμους και αναγκεμένους. Και να το κάνει μέσα από θεσμούς, νόμους, αποφάσεις ή την ανοχή μιας πολύ πολύ μικρότερης μερίδας, που οργανωμένη σε συντεχνίες επαγγελματιών της εξουσίας απολαμβάνει βίο πριγκίπων, έστω και με προσόντα ουτιδανά.
Είχα έμμεσα προκαλέσει σε επιφυλλίδα (24-2-08) τον υπουργό Δημήτρη Αβραμόπουλο να τολμήσει απροειδοποίητη επίσκεψη στο κολαστήριο του ΟΠΑΔ, στην οδό Θησέως 275 και ειδικά στο γραφείο 7 του τέταρτου ορόφου: να έχει άμεση εικόνα από την καταρράκωση της ανθρωπιάς μέσα στο πεδίο των αρμοδιοτήτων του. Φυσικά και με αγνόησε όπως όφειλε επαγγελματικά. Θα προσθέσω, παρ’ όλα αυτά, και μια επιπλέον μάταιη πρόκληση, στον υπουργό Προκόπη Παυλόπουλο: Να πάρει στα χέρια του το εξωφρενικού παραλογισμού έντυπο («Υπεύθυνη Δήλωση άρθρ. 8, παρ. 4, Ν. 1599/1986) που πρέπει να υπογράψουν δύο μάρτυρες, όταν κάποιος αποβιώσει, για να βεβαιώσουν την εγγύτητα της συγγένειας με τον θανόντα: Αν είσαι γιος της μητέρας σου, σύζυγος της συζύγου σου – η αστυνομική ταυτότητα ή το πιστοποιητικό του Δήμου δεν αρκεί για την κρατική παράνοια.
Κράτος στην Ελλάδα σημαίνει: Να διαδέχονται οι υπουργοί Υγείας - Πρόνοιας ο ένας τον άλλον, δεκαετίες ολόκληρες και να μην έχει ποτέ κανένας τους (και με έμπρακτες συνέπειες) ζητήσει να πληροφορηθεί: Πόσους μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους μισθοδοτεί ο «Ευαγγελισμός» σαν «συνοδούς ασανσέρ», πόσες δεκάδες «κηπουρών» η «Σωτηρία»; Να υπουργούν τη δημόσια διοίκηση και να μην έχουν ποτέ διερευνήσει πόσες εκατοντάδες «συντηρητές κτιρίων» (υδραυλικοί, μαραγκοί, ηλεκτρολόγοι) μισθοδοτούνται ως μόνιμοι υπάλληλοι στα νοσοκομεία και είναι μονίμως άφαντοι στις εργάσιμες ώρες, αλλά με «χτυπημένη» κάρτα προσέλευσης το πρωί!
Ίσως και μόνο με την πειθαρχική, αυτονόητη απόλυση όσων παρανομούν στα νοσοκομεία και με τον έλεγχο της ιλιγγιώδους διαφθοράς που συνοδεύει τις προμήθειες, φαρμακευτικές και άλλες, των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, θα μπορούσαν να εξοικονομηθούν χρήματα που να περιορίσουν όσες πτυχές απανθρωπίας εκεί ενδημούν, τουλάχιστον από έλλειψη προσωπικού. Αλλά τέτοιας τόλμης τομές προϋποθέτουν κράτος που να υπηρετεί την κοινωνία.
Και τέτοιο κράτος είναι πια αδύνατο να υπάρξει στην Ελλάδα – μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις.
Hμερομηνία δημοσίευσης: 01-06-08
Ο,τι ονομάζουμε «κράτος» στην καθημερινή μας γλώσσα, είναι η θελημένη από εμάς τους ίδιους οργάνωση της συλλογικής μας συμβίωσης. Είναι προϋπόθεση της συμβίωσης: Δίχως τις δομές, τους θεσμούς, τους όρους λειτουργίας του κράτους η συλλογικότητα γίνεται αρένα βίας και σύγκρουσης τυφλών ορμεμφύτων - ζούγκλα.
Αυτή την απλούστατη, αυτονόητη, κεφαλαιώδη αλήθεια τη χάνουμε σε περιπτώσεις ή περιόδους παρακμής, όταν δηλαδή μειώνεται δραματικά η κατά κεφαλήν καλλιέργεια, το άθλημα ελευθερίας από τον πρωτογονισμό του εγωκεντρισμού. ΄Η σε περιπτώσεις που οι δομές, οι θεσμοί, οι όροι λειτουργίας του κράτους δεν έχουν προκύψει από τις αυτόχθονες συλλογικές ανάγκες, αλλά επιβλήθηκαν από ξένους κάποτε επικυρίαρχους. ΄Η εθελουσίως αντιγράφηκαν με άκριτη μίμηση ξένων προτύπων.
Στο νεωτερικό ελλαδικό κράτος όλοι οι παραπάνω λόγοι συγκλίνουν, συμπίπτουν και δημιουργούν ρήξη και αντιπαλότητα ανάμεσα στην κοινωνία και στο κράτος: Η παρακμή είναι ολοφάνερη, η κατά κεφαλήν καλλιέργεια απελπιστική, τα σχήματα κρατικής οργάνωσης δάνεια. Το ελλαδικό κράτος το οργάνωσε η Βαυαροκρατία (και ήταν μάλλον η σωτήρια τότε λύση, μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια). Κυρίαρχη ιδεολογία, από την πρώτη στιγμή ως σήμερα, ο μεταπρατισμός, ο πιθηκισμός των «φώτων» της Εσπερίας, η ξυπασιά του Κοραή. Η οργάνωση του κράτους μιμητική, ριζικά άσχετη με τοπικές ιδιαιτερότητες, επιχώριους ιστορικούς εθισμούς, ντόπιες ανάγκες.
Οι ίδιοι άνθρωποι συγκροτούμε και την κοινωνία και το κράτος. Και όμως πάσχουμε από ένα είδος σχιζοφρένειας, νιώθουμε το κράτος ξένο, αντίπαλο, άμεση απειλή. Ακόμα και ο δημόσιος υπάλληλος, μπροστά στο γραφείο άλλου δημοσίου υπαλλήλου διαφορετικής υπηρεσίας, αισθάνεται απειλούμενος, φοβάται. Δεν το ζει για δικό του το κράτος ο Ελλαδίτης, υπηρέτη των αναγκών του, να συντρέχει στην αδυναμία του. Το νιώθει επίβουλο, δόλιο, γι’ αυτό και προσπαθεί, όσο μπορεί, να κρυφτεί από το κράτος, να το ξεγελάσει, να το κλέψει. Είναι σίγουρος κάθε Ελλαδίτης ότι το κράτος του οφείλει περισσότερα από όσα ο ίδιος στο κράτος. Γι’ αυτό και το κλέβει, όταν μπορεί, δίχως τύψεις.
Γνωστά πράγματα, χιλιοειπωμένα. Μια ερμηνεία της ανήκεστης βλάβης είναι ότι στην Ελλάδα το κράτος, από την καταγωγή του κιόλας, ταυτίστηκε με την εξουσία, όχι με την κοινωνία. Αρχικά με την τυραννική Βαυαροκρατία και στη συνέχεια με το κόμμα που κερδίζει στις εκλογές την εξουσία. Με τις εκλογές «μεταλλάσσομεν τυράννους» διαπίστωνε ρεαλιστικότατα ο Παπαδιαμάντης. Και παραμένει απίστευτα εύστοχος ώς σήμερα ο ορισμός του Ροΐδη, τι ονομάζουμε «κόμμα» στην Ελλάδα.
Σχεδόν δυο αιώνες, δεν έχουμε προκόψει ούτε μια γραμμή στα ουσιώδη και πρωταρχικά της συλλογικής μας ύπαρξης. Ούτε ένα βήμα. Το κράτος στην Ελλάδα είναι οι συντεχνίες των επαγγελματιών της εξουσίας μαζί και η υπαλληλία που αυτοί κάθε φορά διορίζουν για να εξαγοράσουν την ψήφο της, όχι για να υπηρετηθούν κοινές ανάγκες.
Φέουδο, τσιφλίκι η χώρα κάθε κυβέρνησης και του συνακόλουθου κομματικού κράτους, ανθρώπων σπάνια ικανών (και τότε ψυχοπαθολογικά εγωπαθών) αλλά κατά κανόνα γελοιωδώς ανίκανων. Που κατορθώνουν όμως και μας παθιάζουν («φυλετική» μας αρρώστια το πάθος για τα κοινά) και ποντάρουμε τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας στην κομματική τους ιδιοτέλεια σαν σε άλογα στην ιπποδρομία ή σε σκυλιά στην κυνοδρομία.
Ίσως για κάποιους να φτάνει το μαχαίρι στο κόκαλο, να γίνεται αφόρητη η οδύνη, μόνο αν η ωμή απανθρωπία του κράτους τους τσαλαπατήσει σαδιστικά στις πιο προσωπικές πτυχές της ζωής τους: Στον πόνο, στον θάνατο. Αν βρεθούν ή βρεθεί μονάκριβος αγαπημένος τους σε ένα από αυτά τα «ράντζα», για τα οποία δεκαετίες ακούμε τους αχρείους της εξουσίας να τα αναθεματίζουν, χωρίς να μπορούν να τα εξαλείψουν από τους άθλιους διαδρόμους των νοσοκομείων. Αν ζήσουν οι ίδιοι την εγκατάλειψη, τον εξευτελισμό, την απόγνωση του αρρώστου σε θάλαμο των πέντε ή εφτά κρεβατιών, όπου στριμώχνονται επιπλέον οι συνοδοί των ασθενών και οι «αποκλειστικές» αναπληρώνοντας τη ραστώνη ή τον τρομαχτικά ελάχιστο αριθμό νοσηλευτών.
Κράτος στην Ελλάδα σημαίνει: να μπορεί μια μερίδα του πληθυσμού να βασανίζει ατιμώρητα και με ισόβια αμοιβή τους αδύναμους και αναγκεμένους. Και να το κάνει μέσα από θεσμούς, νόμους, αποφάσεις ή την ανοχή μιας πολύ πολύ μικρότερης μερίδας, που οργανωμένη σε συντεχνίες επαγγελματιών της εξουσίας απολαμβάνει βίο πριγκίπων, έστω και με προσόντα ουτιδανά.
Είχα έμμεσα προκαλέσει σε επιφυλλίδα (24-2-08) τον υπουργό Δημήτρη Αβραμόπουλο να τολμήσει απροειδοποίητη επίσκεψη στο κολαστήριο του ΟΠΑΔ, στην οδό Θησέως 275 και ειδικά στο γραφείο 7 του τέταρτου ορόφου: να έχει άμεση εικόνα από την καταρράκωση της ανθρωπιάς μέσα στο πεδίο των αρμοδιοτήτων του. Φυσικά και με αγνόησε όπως όφειλε επαγγελματικά. Θα προσθέσω, παρ’ όλα αυτά, και μια επιπλέον μάταιη πρόκληση, στον υπουργό Προκόπη Παυλόπουλο: Να πάρει στα χέρια του το εξωφρενικού παραλογισμού έντυπο («Υπεύθυνη Δήλωση άρθρ. 8, παρ. 4, Ν. 1599/1986) που πρέπει να υπογράψουν δύο μάρτυρες, όταν κάποιος αποβιώσει, για να βεβαιώσουν την εγγύτητα της συγγένειας με τον θανόντα: Αν είσαι γιος της μητέρας σου, σύζυγος της συζύγου σου – η αστυνομική ταυτότητα ή το πιστοποιητικό του Δήμου δεν αρκεί για την κρατική παράνοια.
Κράτος στην Ελλάδα σημαίνει: Να διαδέχονται οι υπουργοί Υγείας - Πρόνοιας ο ένας τον άλλον, δεκαετίες ολόκληρες και να μην έχει ποτέ κανένας τους (και με έμπρακτες συνέπειες) ζητήσει να πληροφορηθεί: Πόσους μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους μισθοδοτεί ο «Ευαγγελισμός» σαν «συνοδούς ασανσέρ», πόσες δεκάδες «κηπουρών» η «Σωτηρία»; Να υπουργούν τη δημόσια διοίκηση και να μην έχουν ποτέ διερευνήσει πόσες εκατοντάδες «συντηρητές κτιρίων» (υδραυλικοί, μαραγκοί, ηλεκτρολόγοι) μισθοδοτούνται ως μόνιμοι υπάλληλοι στα νοσοκομεία και είναι μονίμως άφαντοι στις εργάσιμες ώρες, αλλά με «χτυπημένη» κάρτα προσέλευσης το πρωί!
Ίσως και μόνο με την πειθαρχική, αυτονόητη απόλυση όσων παρανομούν στα νοσοκομεία και με τον έλεγχο της ιλιγγιώδους διαφθοράς που συνοδεύει τις προμήθειες, φαρμακευτικές και άλλες, των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, θα μπορούσαν να εξοικονομηθούν χρήματα που να περιορίσουν όσες πτυχές απανθρωπίας εκεί ενδημούν, τουλάχιστον από έλλειψη προσωπικού. Αλλά τέτοιας τόλμης τομές προϋποθέτουν κράτος που να υπηρετεί την κοινωνία.
Και τέτοιο κράτος είναι πια αδύνατο να υπάρξει στην Ελλάδα – μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις.
Hμερομηνία δημοσίευσης: 01-06-08
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ
Προχωρώντας βήμα, βήμα τη ζωή μου αισθάνομαι και κατανοώ όλο και καλύτερα τη σημασία της ζωής, ανακαλύπτω πως τα πράγματα είναι απλά, απορώ μάλιστα πως σε όλη τη ζωή μου δεν τα έβλεπα και δεν τα αφουγκραζόμουν, λες και άρχισαν να κουνιούνται και να φωνάζουν σε μια στιγμή!!
Συνειδητοποιώντας λοιπόν αυτή την αλήθεια, καταλαβαίνω πως η ζωή μας δεν αφορά μόνο τα χρόνια μας σε αυτή τη ζωή, τολμώ να πω πως αυτή δεν είναι η πραγματική ζωή και το λέω αυτό γιατί το στόμα της Εκκλησίας που πηγάζει μέσα από το αιώνιο φως του Θεού το αναφέρει ασταμάτητα μέσα στους αιώνες, αλλά και γιατί ποτέ δεν μου έχει δοθεί μια τόσο αληθινή και πλήρης ερμηνεία της ζωής.
Μέσα από αυτή τη συνειδητοποίηση αλλά ιδιαίτερα κατανόηση βλέπω να ανατέλλει και η ουσία της ζωής μου, της ζωής μας.
Πριν από πολύ καιρό άκουσα την Νεκρώσιμη ακολουθία που λέγετε και Εξόδιος, με συγκλόνισε!!! μου αποκάλυψε τόσα πολλά και με γέμισε ελπίδα, παρηγοριά και ασφάλεια.
Στη διάρκεια της πορείας μου μελέτησα πολλές φορές το λόγο αυτής της ακολουθίας, έτσι πήρα πολλές καρδιακές απαντήσεις για τη ζωή.
Θυμάμαι στις κηδείες που πήγαινα βλέποντας τον κεκοιμημένο έλεγα, άραγε εκεί που είναι τι θέλει να μας πει;
Η απάντηση μου ήρθε αποκαλύπτοντάς με το πραγματικό νόημα της ζωής, ένα νόημα πέρα από το χρόνο και το χώρο, ένα νόημα που σε γεμίζει με τόση ασφάλεια και ελπίδα ώστε να είναι προφανές ότι ο Θεός κατοικεί εκεί και οι ψυχές κατευθύνονται σε αυτόν αλλάζοντας την διπλή φύση τους , μένοντας γυμνές ώστε να ντυθούν την αιωνιότητα δίπλα Του.
Αυτή τη χαρά και την ελπίδα που ένιωσα και νιώθω κάθε φορά που διαβάζω την Εξόδιο ακολουθία θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας, έτσι σας παραθέτω το λόγο από έναν ψαλμό της που είναι ο λόγος που απευθύνει ο κεκοιμημένος προς τους παρευρισκομένους, είναι εμφανέστατο πως τον λέει η ψυχή αδιάστατα, όπως ζει αιώνια.
_____________________
"Βλέποντάς με άφωνο και χωρίς ανάσα μπροστά σας κλάψτε όλοι για μένα, αδέλφια και φίλοι , συγγενείς και γνωστοί.
Γιατί τη χθεσινή μέρα μιλούσα μαζί σας και ξαφνικά ήρθε η φοβερή ώρα του θανάτου.
Αλλά ελάτε όλοι όσοι με αγαπάτε και δώστε μου τον τελευταίο χαιρετισμό.
Γιατί δεν θα είμαι πια μαζί σας ούτε θα μιλήσω ξανά, πηγαίνω στον κριτή, εκεί δεν υπάρχει προσωποληψία, ο δούλος και ο αφέντης μαζί βρίσκονται, ο βασιλιάς και ο στρατιώτης, ο πλούσιος και ο φτωχός έχουν το ίδιο αξίωμα.
Ο καθένας από τα έργα του τιμάτε ή ντροπιάζεται.
Αλλά όλους σας ζητώ και σας παρακαλώ να προσεύχεστε για μένα συνεχώς στο Χριστό και Θεό για να μην καταταγώ για τις αμαρτίες μου σε βασανιστικό τόπο, αλλά να με κατατάξει όπου είναι το Φως της ζωής".
Συνειδητοποιώντας λοιπόν αυτή την αλήθεια, καταλαβαίνω πως η ζωή μας δεν αφορά μόνο τα χρόνια μας σε αυτή τη ζωή, τολμώ να πω πως αυτή δεν είναι η πραγματική ζωή και το λέω αυτό γιατί το στόμα της Εκκλησίας που πηγάζει μέσα από το αιώνιο φως του Θεού το αναφέρει ασταμάτητα μέσα στους αιώνες, αλλά και γιατί ποτέ δεν μου έχει δοθεί μια τόσο αληθινή και πλήρης ερμηνεία της ζωής.
Μέσα από αυτή τη συνειδητοποίηση αλλά ιδιαίτερα κατανόηση βλέπω να ανατέλλει και η ουσία της ζωής μου, της ζωής μας.
Πριν από πολύ καιρό άκουσα την Νεκρώσιμη ακολουθία που λέγετε και Εξόδιος, με συγκλόνισε!!! μου αποκάλυψε τόσα πολλά και με γέμισε ελπίδα, παρηγοριά και ασφάλεια.
Στη διάρκεια της πορείας μου μελέτησα πολλές φορές το λόγο αυτής της ακολουθίας, έτσι πήρα πολλές καρδιακές απαντήσεις για τη ζωή.
Θυμάμαι στις κηδείες που πήγαινα βλέποντας τον κεκοιμημένο έλεγα, άραγε εκεί που είναι τι θέλει να μας πει;
Η απάντηση μου ήρθε αποκαλύπτοντάς με το πραγματικό νόημα της ζωής, ένα νόημα πέρα από το χρόνο και το χώρο, ένα νόημα που σε γεμίζει με τόση ασφάλεια και ελπίδα ώστε να είναι προφανές ότι ο Θεός κατοικεί εκεί και οι ψυχές κατευθύνονται σε αυτόν αλλάζοντας την διπλή φύση τους , μένοντας γυμνές ώστε να ντυθούν την αιωνιότητα δίπλα Του.
Αυτή τη χαρά και την ελπίδα που ένιωσα και νιώθω κάθε φορά που διαβάζω την Εξόδιο ακολουθία θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας, έτσι σας παραθέτω το λόγο από έναν ψαλμό της που είναι ο λόγος που απευθύνει ο κεκοιμημένος προς τους παρευρισκομένους, είναι εμφανέστατο πως τον λέει η ψυχή αδιάστατα, όπως ζει αιώνια.
_____________________
"Βλέποντάς με άφωνο και χωρίς ανάσα μπροστά σας κλάψτε όλοι για μένα, αδέλφια και φίλοι , συγγενείς και γνωστοί.
Γιατί τη χθεσινή μέρα μιλούσα μαζί σας και ξαφνικά ήρθε η φοβερή ώρα του θανάτου.
Αλλά ελάτε όλοι όσοι με αγαπάτε και δώστε μου τον τελευταίο χαιρετισμό.
Γιατί δεν θα είμαι πια μαζί σας ούτε θα μιλήσω ξανά, πηγαίνω στον κριτή, εκεί δεν υπάρχει προσωποληψία, ο δούλος και ο αφέντης μαζί βρίσκονται, ο βασιλιάς και ο στρατιώτης, ο πλούσιος και ο φτωχός έχουν το ίδιο αξίωμα.
Ο καθένας από τα έργα του τιμάτε ή ντροπιάζεται.
Αλλά όλους σας ζητώ και σας παρακαλώ να προσεύχεστε για μένα συνεχώς στο Χριστό και Θεό για να μην καταταγώ για τις αμαρτίες μου σε βασανιστικό τόπο, αλλά να με κατατάξει όπου είναι το Φως της ζωής".
Παρασκευή 6 Μαΐου 2011
Υ Π Ο Μ Ν Η Μ Α ΕΛΕΓΕΙΑ
Υπόμνημα Διαβούλευσης
Γραμματεία ΕΛΕΛΕΙΑ
Apr 07 |00:00 AM
Θεσσαλονίκη 30/3/2011
Προς τον Υπουργό Υγείας και Κοιν. Αλληλεγγύης
Υ Π Ο Μ Ν Η Μ Α
Η ΕΛΕΓΕΙΑ ασχολείται επί 25 έτη με τα θέματα ΠΦΥ (Κέντρα Υγείας και Περιφερικά Ιατρεία, στελέχωση, εξοπλισμός, εκπαίδευση και έρευνα στην Γενική/Οικογενειακή Ιατρική).
Είναι γεγονός ότι την δεκαετία του ’80 η επαρχία είδε για πρώτη φορά στα χρονικά του Ελληνικού κράτους, μονάδες ΠΦΥ (Κέντρα Υγείας και Περιφερικά Ιατρεία). Οι μονάδες αυτές τοποθετήθηκαν γεωγραφικά σύμφωνα με διαβούλευση και εισήγηση από τα τότε Νομαρχιακά Συμβούλια και θεωρούμε ότι το δίκτυό τους καλύπτει ικανοποιητικά την Ελλάδα. Είναι επίσης όμως γεγονός ότι, λόγω έλλειψης ιατρών ειδικευμένων στη Γενική/Οικογενειακή Ιατρική, η στελέχωση των μονάδων αυτών δεν ήταν ικανοποιητική, αυτό όμως συν τω χρόνω αλλάζει και βελτιώνεται, καθώς οι νέοι γενικοί γιατροί αυξάνονται σταθερά και υποστηρίζουν αποτελεσματικά την στελέχωση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας.
Επισημαίνουμε το γεγονός ότι η λειτουργία των υφισταμένων Κ.Υ και Π.Ι. αφέθηκε τα τελευταία χρόνια στην τύχη ή, αν θέλετε, ακόμη χειρότερα, σε ανίκανα και αδαή χέρια, όπως αυτά των περισσοτέρων μέχρι σήμερα διοικητών των νοσοκομείων, με σημαντικές αρνητικές συνέπειες στην απόδοση του συστήματος. Η διοικητική και οικονομική υπαγωγή των μονάδων ΠΦΥ στα νοσοκομεία έχει καταγγελθεί από εμάς σαν παγκόσμια –και κακή- πρωτοτυπία. Οι λόγοι είναι προφανείς:
• Υπάρχει στην καλύτερη περίπτωση άγνοια γενικά και στην χειρότερη –που είναι και το σύνηθες- σαφής υποτίμηση της σημασίας και του ρόλου της ΠΦΥ, υποτίμηση που πολλές φορές φθάνει τα όρια της περιφρόνησης και της πλήρους απαξίωσης. Υπενθυμίζουμε ότι οι διοικητές είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία παλιοί νοσοκομειακοί ή πανεπιστημιακοί γιατροί ή/και άλλων επιστημών ή επαγγελμάτων, που δεν είχαν ποτέ καμιά σχέση με την ΠΦΥ.
• Τα ΚΥ και τα ΠΙ αντιμετωπίζονται από τις σημερινές διοικήσεις των νοσοκομείων ως “εφεδρείες” προσωπικού και άλλων πόρων. Είμαστε καθημερινά μάρτυρες παράνομων μετακινήσεων προσωπικού από τις μονάδες ΠΦΥ προς τα νοσοκομεία και ποτέ δεν μας δόθηκε προϋπολογισμός των Κέντρων Υγείας. Απλά οι “κατ’ όνομα” διευθυντές των ΚΥ επαιτούν και, στην καλύτερη περίπτωση, παίρνουν υλικά και μηχανήματα νοσοκομειακών προδιαγραφών, ακατάλληλα τις περισσότερες φορές για την ΠΦΥ.
Τα παραπάνω έχουν οδηγήσει όλες τις προηγμένες χώρες στο συμπέρασμα ότι μόνο η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα μπορούσε να λειτουργήσει επιτυχώς ως πολιτικός προϊστάμενος των μονάδων αυτών.
Η δική μας πρόταση για το μεταβατικό στάδιο, μέχρι δηλαδή οι μονάδες αυτές να δοθούν στους Καλλικρατικούς Δήμους, είναι να διαχωρισθούν σε επίπεδο ΥΠΕ οι διοικητικές και οικονομικές αρμοδιότητες και τα Κέντρα Υγείας να αποκτήσουν δικούς τους σχεδιασμούς/προϋπολογισμούς, ελεγχόμενα από τον Αναπληρωτή Διοικητή της ΥΠΕ στην οποία υπάγονται. Θα διατηρηθεί φυσικά η επιστημονική/λειτουργική διασύνδεση με το νοσοκομείο αναφοράς. Σε κάθε περίπτωση, το πιλοτικό παράδειγμα της Κρήτης και τα συμπεράσματα που βγήκαν από αυτό, είναι στην διάθεσή σας.
Είμαστε βέβαιοι ότι συμφωνείτε πως ο στρατηγικός σχεδιασμός της ολοκλήρωσης του ΕΣΥ θα πρέπει να ασχοληθεί πρώτιστα με την ΠΦΥ στα αστικά κέντρα, εγκαταλείποντας την άλλη ολέθρια ιδέα της υποκατάστασης της από τα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων. Η ιδέα αυτή διατυπώθηκε ακριβώς γιατί η έννοια και οι συνιστώσες της ΠΦΥ διέφυγαν από εκείνους που προσπάθησαν τότε να την εφαρμόσουν στις πόλεις της χώρας μας.
Είναι σαφές ότι το βασικό πρόβλημα του ΕΣΥ ήταν και είναι όλα αυτά τα χρόνια η υποκατάσταση του Γενικού/Οικογενειακού γιατρού από ένα ομιχλώδες συνοθύλευμα (Εξωτερικά Ιατρεία Νοσοκομείων, Πολυϊατρεία διαφόρων Ταμείων, Διαγνωστικά Κέντρα, ιδιώτες γιατροί), απέναντι στο οποίο ο πολίτης “βρίσκει” τη λύση στο πρόβλημά του, ουσιαστικά μόνος του.
Δεν χρειάζεται βέβαια να ανακαλύψουμε τον τροχό. Ολες οι προηγμένες κοινωνίες στην υφήλιο έχουν δώσει το έργο της πρώτης- αλλά και συνεχούς επαφής του πολίτη με το σύστημα υγείας στους Γενικούς/Οικογενειακούς γιατρούς. Οι γιατροί αυτοί είναι υπεύθυνοι για ένα σύνολο πολιτών (ως 2.000 άτομα) και αμείβονται αναλόγως με αυτόν τον αριθμό (per capita). Το εμπόδιο για την καθιέρωση αυτού του συστήματος στον τόπο μας ήταν και είναι ο υπερβολικός αριθμός των ειδικευμένων σε όλες τις ειδικότητες στην χώρα μας. Υπενθυμίζουμε ότι η Πανευρωπαϊκή μελέτη FICOSSER έδωσε σαν optimum αριθμούς για την Ελλάδα συνολικά 27.000 γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, ανάμεσα στους οποίους οι 6-7.000 θα έπρεπε να είναι Γενικοί Ιατροί.
Οι πραγματικοί αριθμοί για την χώρα μας είναι συνολικά 75.000 ιατροί, ανάμεσα στους οποίους άνω των 60.000 είναι ειδικοί, 7.500 ειδικεύονται σε διάφορες ειδικότητες (και αναπαράγουν το πρόβλημα), ένας άγνωστος αριθμός ανειδικεύτων που ασκούν Ιατρική που δεν ξεπερνάει τους 2.500, και 3.200 Γενικοί Ιατροί, ειδικοί και ειδικευόμενοι.
Η λύση του προβλήματος κατά την άποψή μας είναι η εξής (και την εισηγούμαστε διαχρονικά σε όλες τις πολιτικές ηγεσίες τα τελευταία 10 χρόνια:
1. Γενικός/Οικογενειακός γιατρός για όλους τους Ελληνες με δικαίωμα gate keeping. Είμαστε στην διάθεσή σας προκειμένου να σας ενημερώσουμε ότι το μέτρο “σκόνταψε” σε δύο φανερές και μία υπόγεια αντίρρηση.
• ΦΑΝΕΡΕΣ
Α) Χρήματα για μισθούς κλπ. Εχουμε πρόταση σύμφωνα με την οποία δεν χρειάζονται ΚΑΘΟΛΟΥ χρήματα από τον Προϋπολογισμό του Υπουργείου αλλά και του Κράτους. Η λύση αυτή είναι η καταβολή παραβόλου 30 ευρώ κατ’ έτος από τους πολίτες που θα επιλέγουν τους Οικογενειακούς γιατρούς τους, οι οποίοι με αυτήν την αμοιβή θα τους καλύπτουν για έναν χρόνο.
Β) Ελλειψη ικανού αριθμού ιατρών Γ.Ι. Εχουμε εκθέσει από 10ετίας σχεδόν στο Υπουργείο το πρόγραμμα “on the job training” της ΕΛΕΓΕΙΑ, το αντέγραψαν οι Τούρκοι και μας τίμησαν για την ιδέα μας. Πριν ένα μήνα μάλιστα, ο Τούρκος Υπουργός Υγείας επέλεξε τον δικό του Οικογενειακό γιατρό και το γεγονός μεταδόθηκε από την Τουρκική τηλεόραση.
• ΥΠΟΓΕΙΑ
Το gate keeping, δηλαδή η υποχρέωση του πολίτη να απευθύνεται στον οικογενειακό του γιατρό για όλα τα προβλήματα υγείας του προκειμένου εκείνος να τον παραπέμψει –αν χρειάζεται- στο νοσοκομείο. Η διαδικασία αυτή είναι γνωστή, αξιολογημένη διεθνώς και εφαρμόζεται με επιτυχία σε όλες σχεδόν τις ευνομούμενες Ευρωπαϊκές χώρες (Αγγλία, Σουηδία, Δανία, Νορβηγία, Φινλανδία, Ολλανδία, Βέλγιο κλπ.). Είναι σαφές ότι θίγει συμφέροντα νοσοκομειακών και πανεπιστημιακών γιατρών και, μολονότι τα συμφέροντα αυτά κάθε άλλο παρά νόμιμα είναι, οι προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες δεν θεώρησαν αναγκαία την σύγκρουση. Διερωτώμεθα αν σήμερα ισχύει το ίδιο.
2. Ίδρυση Ανεξάρτητης Υπηρεσίας Επειγόντων Περιστατικών.
Η Ελλάδα διέθετε παλαιότερα τέτοια υπηρεσία, τον Ερυθρό Σταυρό. Είναι σαφές ότι δεν υπήρχαν τότε τα μέσα για την παροχή αυτής της εξαιρετικά σημαντικής υπηρεσίας, όμως είναι επίσης σαφές ότι τα Εξωτερικά Ιατρεία των Νοσοκομείων –θεσμός αμαρτωλός κατά την άποψή μας- ουδέποτε έδωσαν αναβαθμισμένες αυτές τις υπηρεσίες. Χρεία μαρτύρων δεν έχουμε, τόσος λόγος γίνεται εδώ και 10 περίπου χρόνια για τα ΤΕΠ (Τμήματα Επειγόντων). Αν ήταν αποδοτικά τα Εξωτερικά Ιατρεία, τότε τί ανάγκη θα είχαμε τα ΤΕΠ ; Εκείνο που σχεδιάζεται όμως από τα Νοσοκομεία δεν είναι αναβαθμισμένες υπηρεσίες επειγόντων. Αυτές δεν τις θέλουν, άλλωστε δεν είναι “αποδοτικές” και γι’ αυτό προσπαθούν να τις ενεργοποιήσουν με ειδικευομένους Γενικής Ιατρικής (!) και βρισκόμαστε στην ανάγκη χρήσης ακόμη και ενδίκων μέσων εναντίον τους.
Εκείνο που θέλουν είναι να αποφύγουν ακριβώς αυτό που ισχύει σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες και σας προτείνουμε: Ανεξάρτητο από τα Νοσοκομεία Δίκτυο Επειγόντων. Δηλαδή μονάδες στελεχωμένες με ειδικούς γιατρούς (με τόσες ειδικότητες στην Ελλάδα, δεν είναι άραγε περίεργο γιατί δεν εγκαθιδρύθηκε ποτέ η ειδικότητα της Επειγοντολογίας ;), οι οποίες μπορεί ή όχι να στεγάζονται σε νοσοκομείο και οι οποίες, όπως και το ΕΚΑΒ, συνιστούν ένα Πανελλήνιο δίκτυο, που συνεργάζεται μεν με τα νοσοκομεία και το ΕΚΑΒ, δεν αποτελεί όμως τμήμα τους.
Αν, κύριε Υπουργέ, ισχύσουν αυτές οι δύο προϋποθέσεις, έρχεται αυτόματα το ερώτημα “σε τί χρησιμεύουν τα Εξωτερικά Ιατρεία” και η απάντηση είναι “σε τίποτε και πρέπει να κλείσουν”, κλείνοντας ταυτόχρονα και όλες τις αμαρτωλές υπόγειες διαδρομές που στοιχίζουν στον λαό μας εκατομμύρια τόσο σε ατομικό όσο και δημόσιο επίπεδο – και μην ξεχνάμε ότι δυστυχώς μόνο το δημόσιο μπορούμε αδρά να ανιχνεύσουμε.
Μποδοσάκης-Πρόδρομος Ρ. Μερκούρης
Πρόεδρος ΕΛΕΓΕΙΑ
Γραμματεία ΕΛΕΛΕΙΑ
Apr 07 |00:00 AM
Θεσσαλονίκη 30/3/2011
Προς τον Υπουργό Υγείας και Κοιν. Αλληλεγγύης
Υ Π Ο Μ Ν Η Μ Α
Η ΕΛΕΓΕΙΑ ασχολείται επί 25 έτη με τα θέματα ΠΦΥ (Κέντρα Υγείας και Περιφερικά Ιατρεία, στελέχωση, εξοπλισμός, εκπαίδευση και έρευνα στην Γενική/Οικογενειακή Ιατρική).
Είναι γεγονός ότι την δεκαετία του ’80 η επαρχία είδε για πρώτη φορά στα χρονικά του Ελληνικού κράτους, μονάδες ΠΦΥ (Κέντρα Υγείας και Περιφερικά Ιατρεία). Οι μονάδες αυτές τοποθετήθηκαν γεωγραφικά σύμφωνα με διαβούλευση και εισήγηση από τα τότε Νομαρχιακά Συμβούλια και θεωρούμε ότι το δίκτυό τους καλύπτει ικανοποιητικά την Ελλάδα. Είναι επίσης όμως γεγονός ότι, λόγω έλλειψης ιατρών ειδικευμένων στη Γενική/Οικογενειακή Ιατρική, η στελέχωση των μονάδων αυτών δεν ήταν ικανοποιητική, αυτό όμως συν τω χρόνω αλλάζει και βελτιώνεται, καθώς οι νέοι γενικοί γιατροί αυξάνονται σταθερά και υποστηρίζουν αποτελεσματικά την στελέχωση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας.
Επισημαίνουμε το γεγονός ότι η λειτουργία των υφισταμένων Κ.Υ και Π.Ι. αφέθηκε τα τελευταία χρόνια στην τύχη ή, αν θέλετε, ακόμη χειρότερα, σε ανίκανα και αδαή χέρια, όπως αυτά των περισσοτέρων μέχρι σήμερα διοικητών των νοσοκομείων, με σημαντικές αρνητικές συνέπειες στην απόδοση του συστήματος. Η διοικητική και οικονομική υπαγωγή των μονάδων ΠΦΥ στα νοσοκομεία έχει καταγγελθεί από εμάς σαν παγκόσμια –και κακή- πρωτοτυπία. Οι λόγοι είναι προφανείς:
• Υπάρχει στην καλύτερη περίπτωση άγνοια γενικά και στην χειρότερη –που είναι και το σύνηθες- σαφής υποτίμηση της σημασίας και του ρόλου της ΠΦΥ, υποτίμηση που πολλές φορές φθάνει τα όρια της περιφρόνησης και της πλήρους απαξίωσης. Υπενθυμίζουμε ότι οι διοικητές είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία παλιοί νοσοκομειακοί ή πανεπιστημιακοί γιατροί ή/και άλλων επιστημών ή επαγγελμάτων, που δεν είχαν ποτέ καμιά σχέση με την ΠΦΥ.
• Τα ΚΥ και τα ΠΙ αντιμετωπίζονται από τις σημερινές διοικήσεις των νοσοκομείων ως “εφεδρείες” προσωπικού και άλλων πόρων. Είμαστε καθημερινά μάρτυρες παράνομων μετακινήσεων προσωπικού από τις μονάδες ΠΦΥ προς τα νοσοκομεία και ποτέ δεν μας δόθηκε προϋπολογισμός των Κέντρων Υγείας. Απλά οι “κατ’ όνομα” διευθυντές των ΚΥ επαιτούν και, στην καλύτερη περίπτωση, παίρνουν υλικά και μηχανήματα νοσοκομειακών προδιαγραφών, ακατάλληλα τις περισσότερες φορές για την ΠΦΥ.
Τα παραπάνω έχουν οδηγήσει όλες τις προηγμένες χώρες στο συμπέρασμα ότι μόνο η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα μπορούσε να λειτουργήσει επιτυχώς ως πολιτικός προϊστάμενος των μονάδων αυτών.
Η δική μας πρόταση για το μεταβατικό στάδιο, μέχρι δηλαδή οι μονάδες αυτές να δοθούν στους Καλλικρατικούς Δήμους, είναι να διαχωρισθούν σε επίπεδο ΥΠΕ οι διοικητικές και οικονομικές αρμοδιότητες και τα Κέντρα Υγείας να αποκτήσουν δικούς τους σχεδιασμούς/προϋπολογισμούς, ελεγχόμενα από τον Αναπληρωτή Διοικητή της ΥΠΕ στην οποία υπάγονται. Θα διατηρηθεί φυσικά η επιστημονική/λειτουργική διασύνδεση με το νοσοκομείο αναφοράς. Σε κάθε περίπτωση, το πιλοτικό παράδειγμα της Κρήτης και τα συμπεράσματα που βγήκαν από αυτό, είναι στην διάθεσή σας.
Είμαστε βέβαιοι ότι συμφωνείτε πως ο στρατηγικός σχεδιασμός της ολοκλήρωσης του ΕΣΥ θα πρέπει να ασχοληθεί πρώτιστα με την ΠΦΥ στα αστικά κέντρα, εγκαταλείποντας την άλλη ολέθρια ιδέα της υποκατάστασης της από τα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων. Η ιδέα αυτή διατυπώθηκε ακριβώς γιατί η έννοια και οι συνιστώσες της ΠΦΥ διέφυγαν από εκείνους που προσπάθησαν τότε να την εφαρμόσουν στις πόλεις της χώρας μας.
Είναι σαφές ότι το βασικό πρόβλημα του ΕΣΥ ήταν και είναι όλα αυτά τα χρόνια η υποκατάσταση του Γενικού/Οικογενειακού γιατρού από ένα ομιχλώδες συνοθύλευμα (Εξωτερικά Ιατρεία Νοσοκομείων, Πολυϊατρεία διαφόρων Ταμείων, Διαγνωστικά Κέντρα, ιδιώτες γιατροί), απέναντι στο οποίο ο πολίτης “βρίσκει” τη λύση στο πρόβλημά του, ουσιαστικά μόνος του.
Δεν χρειάζεται βέβαια να ανακαλύψουμε τον τροχό. Ολες οι προηγμένες κοινωνίες στην υφήλιο έχουν δώσει το έργο της πρώτης- αλλά και συνεχούς επαφής του πολίτη με το σύστημα υγείας στους Γενικούς/Οικογενειακούς γιατρούς. Οι γιατροί αυτοί είναι υπεύθυνοι για ένα σύνολο πολιτών (ως 2.000 άτομα) και αμείβονται αναλόγως με αυτόν τον αριθμό (per capita). Το εμπόδιο για την καθιέρωση αυτού του συστήματος στον τόπο μας ήταν και είναι ο υπερβολικός αριθμός των ειδικευμένων σε όλες τις ειδικότητες στην χώρα μας. Υπενθυμίζουμε ότι η Πανευρωπαϊκή μελέτη FICOSSER έδωσε σαν optimum αριθμούς για την Ελλάδα συνολικά 27.000 γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, ανάμεσα στους οποίους οι 6-7.000 θα έπρεπε να είναι Γενικοί Ιατροί.
Οι πραγματικοί αριθμοί για την χώρα μας είναι συνολικά 75.000 ιατροί, ανάμεσα στους οποίους άνω των 60.000 είναι ειδικοί, 7.500 ειδικεύονται σε διάφορες ειδικότητες (και αναπαράγουν το πρόβλημα), ένας άγνωστος αριθμός ανειδικεύτων που ασκούν Ιατρική που δεν ξεπερνάει τους 2.500, και 3.200 Γενικοί Ιατροί, ειδικοί και ειδικευόμενοι.
Η λύση του προβλήματος κατά την άποψή μας είναι η εξής (και την εισηγούμαστε διαχρονικά σε όλες τις πολιτικές ηγεσίες τα τελευταία 10 χρόνια:
1. Γενικός/Οικογενειακός γιατρός για όλους τους Ελληνες με δικαίωμα gate keeping. Είμαστε στην διάθεσή σας προκειμένου να σας ενημερώσουμε ότι το μέτρο “σκόνταψε” σε δύο φανερές και μία υπόγεια αντίρρηση.
• ΦΑΝΕΡΕΣ
Α) Χρήματα για μισθούς κλπ. Εχουμε πρόταση σύμφωνα με την οποία δεν χρειάζονται ΚΑΘΟΛΟΥ χρήματα από τον Προϋπολογισμό του Υπουργείου αλλά και του Κράτους. Η λύση αυτή είναι η καταβολή παραβόλου 30 ευρώ κατ’ έτος από τους πολίτες που θα επιλέγουν τους Οικογενειακούς γιατρούς τους, οι οποίοι με αυτήν την αμοιβή θα τους καλύπτουν για έναν χρόνο.
Β) Ελλειψη ικανού αριθμού ιατρών Γ.Ι. Εχουμε εκθέσει από 10ετίας σχεδόν στο Υπουργείο το πρόγραμμα “on the job training” της ΕΛΕΓΕΙΑ, το αντέγραψαν οι Τούρκοι και μας τίμησαν για την ιδέα μας. Πριν ένα μήνα μάλιστα, ο Τούρκος Υπουργός Υγείας επέλεξε τον δικό του Οικογενειακό γιατρό και το γεγονός μεταδόθηκε από την Τουρκική τηλεόραση.
• ΥΠΟΓΕΙΑ
Το gate keeping, δηλαδή η υποχρέωση του πολίτη να απευθύνεται στον οικογενειακό του γιατρό για όλα τα προβλήματα υγείας του προκειμένου εκείνος να τον παραπέμψει –αν χρειάζεται- στο νοσοκομείο. Η διαδικασία αυτή είναι γνωστή, αξιολογημένη διεθνώς και εφαρμόζεται με επιτυχία σε όλες σχεδόν τις ευνομούμενες Ευρωπαϊκές χώρες (Αγγλία, Σουηδία, Δανία, Νορβηγία, Φινλανδία, Ολλανδία, Βέλγιο κλπ.). Είναι σαφές ότι θίγει συμφέροντα νοσοκομειακών και πανεπιστημιακών γιατρών και, μολονότι τα συμφέροντα αυτά κάθε άλλο παρά νόμιμα είναι, οι προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες δεν θεώρησαν αναγκαία την σύγκρουση. Διερωτώμεθα αν σήμερα ισχύει το ίδιο.
2. Ίδρυση Ανεξάρτητης Υπηρεσίας Επειγόντων Περιστατικών.
Η Ελλάδα διέθετε παλαιότερα τέτοια υπηρεσία, τον Ερυθρό Σταυρό. Είναι σαφές ότι δεν υπήρχαν τότε τα μέσα για την παροχή αυτής της εξαιρετικά σημαντικής υπηρεσίας, όμως είναι επίσης σαφές ότι τα Εξωτερικά Ιατρεία των Νοσοκομείων –θεσμός αμαρτωλός κατά την άποψή μας- ουδέποτε έδωσαν αναβαθμισμένες αυτές τις υπηρεσίες. Χρεία μαρτύρων δεν έχουμε, τόσος λόγος γίνεται εδώ και 10 περίπου χρόνια για τα ΤΕΠ (Τμήματα Επειγόντων). Αν ήταν αποδοτικά τα Εξωτερικά Ιατρεία, τότε τί ανάγκη θα είχαμε τα ΤΕΠ ; Εκείνο που σχεδιάζεται όμως από τα Νοσοκομεία δεν είναι αναβαθμισμένες υπηρεσίες επειγόντων. Αυτές δεν τις θέλουν, άλλωστε δεν είναι “αποδοτικές” και γι’ αυτό προσπαθούν να τις ενεργοποιήσουν με ειδικευομένους Γενικής Ιατρικής (!) και βρισκόμαστε στην ανάγκη χρήσης ακόμη και ενδίκων μέσων εναντίον τους.
Εκείνο που θέλουν είναι να αποφύγουν ακριβώς αυτό που ισχύει σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες και σας προτείνουμε: Ανεξάρτητο από τα Νοσοκομεία Δίκτυο Επειγόντων. Δηλαδή μονάδες στελεχωμένες με ειδικούς γιατρούς (με τόσες ειδικότητες στην Ελλάδα, δεν είναι άραγε περίεργο γιατί δεν εγκαθιδρύθηκε ποτέ η ειδικότητα της Επειγοντολογίας ;), οι οποίες μπορεί ή όχι να στεγάζονται σε νοσοκομείο και οι οποίες, όπως και το ΕΚΑΒ, συνιστούν ένα Πανελλήνιο δίκτυο, που συνεργάζεται μεν με τα νοσοκομεία και το ΕΚΑΒ, δεν αποτελεί όμως τμήμα τους.
Αν, κύριε Υπουργέ, ισχύσουν αυτές οι δύο προϋποθέσεις, έρχεται αυτόματα το ερώτημα “σε τί χρησιμεύουν τα Εξωτερικά Ιατρεία” και η απάντηση είναι “σε τίποτε και πρέπει να κλείσουν”, κλείνοντας ταυτόχρονα και όλες τις αμαρτωλές υπόγειες διαδρομές που στοιχίζουν στον λαό μας εκατομμύρια τόσο σε ατομικό όσο και δημόσιο επίπεδο – και μην ξεχνάμε ότι δυστυχώς μόνο το δημόσιο μπορούμε αδρά να ανιχνεύσουμε.
Μποδοσάκης-Πρόδρομος Ρ. Μερκούρης
Πρόεδρος ΕΛΕΓΕΙΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΣΗ ΒΕΓΓΟ
« Κάποτε ένας γέροντας παρατηρούσε με ιδιαίτερη αφοσίωση ένα μικρό ποταμάκι που πήγαινε προς τη θάλασσα. Ένας περαστικός τον αντιλήφθηκε απόρησε, τον πλησίασε και τον ρώτησε: - Τι παρατηρείς γέροντα με τόση περίσκεψη –και ο γέροντας του απάντησε ότι παρατηρεί το νερό που πηγαίνει στη θάλασσα και τότε γίνεται αλμυρό εξαιτίας των δακρύων των πονεμένων ανθρώπων». Εκεί τώρα είναι και τα δικά μας δάκρυα. Δάκρυα πόνου για τον δικό μας άνθρωπο που χάσαμε, αλλά και δάκρυα για έναν ξεχωριστό άνθρωπο.
Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ ανήκει στους ξεχωριστούς αυτούς ανθρώπους , που καταξιώνουν την κοινωνία μας και με το ήθος των πράξεων τους στηρίζεται η πατρίδα μας. Στους ανθρώπους με τιμή και κώδικα αξιών. Για τέτοιους ανθρώπους πρέπει να ισχύει διαχρονικά ο στίχος του Άγγελου Σικελιανού στον τάφο του Κωστή Παλαμά « Ηχήστε οι σάλπιγγες…. Καμπάνες βροντερές, δονήστε σύγκορμη τη χώρα, πέρα ως πέρα… στον τάφο αυτό ακουμπά η Ελλάς». Τέτοιοι άνθρωποι αξίζουν τον αιώνιο έπαινο και πρέπει να είναι πρότυπα και να εμπνέουν τη νέα γενιά.
Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ αποτελεί τη βιωμένη ιστορική μνήμη της Ελλάδας. Η Ελλάδα και ο άνθρωπος - ηθοποιός αλληλοτροφοδοτούνται. Δίνουν και παίρνουν, οικοδομώντας μια υγιή και στέρεα σχέση. Είναι μια συμβίωση δυναμική που ανανεώνει την παράδοση και ταυτόχρονα παράγει νέα στοιχεία. Το 40, η Κατοχή, η Αντίσταση, το κίνημα του Δεκέμβρη, τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, η δικτατορία της 21ης Απρίλη χαρακτηρίζονται από την πλησμονή των βιωμάτων.
Συνδέεται με την ιστορία και φυσιογνωμία της άλλης Ελλάδας, την ιστορία που πλανάται παντού και βρίσκεται στο κάθε κομμάτι της. Μια ιστορία που διαπλάθει το χαρακτήρα μας και διαμορφώνει τη συνείδηση όλων μας. Εντοπίζει, υπογραμμίζει και καταγγέλλει την παραχάραξη των συμβόλων του ιδεολογικού και κοινωνικού οραματισμού μας.
Ο δραματικός ήρωας έχει μέσα του το τραγικό στοιχείο της (αυτό)θυσίας, αλλά ταυτόχρονα διαθέτει το ένστικτο επιβίωσης του κωμικού ήρωα. Με τον τρόπο αυτό υποφέρει, αλλά δε θυσιάζεται μέχρι τέλους και επιβιώνει, αλλά έχει και απώλειες.
Τέλος ο κοινωνικός χώρος του ήρωα είναι ο χώρος του απλού λαού, ίσως και ο χώρος της δικής μας γειτονιάς, της γειτονιάς του αγώνα και της αναζήτησης του ονείρου.
Με άλλα λόγια νοιώθουμε τον ΘΑΝΑΣΗ ΒΕΓΓΟ έναν δικό μας άνθρωπο, έναν άνθρωπο της διπλανής πόρτας.
Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ ανήκει στους ξεχωριστούς αυτούς ανθρώπους , που καταξιώνουν την κοινωνία μας και με το ήθος των πράξεων τους στηρίζεται η πατρίδα μας. Στους ανθρώπους με τιμή και κώδικα αξιών. Για τέτοιους ανθρώπους πρέπει να ισχύει διαχρονικά ο στίχος του Άγγελου Σικελιανού στον τάφο του Κωστή Παλαμά « Ηχήστε οι σάλπιγγες…. Καμπάνες βροντερές, δονήστε σύγκορμη τη χώρα, πέρα ως πέρα… στον τάφο αυτό ακουμπά η Ελλάς». Τέτοιοι άνθρωποι αξίζουν τον αιώνιο έπαινο και πρέπει να είναι πρότυπα και να εμπνέουν τη νέα γενιά.
Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ αποτελεί τη βιωμένη ιστορική μνήμη της Ελλάδας. Η Ελλάδα και ο άνθρωπος - ηθοποιός αλληλοτροφοδοτούνται. Δίνουν και παίρνουν, οικοδομώντας μια υγιή και στέρεα σχέση. Είναι μια συμβίωση δυναμική που ανανεώνει την παράδοση και ταυτόχρονα παράγει νέα στοιχεία. Το 40, η Κατοχή, η Αντίσταση, το κίνημα του Δεκέμβρη, τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, η δικτατορία της 21ης Απρίλη χαρακτηρίζονται από την πλησμονή των βιωμάτων.
Συνδέεται με την ιστορία και φυσιογνωμία της άλλης Ελλάδας, την ιστορία που πλανάται παντού και βρίσκεται στο κάθε κομμάτι της. Μια ιστορία που διαπλάθει το χαρακτήρα μας και διαμορφώνει τη συνείδηση όλων μας. Εντοπίζει, υπογραμμίζει και καταγγέλλει την παραχάραξη των συμβόλων του ιδεολογικού και κοινωνικού οραματισμού μας.
Ο δραματικός ήρωας έχει μέσα του το τραγικό στοιχείο της (αυτό)θυσίας, αλλά ταυτόχρονα διαθέτει το ένστικτο επιβίωσης του κωμικού ήρωα. Με τον τρόπο αυτό υποφέρει, αλλά δε θυσιάζεται μέχρι τέλους και επιβιώνει, αλλά έχει και απώλειες.
Τέλος ο κοινωνικός χώρος του ήρωα είναι ο χώρος του απλού λαού, ίσως και ο χώρος της δικής μας γειτονιάς, της γειτονιάς του αγώνα και της αναζήτησης του ονείρου.
Με άλλα λόγια νοιώθουμε τον ΘΑΝΑΣΗ ΒΕΓΓΟ έναν δικό μας άνθρωπο, έναν άνθρωπο της διπλανής πόρτας.
Τετάρτη 4 Μαΐου 2011
ΓΙΑΝΝΗ ΤΖΑΒΑΡΑ
ΓΙΑΝΝΗ ΤΖΑΒΑΡΑ
Ελληνική φιλοσοφική αρθρογραφία (1980-σήμερα)
Πλωτίνος (205-270 μ.Χ.)
Τελευταία ενημέρωση: Μάρτιος του 2011
1980
Ιωαννίδης, Κλείτος: «Οι Νεοπλατωνικοί Φιλόσοφοι Πλωτίνος, Ιάμβλιχος και Πρόκλος». Ζήνων 1 (1980), 77-87.
Πεντζοπούλου-Βαλαλά, Τερέζα: «Πλωτίνος και Kierkegaard» [Περίληψη γαλλικού άρθρου]. Φιλοσοφία 10-11 (1980-81), 383-386.
1981
Steel, Carlos: «Ελευθερία και αναγκαιότητα: Ο Πλωτίνος και η άποψη των Στωικών». Στο: 5ο Διεθνές Ανθρωπιστικό Συμπόσιο. Αθήνα-Πορταριά, 16-22/9/1981. Περιλήψεις των εισηγήσεων, 54.
1983
Κωσταράς, Γρηγόριος: «Η φύση ως θεωρία στον Πλωτίνο. (Ψιχία πλωτινικής φυσικής φιλοσοφίας)» [Περίληψη γερμανικού άρθρου]. Φιλοσοφία 13-14 (1983-84), 323.
1985
Καραγιάννης, Γεώργιος Σ.: «Γλώσσα και πραγματικότητα στη φιλοσοφία του Πλωτίνου». Στο: Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία, Γλώσσα και πραγματικότητα στην ελληνική φιλοσοφία. Αθ. 1985, 308-311.
Νιάρχος, Κωνσταντίνος Γ.: «Αριστοτελικές και πλωτινικές επιδράσεις στη θεωρία του Αυγουστίνου για τον χρόνο» [Περίληψη αγγλικού άρθρου]. Φιλοσοφία 15-16 (1985-86), 349-351.
1987
Νικολάου, Θ. Σ.: «Η κριτική του Πλωτίνου επί των περί Ηθικής αντιλήψεων του Γνωστικισμού». Επιστημονική Παρουσία Εστίας Θεολόγων Χάλκης Αθ. 1 (1987), 417-426.
1988
Ρούσσος, Ευάγγελος Ν.: «Πλωτίνος». Στο: Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια. Παγκόσμιο βιογραφικό λεξικό. Τόμος 8, «Εκδοτική Αθηνών», Αθ. 1988, 313-315.
1989
Σπαντίδου, Κωνσταντίνα: «Ο αξιολογικός φωτισμός του θανάτου στην πλωτινική φιλοσοφία». Φιλοσοφία 19-20 (1989-1990), 370-376.
Τερέζης, Χρήστος: «Η σχέση του Αυτοζώου με τον αριθμόν στον Πλωτίνο και στον Πρόκλο». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 6 (1989), 157-166.
1990
Φαραντάκης, Πέτρος: «Τα όρια της ελευθερίας της ψυχής κατά Πλωτίνο». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 7 (1990), 273-279.
1992
Αλεξανδράκη, Αφροδίτη: «Η έννοια του κάλλους στον Πλωτίνο: Η σημασία της και η εφαρμογή της στην αναγεννησιακή ζωγραφική». [Περίληψη αγγλικού άρθρου]. Χρονικά Αισθητικής 31-32 (1992-1993), 151-152.
Αποστολόπουλος, Χαράλαμπος: «Πλωτίνος: Μια εισαγωγή στη θεωρία του». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 9 (1992), 3-12.
1993
Κελεσίδου, Άννα: α) «Η ζωή και ο θάνατος στην πλατωνική και πλωτινική φιλοσοφία» [Περίληψη γαλλικού άρθρου]. Φιλοσοφία 23-24 (1993-94), 172. β) «Το πλωτινικό δόγμα της αφθαρσίας του κόσμου» [Περίληψη γαλλικού άρθρου]. Φιλοσοφία 23-24 (1993-94), 324-325. γ) «Περί του τελείου και του ενός. (Πλωτινικός στοχασμός και θεολογία του Διονυσίου Αρεοπαγίτου)» [Περίληψη γαλλικού άρθρου]. Φιλοσοφία 23-24 (1993-94), 333.
1994
Καϊμάκης, Παύλος: «Ο Πλωτίνος και η μουσική». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 11 (1994), 212-224.
1995
Τερέζης, Χρήστος: «Πτυχές της συνάφειας του μεταφυσικού με τον φυσικό κόσμο στο έργο του Πλωτίνου». Δωδώνη 24/Γ΄ (1995), 17-32.
1997
Αλεξανδράκη, Αφροδίτη: «Η πλωτίνεια αισθητική προσέγγιση του Ενός» [Περίληψη αγγλικού άρθρου, Μετάφρ. Άννα Αραβαντινού]. Φιλοσοφία 27-28 (1997-1998), 235.
1999
Νικηταρά-Κρεμμύδα, Χριστίνα: «Παιδαγωγικές δομές της νεοπλατωνικής και χριστιανικής Αισθητικής. Πλωτίνος και Γρηγόριος Νύσσης. Περίληψη της [διδακτορικής] διατριβής στην ελληνική». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 16 (1999), 176-177.
Σταθοπούλου, Γεωργία Μ.: «Ο έρως κατά τον Πλωτίνο» [Περίληψη αγγλικού άρθρου]. Φιλοσοφία 29 (1999), 88.
2001
Καλλιγάς, Παύλος: «Τα είδη των ατόμων στον Πλωτίνο: μία επανεξέταση». Φιλοσοφίας Ανάλεκτα 1-2 (2001), 34-52.
2002
Δημητρακόπουλος, Ι. Α.: «Υστεροβυζαντινή Κοσμολογία. Η κριτική του Γρηγορίου Παλαμά στη διδασκαλία των Πλωτίνου και Πρόκλου περί κοσμικής ψυχής». Β΄ μέρος. Φιλοσοφία 32 (2002), 111-132.
Λέκκας, Γεώργιος: «Οι μεταφυσικές κατηγορίες του πλωτινικού Ενός (Εννεάδα VI, 8 [39])». Παρνασσός 44 (2002), 349-358.
2003
Λέκκας, Γεώργιος: «Ανάγκη και δημιουργία στη φιλοσοφία του Πλωτίνου». Θεολογία 74 (2003), 731-739.
2004
Λέκκας, Γεώργιος: «Το φιλοσοφικό δίπολο αίτιο-αιτιατό κατά τον Πλωτίνο, τον Ευνόμιο και τον Γρηγόριο Νύσσης». Θεολογία 75 (2004), 613-621.
2006
Αθανασάκης, Δημήτριος: «Χρόνος και Ψυχή από τον Αριστοτέλη στον Πλωτίνο». Δευκαλίων 24/1 (2006), 31-47.
2008
Κακαδέλλη, Μίρκα: «Ο Πλωτίνος υπήρξε μυστικιστής;». Φιλοσοφία και Παιδεία 46 (2008), 14.
Καπρούλιας, Απόστολος: «Όψεις του δικαίου και της δικαιοσύνης στο έργο του Πλωτίνου». Το Βήμα των Κοινωνικών Επιστημών 52 (2008), 219-232.
Ελληνική φιλοσοφική αρθρογραφία (1980-σήμερα)
Πλωτίνος (205-270 μ.Χ.)
Τελευταία ενημέρωση: Μάρτιος του 2011
1980
Ιωαννίδης, Κλείτος: «Οι Νεοπλατωνικοί Φιλόσοφοι Πλωτίνος, Ιάμβλιχος και Πρόκλος». Ζήνων 1 (1980), 77-87.
Πεντζοπούλου-Βαλαλά, Τερέζα: «Πλωτίνος και Kierkegaard» [Περίληψη γαλλικού άρθρου]. Φιλοσοφία 10-11 (1980-81), 383-386.
1981
Steel, Carlos: «Ελευθερία και αναγκαιότητα: Ο Πλωτίνος και η άποψη των Στωικών». Στο: 5ο Διεθνές Ανθρωπιστικό Συμπόσιο. Αθήνα-Πορταριά, 16-22/9/1981. Περιλήψεις των εισηγήσεων, 54.
1983
Κωσταράς, Γρηγόριος: «Η φύση ως θεωρία στον Πλωτίνο. (Ψιχία πλωτινικής φυσικής φιλοσοφίας)» [Περίληψη γερμανικού άρθρου]. Φιλοσοφία 13-14 (1983-84), 323.
1985
Καραγιάννης, Γεώργιος Σ.: «Γλώσσα και πραγματικότητα στη φιλοσοφία του Πλωτίνου». Στο: Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία, Γλώσσα και πραγματικότητα στην ελληνική φιλοσοφία. Αθ. 1985, 308-311.
Νιάρχος, Κωνσταντίνος Γ.: «Αριστοτελικές και πλωτινικές επιδράσεις στη θεωρία του Αυγουστίνου για τον χρόνο» [Περίληψη αγγλικού άρθρου]. Φιλοσοφία 15-16 (1985-86), 349-351.
1987
Νικολάου, Θ. Σ.: «Η κριτική του Πλωτίνου επί των περί Ηθικής αντιλήψεων του Γνωστικισμού». Επιστημονική Παρουσία Εστίας Θεολόγων Χάλκης Αθ. 1 (1987), 417-426.
1988
Ρούσσος, Ευάγγελος Ν.: «Πλωτίνος». Στο: Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια. Παγκόσμιο βιογραφικό λεξικό. Τόμος 8, «Εκδοτική Αθηνών», Αθ. 1988, 313-315.
1989
Σπαντίδου, Κωνσταντίνα: «Ο αξιολογικός φωτισμός του θανάτου στην πλωτινική φιλοσοφία». Φιλοσοφία 19-20 (1989-1990), 370-376.
Τερέζης, Χρήστος: «Η σχέση του Αυτοζώου με τον αριθμόν στον Πλωτίνο και στον Πρόκλο». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 6 (1989), 157-166.
1990
Φαραντάκης, Πέτρος: «Τα όρια της ελευθερίας της ψυχής κατά Πλωτίνο». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 7 (1990), 273-279.
1992
Αλεξανδράκη, Αφροδίτη: «Η έννοια του κάλλους στον Πλωτίνο: Η σημασία της και η εφαρμογή της στην αναγεννησιακή ζωγραφική». [Περίληψη αγγλικού άρθρου]. Χρονικά Αισθητικής 31-32 (1992-1993), 151-152.
Αποστολόπουλος, Χαράλαμπος: «Πλωτίνος: Μια εισαγωγή στη θεωρία του». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 9 (1992), 3-12.
1993
Κελεσίδου, Άννα: α) «Η ζωή και ο θάνατος στην πλατωνική και πλωτινική φιλοσοφία» [Περίληψη γαλλικού άρθρου]. Φιλοσοφία 23-24 (1993-94), 172. β) «Το πλωτινικό δόγμα της αφθαρσίας του κόσμου» [Περίληψη γαλλικού άρθρου]. Φιλοσοφία 23-24 (1993-94), 324-325. γ) «Περί του τελείου και του ενός. (Πλωτινικός στοχασμός και θεολογία του Διονυσίου Αρεοπαγίτου)» [Περίληψη γαλλικού άρθρου]. Φιλοσοφία 23-24 (1993-94), 333.
1994
Καϊμάκης, Παύλος: «Ο Πλωτίνος και η μουσική». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 11 (1994), 212-224.
1995
Τερέζης, Χρήστος: «Πτυχές της συνάφειας του μεταφυσικού με τον φυσικό κόσμο στο έργο του Πλωτίνου». Δωδώνη 24/Γ΄ (1995), 17-32.
1997
Αλεξανδράκη, Αφροδίτη: «Η πλωτίνεια αισθητική προσέγγιση του Ενός» [Περίληψη αγγλικού άρθρου, Μετάφρ. Άννα Αραβαντινού]. Φιλοσοφία 27-28 (1997-1998), 235.
1999
Νικηταρά-Κρεμμύδα, Χριστίνα: «Παιδαγωγικές δομές της νεοπλατωνικής και χριστιανικής Αισθητικής. Πλωτίνος και Γρηγόριος Νύσσης. Περίληψη της [διδακτορικής] διατριβής στην ελληνική». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 16 (1999), 176-177.
Σταθοπούλου, Γεωργία Μ.: «Ο έρως κατά τον Πλωτίνο» [Περίληψη αγγλικού άρθρου]. Φιλοσοφία 29 (1999), 88.
2001
Καλλιγάς, Παύλος: «Τα είδη των ατόμων στον Πλωτίνο: μία επανεξέταση». Φιλοσοφίας Ανάλεκτα 1-2 (2001), 34-52.
2002
Δημητρακόπουλος, Ι. Α.: «Υστεροβυζαντινή Κοσμολογία. Η κριτική του Γρηγορίου Παλαμά στη διδασκαλία των Πλωτίνου και Πρόκλου περί κοσμικής ψυχής». Β΄ μέρος. Φιλοσοφία 32 (2002), 111-132.
Λέκκας, Γεώργιος: «Οι μεταφυσικές κατηγορίες του πλωτινικού Ενός (Εννεάδα VI, 8 [39])». Παρνασσός 44 (2002), 349-358.
2003
Λέκκας, Γεώργιος: «Ανάγκη και δημιουργία στη φιλοσοφία του Πλωτίνου». Θεολογία 74 (2003), 731-739.
2004
Λέκκας, Γεώργιος: «Το φιλοσοφικό δίπολο αίτιο-αιτιατό κατά τον Πλωτίνο, τον Ευνόμιο και τον Γρηγόριο Νύσσης». Θεολογία 75 (2004), 613-621.
2006
Αθανασάκης, Δημήτριος: «Χρόνος και Ψυχή από τον Αριστοτέλη στον Πλωτίνο». Δευκαλίων 24/1 (2006), 31-47.
2008
Κακαδέλλη, Μίρκα: «Ο Πλωτίνος υπήρξε μυστικιστής;». Φιλοσοφία και Παιδεία 46 (2008), 14.
Καπρούλιας, Απόστολος: «Όψεις του δικαίου και της δικαιοσύνης στο έργο του Πλωτίνου». Το Βήμα των Κοινωνικών Επιστημών 52 (2008), 219-232.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)