Είναι αναγκαίο προκειμένου να διαλυθεί η σύγχιση που έχει για κάποιους δημιουργηθεί γύρω από το όνομα «Χριστός» και να αποφευχθεί ο κίνδυνος να χαθεί ολοκληρωτικά η πνευματική έννοια και το βάθος της Χριστιανικής θρησκείας μέσα τους, να μπορέσουμε να συμβάλουμε στο να αποκαταστήσουν τη μεγαλειώδη πάσχουσα μορφή του Θεού Σωτήρα της Χριστιανοσύνης.
«Ερευνάτε», μας λένε οι Ευαγγελιστές, διότι έτσι θα διαπιστώσουμε ότι η έρευνα όχι μόνο δεν υποβιβάζει και δεν αποδυναμώνει τον Χριστιανισμό σαν θρησκεία, αλλά αντίθετα προσθέτει και ενδυναμώνει όταν η γνώση και η κατανόηση έρχεται να προστεθεί στην «αρετή και την πίστη».
Η ανάγκη αυτή δεν υπήρξε ίσως ποτέ τόσο μεγάλη και επιβεβλημένη όσο σήμερα.Υπήρχε πάντα, αλλά υπάρχει περισσότερο σήμερα, στην εποχή αυτή της αλματώδους εξέλιξης του ανθρώπινου νου, μέσα στους κόλπους του Χριστιανισμού, ένας διαρκώς αυξανόμενος αριθμός πιστών, πνευματικά προικισμένων, με ελεύθερο και απροκάλυπτο νου, που ζητούν να καταλάβουν τις Ευαγγελικές αφηγήσεις με την πραγματικότητα.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικές είναι οι αναφορές του Απ.Παύλου ως προς τον «Χριστό» στην εκδήλωση εκείνη του ανθρωπίνου πνεύματος που λέει «Ο Χριστός εν Ημίν». Αλλά και οι διάδοχοι των Αποστόλων, καθώς και οι πρωτοι Πατέρες Κλήμης και Ωριγένης, δεν παύουν να τονίζουν ότι, μέσα στις Γραφές βρίσκεται μια έννοια Πνευματική. Ένα πνεύμα όπου μόνο αυτοί που κατέχουν το Πνεύμα του Χριστού μπορούν να γνωρίσουν.
Είναι ανάγκη γι’ αυτό, το νήμα της αληθινής βιογραφίας του Ιησού να μας διδάξει για το «Ποιος υπήρξε ο Χριστός, η μεγάλη πάσχουσα μορφή, που δεσπόζει στο νου και στην καρδιά κάθε Χριστιανού, ο Σωτήρας και Κύριός τους».Θεός, άνθρωπος, ή και τα δυο μαζί, Θεάνθρωπος;
Πολλές και αντιφατικές απόψεις έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί γύρω από την μεγάλη αυτή μορφή του Χριστού. Η βασική πηγή βέβαια, είναι τα τέσσερα κανονικά Ευαγγέλια. Με την πάροδο, ωστόσο των αιώνων, διάφορες άλλες υποκειμενικές απόψεις και θεωρίες ως προς την προσωπικότητα του Ιησού έχουν διατυπωθεί.
Δεν θα ασχοληθούμε με τις λεπτομέρειες της ζωής του Ιησού, ούτε με τη διδασκαλία του, τα θαύματα και τις υπερφυσικές του δυνάμεις, αλλά με τα αιώνια Πνευματικά γεγονότα και την ιστορική τους αλήθεια.
Ποιο ήταν το πρωταρχικό όνομα του παιδιού, που μετονομάστηκε «ΙΗΣΟΥΣ», ένα όνομα που του δόθηκε από τον Θεό, όπως αναφέρεται, με τη σημασία του Σωτήρα «Ο Θεός σώζει».
Ο Ησαΐας, είχε ονομάσει τον μέλλοντα Μεσσία Εμμανουήλ, που σημαίνει «μεθ’ ημών ο Θεός» και ο Ματθαίος ταυτίζει το όνομα αυτό με τον Ιησού.
Η απόλυτη αγνότητα, η ευλάβεια και ο θρησκευτικός ζήλος, είχαν κάνει τον Ιησού Άξιον να χρησιμεύσει σαν ναός και σαν κατοικία σε μια Υπέρτατη Πνευματική Οντότητα.
Οι αιώνες είχαν συμπληρωθεί σύμφωνα με τις αγγελίες των Προφητών, όπου έπρεπε να συντελεσθεί ένα Υπέρτατο Πνευματικό γεγονός. Να εκδηλωθεί στον κόσμο της ύλης, στο προσκήνιο της γήινης εξέλιξης, μια θεική Παρουσία, για μια νέα πνευματική ώθηση και έναν νέο πολιτισμό.
Ένας ισχυρός Υιός Θεού, εκπρόσωπος αυτού του Ίδιου του Λόγου, «ο Κύριος της Αγάπης και της Συμπόνιας»,όπου αφήνοντας τη διαμονή του επί των ουρανίων περιοχών, θα ερχόταν να εκδηλωθεί στις περιοχές των ανθρώπων επί της γης.
Ο Άνθρωπος Ιησούς προσφέρθηκε εκούσια στον «Κύριο της Αγάπης». Είναι τώρα ένας αμνός θυσιαζόμενος, έτοιμος να πληρώσει με τον υλικό θάνατό του την προσφορά του αυτή.
Συντελέστηκε έτσι το πιο θαυμαστό μυστήριο-ο Θεός εκδηλούμενος με σάρκα.
Η διδασκαλία του δυναμική και πρωτότυπη μέσα από παραβολές και αλληγορίες σοφές, επικεντρωμένη στην αφύπνιση της ανθρώπινης υπόστασης προς τη θεία πραγματικότητά της, εντυπωσιάζει όχι μόνο τα πλήθη, αλλά και τους μορφωμένους και τους άρχοντες των Ιουδαίων: «Ουδέποτε άνθρωπος ελάλησεν όπως αυτός».
Mεγάλη ώρα της θέωσης του Ιησού, είναι η νίκη κατά του θανάτου, με τον προσωπικό θάνατό του: «θανάτω θάνατον πατήσας».
H Aνάσταση που θα ακολουθηθεί από την ανάληψη και την τελική ένωση του Υιού με τον Πατέρα, δεν έχει καμμία σχέση με την ανάσταση του φυσικού σώματος, αλλά με την αναγέννηση του ανθρώπου στον πνευματικό κόσμο, απ’ όπου προήλθε και όπου πράγματι ανήκει.
Υπέρτατος άρχων του Χριστιανισμού «Αρχιερεύς εις τον αιώνα» σύμφωνα με τα λόγια του Απ.Παύλου, ο Ιησούς Χριστός, περιμένει μέσα από τους αιώνες και τις χιλιετηρίδες την ώρα που η θρησκεία της Αγάπης θα ανθίσει και θα καρποφορήσει επάνω στη Γη.
Κοσμοκαλόγηρος
Πέμπτη 8 Απριλίου 2010
Εφαρμογή της συνθήκης κατά της διαδικτυακής εγκληματικότητας
Έκκληση για εφαρμογή της συνθήκης κατά της διαδικτυακής εγκληματικότητας
7/4/2010
Το Συμβούλιο της Ευρώπης καλεί για την παγκόσμια υιοθέτηση και εφαρμογή της Συνθήκης της Βουδαπέστης κατά του ηλεκτρονικού εγκλήματος.
Κατά τη διάρκεια του πέμπτου ετήσιου συνεδρίου με θέμα τη διαδικτυακή εγκληματικότητα, το Συμβούλιο επεσήμανε ότι με την εφαρμογή της Συνθήκης θα ανοίξει ο δρόμος για τη θεσμοθέτηση κανονιστικού πλαισίου αναφορικά με το ηλεκτρονικό έγκλημα σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι μετέχοντες στο συνέδριο υπογράμμισαν την ανάγκη να γίνεται η καλύτερη δυνατή αξιοποίηση των υπαρχόντων εργαλείων και πρότειναν την εκπόνηση διεθνούς σχεδίου δράσης από το Συμβούλιο της Ευρώπης σε συνεργασία με τον ΟΗΕ, προκειμένου να διαφανούν οι δυνατότητες της δικαιοσύνης στον τομέα και οι νέες ανάγκες νομοθετικής παρέμβασης που προκύπτουν με την πρόοδο της σχετικής τεχνολογίας.
“Το Συνέδριο του ΟΗΕ για την εγκληματικότητα, τον Απρίλιο του 2010 είναι μια ευκαιρία για τη εξεύρεση ικανοποιητικής απάντησης στην παγκόσμια απειλή του ηλεκτρονικού εγκλήματος και της τρομοκρατίας μέσω του διαδικτύου”, τόνισαν συμπερασματικά οι μετέχοντες στο 5ο Συνέδριο.
Κατά τη διάρκεια της διεθνούς συνάντησης, που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 300 ειδικών από 60 χώρες, η Πορτογαλία ανακοίνωσε ότι θα επικυρώσει τη Συνθήκη της Βουδαπέστης.
7/4/2010
Το Συμβούλιο της Ευρώπης καλεί για την παγκόσμια υιοθέτηση και εφαρμογή της Συνθήκης της Βουδαπέστης κατά του ηλεκτρονικού εγκλήματος.
Κατά τη διάρκεια του πέμπτου ετήσιου συνεδρίου με θέμα τη διαδικτυακή εγκληματικότητα, το Συμβούλιο επεσήμανε ότι με την εφαρμογή της Συνθήκης θα ανοίξει ο δρόμος για τη θεσμοθέτηση κανονιστικού πλαισίου αναφορικά με το ηλεκτρονικό έγκλημα σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι μετέχοντες στο συνέδριο υπογράμμισαν την ανάγκη να γίνεται η καλύτερη δυνατή αξιοποίηση των υπαρχόντων εργαλείων και πρότειναν την εκπόνηση διεθνούς σχεδίου δράσης από το Συμβούλιο της Ευρώπης σε συνεργασία με τον ΟΗΕ, προκειμένου να διαφανούν οι δυνατότητες της δικαιοσύνης στον τομέα και οι νέες ανάγκες νομοθετικής παρέμβασης που προκύπτουν με την πρόοδο της σχετικής τεχνολογίας.
“Το Συνέδριο του ΟΗΕ για την εγκληματικότητα, τον Απρίλιο του 2010 είναι μια ευκαιρία για τη εξεύρεση ικανοποιητικής απάντησης στην παγκόσμια απειλή του ηλεκτρονικού εγκλήματος και της τρομοκρατίας μέσω του διαδικτύου”, τόνισαν συμπερασματικά οι μετέχοντες στο 5ο Συνέδριο.
Κατά τη διάρκεια της διεθνούς συνάντησης, που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 300 ειδικών από 60 χώρες, η Πορτογαλία ανακοίνωσε ότι θα επικυρώσει τη Συνθήκη της Βουδαπέστης.
Δευτέρα 5 Απριλίου 2010
Δημήτρης Παπακωνσταντίνου
Με την σφραγίδα τού Ελληνικού
Ιδρύματος Ιστορικών Μελετών
Στο Θέατρο ΑΛΦΑ αναπολήθηκε
ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου και το έργο του
Διπλή προσφορά: τελετή θύμισης και
δίτομη έκδοση τού ποιητικού έργου του
Στις 15 Μαρτίου 2010, με πρωτοβουλία τού Ελληνικού Ιδρύματος Ιστορικών Μελετών (ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ.), έγινε στην κομψή σκηνή τού Θεάτρου ΑΛΦΑ μια εκ βαθέων τελετή ΜΝΗΜΗΣ αφιερωμένη στον αείμνηστο ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Άψογο άνθρωπο και:
α) Φιλόλογο καθηγητή τού ιστορικού ΖΑΠΠΕΙΟΥ ΠΑΡΘΕΝΑΓΩΓΕΙΟΥ τής Κωνσταντινούπολης.
β) Ποιητή, δοκιμιογράφο και κριτικό βιβλίου, που τιμήθηκε με το "Βραβείο Ποίησης τής Ακαδημίας Αθηνών", με το Βραβείο Ποίησης "Κώστα και Ελένης Ουράνη", με το Β' Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου και Κριτικής τού Υπουργείου Πολιτισμού, καθώς επίσης από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στην Παιδεία και τα Γράμματα τής Πόλης.
Βασικοί συντελεστές τής βραδιάς ήταν:
• Οργάνωση-Παρουσίαση: Ειρήνη Σαρίογλου. Οργανώτρια τής όλης εκδήλωσης, Ιδρύτρια τού ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ. και έμπρακτα η οικοδέσποινα τής τελετής, για την οφειλόμενη τιμή και μνήμη προς τον μεγάλο απόντα.
• Φιλογογική ανάλυση: Καίτη Σαρίογλου.
• Απαγγελία: Στέφανος Ληναίος.
• Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας.
• Σκηνοθετική επιμέλεια: Καλλιόπη Λεγάκη
Ωστόσο, πέρα από τούς πιο πάνω συντελεστές, αυτή που δέσποζε στην θεατρική σκηνή τού ΑΛΦΑ, καθώς και στην πλατεία τού θεάτρου ήταν η άϋλη μορφή τού μεγάλου δάσκαλου, ποιητή και κριτικού βιβλίου Δημήτρη Παπακωνσταντίνου. Τού αξέχαστου Δημήτηρη ΜΑΣ.
..................................................
Η διδασκαλική και η πνευματική πορεία του:
Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου ήρθε στην Αθήνα κυνηγημένος από τούς Τούρκους, αλλά και το δικτατορικό "αποφασίζομεν και διατάσσομεν" τού τότε (Σεπτέμβρης τού 1965) Γενικού Προξένου τής Ελλάδας Ανδρέα Καρανδρέα. Ενός ατόμου κάθε άλλο παρά άξιο για το σημαντικό εκείνο πόστο. Και μάλιστα σε de facto διαδοχή από τον προκάτοχό του αείμνηστο Θεμιστοκλή Λ. Χρυσανθόπουλο, που ως Γενικός Πρόξενος έγραψε τη δική του τιμητική ιστορία, εκεί στην Πόλη μας.
Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου διώχτηκε (για να μην απελαθεί φανερά με τουρκικό φιρμάνι) υπό το βάρος μιας κατηγορίας ανύπαρκτης. Και τούτο επειδή επωμίστηκε (εν γνώσει, ιπποτικά και αντρίκεια) το κατά τουρκική κρίση "πταίσμα". Η φιλόλογος και καθηγήτρια στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο τής Πόλης Καίτη Σαρίογλου, παλαιά μαθήτρια τού Δ. Π., αφηγήθηκε από σκηνής τα όσα βρόμικα και ύπουλα διαδραματίστηκαν τότε:
«Ήρθαν τούρκοι ανακριτές τού υπουργείου Παιδείας και μάς είπαν: «Πάρτε μια κόλλα χαρτί και μολύβι. Θα γράψουμε άσκηση στο μάθημα τουρκικής ιστορίας. Αρχίστε από τον πρώτο στίχο τών Εθνικών Ύμνων Τουρκίας, Γαλλίας και Ελλάδας. Ακολουθεί μια επώδυνη ανακριτική διαδικασία. Μας πιέζουν, να ψευδομαρτυρήσουμε πως διδαχτήκαμε από τον Παπακωνσταντίνου το ποίημα τού Δ. Σολωμού, που μελοποιηθέν έγινε ο ελληνικός εθνικός ύμνος. Δεν ενδίδουμε. Έχει όμως ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση που θα ξεριζώσει τον δάσκαλο από την Πόλη και τα σχολειά της. Θα μιλήσουν αργότερα για προσχεδιασμένο σενάριο ημετέρων και αλλογενών. Κι όταν τελικά ανακαλύπτεται πως το γνωστό ποίημα, το είχε διδάξει σε άλλες τάξεις, η Ελευθερία Σουσλού, η μετακλητή φιλόλογος τού σχολειού μας, ο Παπακωνσταντίνου ―το μεγαλύτερο πνευματικό μας κεφάλαιο― είναι αυτός που διατάζεται από τον τότε Γενικό πρόξενο τής Ελλάδος στην Πόλη, τον Νικόλαο Καρανδρέα, να επωμιστεί κάτι που δεν έκανε. Το τίμημα; Η παύση του από το Ζάππειο.
Αναρωτιέμαι πολλές φορές, αν άραγε γνώριζε ο κύριος Γενικός, πως ο Παπακωνσταντίνου ήταν ο τελευταίος τής μεγάλης χορείας των διδασκάλων του Γένους…
24 Σεπτέμβρη του ΄65
Τελευταία μέρα τού σχολείου
Δε βλέπω τις σκάλες, βαδίζω στο ικρίωμα
Η ψυχή μας, πελιδνή, αναρριγεί
Πώς αργεί να ξημερώσει, τέτοιες μέρες…
...θα γράψει ο Δάσκαλος την τελευταία μέρα εκείνης της χρονιάς.»
Τί να προσθέσουμε εμείς, τώρα; Από πού ν' αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε για το βρόμικο παρασκήνιο που ξεκίνησε εσωτερικά κι εξωτερικά τού ιστορικού Ζαππείου Παρθεναγωγείου; Ως Κωνσταντινουπολίτες ντρεπόμαστε να μπούμε σε λεπτομέρειες, το ίδιο όπως ντρεπόμαστε για το ρόλο τού Γ. Προξένου Ανδρέα Καρανδρέα. Και για κάποιους από το τότε ένδον τού Ζαππείου.
..................................................
Παρένθεση (έτσι για να ξεφύγουμε από το άγχος τών ανωτέρω) για τον Άνθρωπο και Στοχαστή Δημήτρη Παπακωνσταντίνου:
Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου μεγάλωσε στην Πόλη, την οποία και εξύμνησε στα ποιήματά του. Γεννήθηκε το 1915 (ως Δημήτρης Παπαδόπουλος) στα Γαλατάρια, το όμορφο και ειδυλλιακό προάστιο τής Πόλης. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στον Βαθυρρύακα, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένειά του: ο παπα-Κωσταντής (ο πατέρας του) με τα έξι παιδιά του, τη Νίνα , τη Σοφία, την Κασσάντρα, τη Σμαράγδα, τον Νίκο και τον Δημήτρη. Αποφοίτησε από την Μεγάλη τού Γένους Σχολή το 1934 και συνέχισε τις σπουδές του στην Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου τής Αθήνας.
Επέστρεψε στην γενέτειρά του και ανέλαβε υπηρεσία ως φιλόλογος τής Μέσης Εκπαίδευσης αρχικά στα Λύκεια τής Πόλης (1943-1965) και στη συνέχεια στα Σχολεία τής Αθήνας, όπου προήχθη στο βαθμό τού γυμνασιάρχη. Δόκιμος ποιητής, αδέκαστος κριτικός συνεργάστηκε με τα σημαντικότερα λογοστεχνικά περιοδικά τής Πόλης, τής Αθήνας και τής Θεσσαλονίκης (Βόσπορος, Πυρσός, Νέα Εστία, Ευθύνη, Ν. Πορεία, Σκέψη κ.ά.) ενώ παράλληλα διηύθυνε και το λογοτεχνικό περιοδικό Τέχνη τον πρώτο χρόνο τής έκδοσής του. Ο Παπακωνσταντίνου τιμήθηκε επανειλημμένα για το σύνολο τής συγγραφικής δραστηριότητάς του: Το 1976 απέσπασε το Βραβείο Ποίησης τής Ακαδημίας Αθηνών για την ποιητική συλλογή του Σκιαμαχία, σειρά Α', ενώ το 1982 τιμήθηκε με το Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη τής Ακαδημίας Αθηνών για την ποιητική συλλογή του Απέκδυση.
Το 1978 έλαβε το Β' Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου και Κριτικής τού Υπουργείου Πολιτισμού για το έργο του Κριτική Βιβλίου, σειρά Α'. Τιμήθηκε, επίσης, από την Ακαδημία Αθηνών και για την προσφορά του στην Παιδεία και τα Γράμματα τής Πόλης (1973).
Το 1986 τού απονεμήθηκε το οφίκιο τού Άρχοντα Νοταρίου τής Μεγάλης τού Χριστού Εκκλησίας.
..................................................
Κλείνουμε το γραφτό τούτο αναφερόμενοι στο σημείο από το οποίο θά ’πρεπε, ίσως, να έχουμε αρχίσει: στην τελετή μνήμης, αγάπης και σεβασμού στον Δάσκαλο και Ποιητή Δ. Παπακωνσταντίνου. Η εν γνώσει παρέκβαση εστιάζεται στο ότι το σχετικό με την συγκεκριμένη βραδιά πρόγραμμα ήταν πολυδιάστατο. Έτσι προχωρούμε στο καθ' εαυτό τελετουργικό τής βραδιάς.
Έναρξη με τις επί σκηνής δύο "ιέρειες" τού ελληνικού Ιδρύματος Ιστορικών Μελετών. Στην απαγγελία ποιημάτων τού Δ. Παπακωνσταντίνου η Ειρήνη Σαρίογλου. Και στην φιλολογική ανάλυση η Καίτη Σαρίογλου, μητέρα τής πρώτης και μαθήτρια τού τιμώμενου Δασκάλου, τού τιμητικά γνωστού και στο Πανελλήνιο.
Στο επόμενο πλάνο ο πάντα πρόθυμος (και αφιλοκερδής) στην προσφορά του, γνωστός ηθοποιός τού Θεάτρου, Στέφανος Ληναίος.
Γνωστός και αγαπητός, ο οποίος μαζί με την καθ' όλα άξια ηθοποιό και σύζυγό του Έλλην Φωτίου, χειροκροτήθηκε τόσες και τόσες φορές από το θεατρόφιλο κοινό τής Αθήνας. Ο Στέφανος Ληναίος ερμήνευσε, στην σκηνή τού ΑΛΦΑ, ένα κομμάτι από τη ζωή τού αείμνηστου Κωνσταντινουπολίτη.
Ακολούθησε ο τραγουδιστής Γιώργος Νταλάρας, που και αυτός αφιλοκερδώς ερμήνευσε δύο ποιήματα τού Δημήτρη Κ. Παπακωνσταντίνου μελοποιημένα από τον τούρκο μαέστρο τής κρατικής ορχήστρας και συνθέτη Serdar Yalçin.
Σε όλους αυτούς, καθώς και στους αφανώς συμμετέχοντες στην πραγματικά επιμνημόσυνη εκείνη βραδιά, όπως τη σκηνοθέτιδα Καλλιόπη Λεγάκη, τούς τεχνικούς αλλά και τις κοπέλες που έσπευσαν να βοηθήσουν στην επιτυχία τής τελετής, οφείλονται εκ βαθέων ευχαριστίες. Πραγματικά άφησαν και τη δική τους προσωπική σφραγίδα. Τούς ευχαριστούμε.
..................................................
Η τελετή-εκδήλωση Μνήμης και Συγκίνησης έχει, ακόμα, μια συνέχεια πιο σεβαστική και πιο χειροπιαστή. Το ελληνικό Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών φρόντισε και για κάτι άλλο σημαντικό: Την έκδοση ενός δίτομου έργου (σχήμα 20,5x14 και σελίδες 324 και 390, ο Α' και ο Β' τόμος αντίστοιχα) τών Απάντων τού πολυβραβευμένου ποιητικού έργου τού Δ. Παπακωνσταντίνου.
Πρόκειται για έκδοση προσεγμένη, καλαίσθητη, αλλά επίσης πολύμοχθη και πολυέξοδη.
Από εμάς ένα επιπλέον σεβαστικό χειροκρότημα προς όλους τούς συντελεστές τής Εκδήλωσης.
Ιδρύματος Ιστορικών Μελετών
Στο Θέατρο ΑΛΦΑ αναπολήθηκε
ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου και το έργο του
Διπλή προσφορά: τελετή θύμισης και
δίτομη έκδοση τού ποιητικού έργου του
Στις 15 Μαρτίου 2010, με πρωτοβουλία τού Ελληνικού Ιδρύματος Ιστορικών Μελετών (ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ.), έγινε στην κομψή σκηνή τού Θεάτρου ΑΛΦΑ μια εκ βαθέων τελετή ΜΝΗΜΗΣ αφιερωμένη στον αείμνηστο ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Άψογο άνθρωπο και:
α) Φιλόλογο καθηγητή τού ιστορικού ΖΑΠΠΕΙΟΥ ΠΑΡΘΕΝΑΓΩΓΕΙΟΥ τής Κωνσταντινούπολης.
β) Ποιητή, δοκιμιογράφο και κριτικό βιβλίου, που τιμήθηκε με το "Βραβείο Ποίησης τής Ακαδημίας Αθηνών", με το Βραβείο Ποίησης "Κώστα και Ελένης Ουράνη", με το Β' Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου και Κριτικής τού Υπουργείου Πολιτισμού, καθώς επίσης από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στην Παιδεία και τα Γράμματα τής Πόλης.
Βασικοί συντελεστές τής βραδιάς ήταν:
• Οργάνωση-Παρουσίαση: Ειρήνη Σαρίογλου. Οργανώτρια τής όλης εκδήλωσης, Ιδρύτρια τού ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ. και έμπρακτα η οικοδέσποινα τής τελετής, για την οφειλόμενη τιμή και μνήμη προς τον μεγάλο απόντα.
• Φιλογογική ανάλυση: Καίτη Σαρίογλου.
• Απαγγελία: Στέφανος Ληναίος.
• Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας.
• Σκηνοθετική επιμέλεια: Καλλιόπη Λεγάκη
Ωστόσο, πέρα από τούς πιο πάνω συντελεστές, αυτή που δέσποζε στην θεατρική σκηνή τού ΑΛΦΑ, καθώς και στην πλατεία τού θεάτρου ήταν η άϋλη μορφή τού μεγάλου δάσκαλου, ποιητή και κριτικού βιβλίου Δημήτρη Παπακωνσταντίνου. Τού αξέχαστου Δημήτηρη ΜΑΣ.
..................................................
Η διδασκαλική και η πνευματική πορεία του:
Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου ήρθε στην Αθήνα κυνηγημένος από τούς Τούρκους, αλλά και το δικτατορικό "αποφασίζομεν και διατάσσομεν" τού τότε (Σεπτέμβρης τού 1965) Γενικού Προξένου τής Ελλάδας Ανδρέα Καρανδρέα. Ενός ατόμου κάθε άλλο παρά άξιο για το σημαντικό εκείνο πόστο. Και μάλιστα σε de facto διαδοχή από τον προκάτοχό του αείμνηστο Θεμιστοκλή Λ. Χρυσανθόπουλο, που ως Γενικός Πρόξενος έγραψε τη δική του τιμητική ιστορία, εκεί στην Πόλη μας.
Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου διώχτηκε (για να μην απελαθεί φανερά με τουρκικό φιρμάνι) υπό το βάρος μιας κατηγορίας ανύπαρκτης. Και τούτο επειδή επωμίστηκε (εν γνώσει, ιπποτικά και αντρίκεια) το κατά τουρκική κρίση "πταίσμα". Η φιλόλογος και καθηγήτρια στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο τής Πόλης Καίτη Σαρίογλου, παλαιά μαθήτρια τού Δ. Π., αφηγήθηκε από σκηνής τα όσα βρόμικα και ύπουλα διαδραματίστηκαν τότε:
«Ήρθαν τούρκοι ανακριτές τού υπουργείου Παιδείας και μάς είπαν: «Πάρτε μια κόλλα χαρτί και μολύβι. Θα γράψουμε άσκηση στο μάθημα τουρκικής ιστορίας. Αρχίστε από τον πρώτο στίχο τών Εθνικών Ύμνων Τουρκίας, Γαλλίας και Ελλάδας. Ακολουθεί μια επώδυνη ανακριτική διαδικασία. Μας πιέζουν, να ψευδομαρτυρήσουμε πως διδαχτήκαμε από τον Παπακωνσταντίνου το ποίημα τού Δ. Σολωμού, που μελοποιηθέν έγινε ο ελληνικός εθνικός ύμνος. Δεν ενδίδουμε. Έχει όμως ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση που θα ξεριζώσει τον δάσκαλο από την Πόλη και τα σχολειά της. Θα μιλήσουν αργότερα για προσχεδιασμένο σενάριο ημετέρων και αλλογενών. Κι όταν τελικά ανακαλύπτεται πως το γνωστό ποίημα, το είχε διδάξει σε άλλες τάξεις, η Ελευθερία Σουσλού, η μετακλητή φιλόλογος τού σχολειού μας, ο Παπακωνσταντίνου ―το μεγαλύτερο πνευματικό μας κεφάλαιο― είναι αυτός που διατάζεται από τον τότε Γενικό πρόξενο τής Ελλάδος στην Πόλη, τον Νικόλαο Καρανδρέα, να επωμιστεί κάτι που δεν έκανε. Το τίμημα; Η παύση του από το Ζάππειο.
Αναρωτιέμαι πολλές φορές, αν άραγε γνώριζε ο κύριος Γενικός, πως ο Παπακωνσταντίνου ήταν ο τελευταίος τής μεγάλης χορείας των διδασκάλων του Γένους…
24 Σεπτέμβρη του ΄65
Τελευταία μέρα τού σχολείου
Δε βλέπω τις σκάλες, βαδίζω στο ικρίωμα
Η ψυχή μας, πελιδνή, αναρριγεί
Πώς αργεί να ξημερώσει, τέτοιες μέρες…
...θα γράψει ο Δάσκαλος την τελευταία μέρα εκείνης της χρονιάς.»
Τί να προσθέσουμε εμείς, τώρα; Από πού ν' αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε για το βρόμικο παρασκήνιο που ξεκίνησε εσωτερικά κι εξωτερικά τού ιστορικού Ζαππείου Παρθεναγωγείου; Ως Κωνσταντινουπολίτες ντρεπόμαστε να μπούμε σε λεπτομέρειες, το ίδιο όπως ντρεπόμαστε για το ρόλο τού Γ. Προξένου Ανδρέα Καρανδρέα. Και για κάποιους από το τότε ένδον τού Ζαππείου.
..................................................
Παρένθεση (έτσι για να ξεφύγουμε από το άγχος τών ανωτέρω) για τον Άνθρωπο και Στοχαστή Δημήτρη Παπακωνσταντίνου:
Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου μεγάλωσε στην Πόλη, την οποία και εξύμνησε στα ποιήματά του. Γεννήθηκε το 1915 (ως Δημήτρης Παπαδόπουλος) στα Γαλατάρια, το όμορφο και ειδυλλιακό προάστιο τής Πόλης. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στον Βαθυρρύακα, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένειά του: ο παπα-Κωσταντής (ο πατέρας του) με τα έξι παιδιά του, τη Νίνα , τη Σοφία, την Κασσάντρα, τη Σμαράγδα, τον Νίκο και τον Δημήτρη. Αποφοίτησε από την Μεγάλη τού Γένους Σχολή το 1934 και συνέχισε τις σπουδές του στην Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου τής Αθήνας.
Επέστρεψε στην γενέτειρά του και ανέλαβε υπηρεσία ως φιλόλογος τής Μέσης Εκπαίδευσης αρχικά στα Λύκεια τής Πόλης (1943-1965) και στη συνέχεια στα Σχολεία τής Αθήνας, όπου προήχθη στο βαθμό τού γυμνασιάρχη. Δόκιμος ποιητής, αδέκαστος κριτικός συνεργάστηκε με τα σημαντικότερα λογοστεχνικά περιοδικά τής Πόλης, τής Αθήνας και τής Θεσσαλονίκης (Βόσπορος, Πυρσός, Νέα Εστία, Ευθύνη, Ν. Πορεία, Σκέψη κ.ά.) ενώ παράλληλα διηύθυνε και το λογοτεχνικό περιοδικό Τέχνη τον πρώτο χρόνο τής έκδοσής του. Ο Παπακωνσταντίνου τιμήθηκε επανειλημμένα για το σύνολο τής συγγραφικής δραστηριότητάς του: Το 1976 απέσπασε το Βραβείο Ποίησης τής Ακαδημίας Αθηνών για την ποιητική συλλογή του Σκιαμαχία, σειρά Α', ενώ το 1982 τιμήθηκε με το Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη τής Ακαδημίας Αθηνών για την ποιητική συλλογή του Απέκδυση.
Το 1978 έλαβε το Β' Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου και Κριτικής τού Υπουργείου Πολιτισμού για το έργο του Κριτική Βιβλίου, σειρά Α'. Τιμήθηκε, επίσης, από την Ακαδημία Αθηνών και για την προσφορά του στην Παιδεία και τα Γράμματα τής Πόλης (1973).
Το 1986 τού απονεμήθηκε το οφίκιο τού Άρχοντα Νοταρίου τής Μεγάλης τού Χριστού Εκκλησίας.
..................................................
Κλείνουμε το γραφτό τούτο αναφερόμενοι στο σημείο από το οποίο θά ’πρεπε, ίσως, να έχουμε αρχίσει: στην τελετή μνήμης, αγάπης και σεβασμού στον Δάσκαλο και Ποιητή Δ. Παπακωνσταντίνου. Η εν γνώσει παρέκβαση εστιάζεται στο ότι το σχετικό με την συγκεκριμένη βραδιά πρόγραμμα ήταν πολυδιάστατο. Έτσι προχωρούμε στο καθ' εαυτό τελετουργικό τής βραδιάς.
Έναρξη με τις επί σκηνής δύο "ιέρειες" τού ελληνικού Ιδρύματος Ιστορικών Μελετών. Στην απαγγελία ποιημάτων τού Δ. Παπακωνσταντίνου η Ειρήνη Σαρίογλου. Και στην φιλολογική ανάλυση η Καίτη Σαρίογλου, μητέρα τής πρώτης και μαθήτρια τού τιμώμενου Δασκάλου, τού τιμητικά γνωστού και στο Πανελλήνιο.
Στο επόμενο πλάνο ο πάντα πρόθυμος (και αφιλοκερδής) στην προσφορά του, γνωστός ηθοποιός τού Θεάτρου, Στέφανος Ληναίος.
Γνωστός και αγαπητός, ο οποίος μαζί με την καθ' όλα άξια ηθοποιό και σύζυγό του Έλλην Φωτίου, χειροκροτήθηκε τόσες και τόσες φορές από το θεατρόφιλο κοινό τής Αθήνας. Ο Στέφανος Ληναίος ερμήνευσε, στην σκηνή τού ΑΛΦΑ, ένα κομμάτι από τη ζωή τού αείμνηστου Κωνσταντινουπολίτη.
Ακολούθησε ο τραγουδιστής Γιώργος Νταλάρας, που και αυτός αφιλοκερδώς ερμήνευσε δύο ποιήματα τού Δημήτρη Κ. Παπακωνσταντίνου μελοποιημένα από τον τούρκο μαέστρο τής κρατικής ορχήστρας και συνθέτη Serdar Yalçin.
Σε όλους αυτούς, καθώς και στους αφανώς συμμετέχοντες στην πραγματικά επιμνημόσυνη εκείνη βραδιά, όπως τη σκηνοθέτιδα Καλλιόπη Λεγάκη, τούς τεχνικούς αλλά και τις κοπέλες που έσπευσαν να βοηθήσουν στην επιτυχία τής τελετής, οφείλονται εκ βαθέων ευχαριστίες. Πραγματικά άφησαν και τη δική τους προσωπική σφραγίδα. Τούς ευχαριστούμε.
..................................................
Η τελετή-εκδήλωση Μνήμης και Συγκίνησης έχει, ακόμα, μια συνέχεια πιο σεβαστική και πιο χειροπιαστή. Το ελληνικό Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών φρόντισε και για κάτι άλλο σημαντικό: Την έκδοση ενός δίτομου έργου (σχήμα 20,5x14 και σελίδες 324 και 390, ο Α' και ο Β' τόμος αντίστοιχα) τών Απάντων τού πολυβραβευμένου ποιητικού έργου τού Δ. Παπακωνσταντίνου.
Πρόκειται για έκδοση προσεγμένη, καλαίσθητη, αλλά επίσης πολύμοχθη και πολυέξοδη.
Από εμάς ένα επιπλέον σεβαστικό χειροκρότημα προς όλους τούς συντελεστές τής Εκδήλωσης.
Ὅπου ἦν Κῆπος
Τ. Κ. Παπατσώνης
" Χαλκεδαμά " φαίνεται θά πεί ἑβραϊκά Ἀγρός Αίματος. Ὅλοι τό ξέρετε, ἐκεῖνο ὅμως πού δέν ξέρετε, εἶναι τό γιατι ἀποτελεῖ πιά τό χωράφι γιά τήν ἀσφάλειά μας. Ξένοι καθώς εἴματστε και Περεγρῖνοι, ἐξασφαλίσαμε, μέσα ἀπό τόση , σκολιά πορεία, ἕναν τόπο, ἀκριβοπληρωμένο, πού θά βροῦμε , ὅσο ἀνήσυχη κι ἄν εἶναι , μιάν ἀνάπαυση. Ἀντί γιά τή γέε ννα καί τούς βρυγμούς τῶν δοντιῶν, κάτι ὑπολείφθηκε και γιά μᾶς , ἕνας τόπος προσδοκίας. " Ἔως ἄν πάλι γενώμεθα ", ὅπως εἶπεν ὁ πολύαθλος. Ἀπό τήν ἴδια θυσία, ἄς μήν γελιόμαστε, προέρχεται κι αὐτη ἡ καταφυγή. Ὅσο κι ἄν τήν συναντοῦμε ἀπο τήν σκοτεινή της πλευρά , στό ἴδιο Αἷμα τήν χρωστοῦμε. Μέσα στήν εὔγευστη οὐσια αὐτοῦ τοῦ νέκταρος, διαλύεται ἡ γεύση ἀπο τά φαρμάκια που ἡ ἀλχημεία μας εἶχε μηχανευθεῖ :
inter nectaris saporem
transiere absinthia.
Ὅταν μοῦ ἀποκαλύφθηκε η παρήγορη βεβαιότητα, που παρέχει ἠ ἀπόκοσμη λέξη " Χαλκεδαμά " καί οἱ ἄπειροι δρόμοι τοῦ θεϊκοῦ ἐλέους, που ἀκόμη και γιά τούς παραστρατημένους κάτι μεριμνᾶ, πῆγε ὁ νούς μου, καθώς ἀνάπλαθα μέσα μου τίς σκηνές της φρικτῆς ἐκείνης νύχτας, πού ἐσύρετο ὁ δέσμιος Θεός τῶν ἀνθρώπων " ἀπο τόν Ἄννα εἰς Καϊάφαν ", και σ' ἄλλη μιά παράλληλη, ἀλλά πόσο διαφορετική προδοσία. Σκέψου ὅμως, ἄνθρωπε, δειλέ , ἄβουλε, ριγηλέ, φιλήδονε, πόσο διαφορετική, φωτεινή ἔκβαση μπορεῖ νά ἔχει ἡ ἴδια πράξη. Ἀρκει ὁ δράστης της ν' ἀνανήψει , νά φωτιστεῖ. Σκέψου τούς βαθύτατους στοχασμούς, που στιχούργησε ὁ Ἀκινάτης .
Vide paris sumptionis
quam sit dispar exitus.
Tί σημασία ἔχει , ἄν τούς συνθέτει γιά νά τονίσει τά θαυμάσια τῆς Εὐχαριστίας πού καθαγιάζει ὅσους τήν προσεγγίζουν μέ κατανυγμό, ἐνῶ θανατώνει τούς κατάκριτους, πού , ἀνάξιοι, τολμοῦν νά τήν γευθοῦν. Τό ἴδιο ευχαριστιακή προσέγγιση μή δέν εἶναι , ἤ δέν πρέπει νά εἶναι ἡ κάθε μας πράξη, μέ τό ἴδιο ἀποτέλεσμα ;
Ἡ σκέψη μου πάει , καθώς θά καταλάβατε, στό μαγκάλι ἐκεῖνο, πού ζεσταινόταν ὁ Πέτρος, και στίς παιδίσκες , πού δέν ἦταν ἄμοιρες ἀπο κάποια παιχνιδιάρικιαν αὐταρέσκεια, ὅταν πειραχτικά τοῦ λέγαν " καί σύ μετ' αὐτοῦ εἶ ". Ἡ σκέψη μου πάει στήν τριπλήν ἄρνηση, πού τί ἄλλο ἦταν ἀπο προδοσία ; Κι ὅμως ἄρκεσε νά κράξει ὁ πετεινόςκαι νά τόυ ρίξει ἕνα βλέμμα ὁ Κατάδικος , γιά νά συνέλθει , νά βγεῖ ἔξω καί νά κλάψει πικρά.
Αὐτός ἔχυσε τά δάκρυα τ'ἀναγεννητικά , ὁ ἄλλος βουτήχτηκε στήν ἀπόγνωση καί κρεμάστηκε στό παλούκι το ξεραμένο. Δροσιά τῆς Χάριτος ἔλουσε τόν ἕνα, στυγνός θάνατος ηὗρε τόν ἄλλον : πόσο ἀνόμοια, ἀληθεια , ἠ ἔκβαση τῆς ἴδιας προδοσίας.Γιά τοῦτο ὀ ἴδιος ὁ Ἀκινάτης, προχωρώντας στόν ὕμνο του , ξεχωρίζει τήν μοῖρα τῶν κακῶν ἀπο τήν μοῖρα τῶν καλῶν , κι ἐπιγραμματικά μᾶς φανερώνει τό :
sumunt boni, sumunt mali,
sorte tamen inaequali.
Καί γι αὐτό ὁ Πέτρος , παρ' ὅλο του το παραστράτημα, ἀξιώθηκε νά ὁμολογήσει τήν Θεότητα παροῦσα κι ἐνανθρωπίσασα, και τάχθηκε νά βόσκει, νά ποιμαίνει και να κλειδουχεῖ.
Σ' ἐμᾶς ὁμως , που δέν πρόκειται ποτέ νά μᾶς ἀνοίξει τίς οὐράνιες πύλες, ἀπομένει ἡ ϋπομονή και ἡ καρτερία, πού ἔχει τίς πηγές της ἀπό τήν ἄλλη προδοσία , που μᾶς ἔχει τουλάχιστον διαθέσει κάποιον τόπο μακρινῆς προσδοκίας, στό κοιμητήρι τῶν ξένων. " Ἕως ἄν πάλιν γενώμεθα ". Μήπως δέν εἶχε συμπεριλάβει στήν προσευχή του τήν ἐπιθανάτια ὁ Θεός , μέ τό " ἄφες αὐτοῖς " και τούς ἀγοραστές τοῦ ἀγροῦ που θά δεχτεῖ τήν κατάπαυσή μας ; Ἄς κοιμηθοῦμε , μέ τήν ἐλπίδα πώς δέν εἴμαστε ὁλότελα ἀπόκληροι. Κοινή μυστική βουλή κατεργάζεται τό καλό ὅλων μας.
Τ. Κ. Παπατσώνης
ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβίο Δοκιμίων μέ τίτλο
" Ὅπου ἦν Κῆπος " *
* Αθήνα , 1972, Οἱ Ἐκδόσεις τῶν Φίλων
" Χαλκεδαμά " φαίνεται θά πεί ἑβραϊκά Ἀγρός Αίματος. Ὅλοι τό ξέρετε, ἐκεῖνο ὅμως πού δέν ξέρετε, εἶναι τό γιατι ἀποτελεῖ πιά τό χωράφι γιά τήν ἀσφάλειά μας. Ξένοι καθώς εἴματστε και Περεγρῖνοι, ἐξασφαλίσαμε, μέσα ἀπό τόση , σκολιά πορεία, ἕναν τόπο, ἀκριβοπληρωμένο, πού θά βροῦμε , ὅσο ἀνήσυχη κι ἄν εἶναι , μιάν ἀνάπαυση. Ἀντί γιά τή γέε ννα καί τούς βρυγμούς τῶν δοντιῶν, κάτι ὑπολείφθηκε και γιά μᾶς , ἕνας τόπος προσδοκίας. " Ἔως ἄν πάλι γενώμεθα ", ὅπως εἶπεν ὁ πολύαθλος. Ἀπό τήν ἴδια θυσία, ἄς μήν γελιόμαστε, προέρχεται κι αὐτη ἡ καταφυγή. Ὅσο κι ἄν τήν συναντοῦμε ἀπο τήν σκοτεινή της πλευρά , στό ἴδιο Αἷμα τήν χρωστοῦμε. Μέσα στήν εὔγευστη οὐσια αὐτοῦ τοῦ νέκταρος, διαλύεται ἡ γεύση ἀπο τά φαρμάκια που ἡ ἀλχημεία μας εἶχε μηχανευθεῖ :
inter nectaris saporem
transiere absinthia.
Ὅταν μοῦ ἀποκαλύφθηκε η παρήγορη βεβαιότητα, που παρέχει ἠ ἀπόκοσμη λέξη " Χαλκεδαμά " καί οἱ ἄπειροι δρόμοι τοῦ θεϊκοῦ ἐλέους, που ἀκόμη και γιά τούς παραστρατημένους κάτι μεριμνᾶ, πῆγε ὁ νούς μου, καθώς ἀνάπλαθα μέσα μου τίς σκηνές της φρικτῆς ἐκείνης νύχτας, πού ἐσύρετο ὁ δέσμιος Θεός τῶν ἀνθρώπων " ἀπο τόν Ἄννα εἰς Καϊάφαν ", και σ' ἄλλη μιά παράλληλη, ἀλλά πόσο διαφορετική προδοσία. Σκέψου ὅμως, ἄνθρωπε, δειλέ , ἄβουλε, ριγηλέ, φιλήδονε, πόσο διαφορετική, φωτεινή ἔκβαση μπορεῖ νά ἔχει ἡ ἴδια πράξη. Ἀρκει ὁ δράστης της ν' ἀνανήψει , νά φωτιστεῖ. Σκέψου τούς βαθύτατους στοχασμούς, που στιχούργησε ὁ Ἀκινάτης .
Vide paris sumptionis
quam sit dispar exitus.
Tί σημασία ἔχει , ἄν τούς συνθέτει γιά νά τονίσει τά θαυμάσια τῆς Εὐχαριστίας πού καθαγιάζει ὅσους τήν προσεγγίζουν μέ κατανυγμό, ἐνῶ θανατώνει τούς κατάκριτους, πού , ἀνάξιοι, τολμοῦν νά τήν γευθοῦν. Τό ἴδιο ευχαριστιακή προσέγγιση μή δέν εἶναι , ἤ δέν πρέπει νά εἶναι ἡ κάθε μας πράξη, μέ τό ἴδιο ἀποτέλεσμα ;
Ἡ σκέψη μου πάει , καθώς θά καταλάβατε, στό μαγκάλι ἐκεῖνο, πού ζεσταινόταν ὁ Πέτρος, και στίς παιδίσκες , πού δέν ἦταν ἄμοιρες ἀπο κάποια παιχνιδιάρικιαν αὐταρέσκεια, ὅταν πειραχτικά τοῦ λέγαν " καί σύ μετ' αὐτοῦ εἶ ". Ἡ σκέψη μου πάει στήν τριπλήν ἄρνηση, πού τί ἄλλο ἦταν ἀπο προδοσία ; Κι ὅμως ἄρκεσε νά κράξει ὁ πετεινόςκαι νά τόυ ρίξει ἕνα βλέμμα ὁ Κατάδικος , γιά νά συνέλθει , νά βγεῖ ἔξω καί νά κλάψει πικρά.
Αὐτός ἔχυσε τά δάκρυα τ'ἀναγεννητικά , ὁ ἄλλος βουτήχτηκε στήν ἀπόγνωση καί κρεμάστηκε στό παλούκι το ξεραμένο. Δροσιά τῆς Χάριτος ἔλουσε τόν ἕνα, στυγνός θάνατος ηὗρε τόν ἄλλον : πόσο ἀνόμοια, ἀληθεια , ἠ ἔκβαση τῆς ἴδιας προδοσίας.Γιά τοῦτο ὀ ἴδιος ὁ Ἀκινάτης, προχωρώντας στόν ὕμνο του , ξεχωρίζει τήν μοῖρα τῶν κακῶν ἀπο τήν μοῖρα τῶν καλῶν , κι ἐπιγραμματικά μᾶς φανερώνει τό :
sumunt boni, sumunt mali,
sorte tamen inaequali.
Καί γι αὐτό ὁ Πέτρος , παρ' ὅλο του το παραστράτημα, ἀξιώθηκε νά ὁμολογήσει τήν Θεότητα παροῦσα κι ἐνανθρωπίσασα, και τάχθηκε νά βόσκει, νά ποιμαίνει και να κλειδουχεῖ.
Σ' ἐμᾶς ὁμως , που δέν πρόκειται ποτέ νά μᾶς ἀνοίξει τίς οὐράνιες πύλες, ἀπομένει ἡ ϋπομονή και ἡ καρτερία, πού ἔχει τίς πηγές της ἀπό τήν ἄλλη προδοσία , που μᾶς ἔχει τουλάχιστον διαθέσει κάποιον τόπο μακρινῆς προσδοκίας, στό κοιμητήρι τῶν ξένων. " Ἕως ἄν πάλιν γενώμεθα ". Μήπως δέν εἶχε συμπεριλάβει στήν προσευχή του τήν ἐπιθανάτια ὁ Θεός , μέ τό " ἄφες αὐτοῖς " και τούς ἀγοραστές τοῦ ἀγροῦ που θά δεχτεῖ τήν κατάπαυσή μας ; Ἄς κοιμηθοῦμε , μέ τήν ἐλπίδα πώς δέν εἴμαστε ὁλότελα ἀπόκληροι. Κοινή μυστική βουλή κατεργάζεται τό καλό ὅλων μας.
Τ. Κ. Παπατσώνης
ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβίο Δοκιμίων μέ τίτλο
" Ὅπου ἦν Κῆπος " *
* Αθήνα , 1972, Οἱ Ἐκδόσεις τῶν Φίλων
Ποινικά τα πολιτικά εγκλήματα
Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" της Κυριακής.
Για όσους θεωρούν εαυτούς κομματικά ενταγμένους (ή έστω φίλα κείμενους) σ' όλους αυτούς τους άθλιους σχηματισμούς, θα πρότεινα να κάνουν τις καρδιές τους πέτρα και να το διαβάσουν και μια δεύτερη φορά, μπας και ψιχανεμιστούν και τη δική μας (αποδεδειγμένα ανιδιοτελή) αγωνία.
Θα μπορούσε να συμφωνήσει κανείς σε όλα με την επιφυλλίδα, αν θεωρούσε ότι η εντελώς διαλυμένη και ανυπόληπτη ελληνική "δικαιοσύνη" (εκ των μειζόνων συστατικών του προβλήματος) ανταποκρινόταν έστω και κατ' ελάχιστο στο ρόλο της.
Για τη μεταφορά, Δ. Ν.
Ποινικά τα πολιτικά εγκλήματα
Tου Χρηστου Γιανναρα
Για πρώτη φορά η κομματοκρατία στην Ελλάδα μοιάζει σε πανικό. Για πρώτη φορά η ανικανότητα και φαυλότητα του πολιτικού μας συστήματος βγαίνουν απροκάλυπτα στο φως ή κινδυνεύουν να βγουν. Και οι κομματικές συντεχνίες πασχίζουν απεγνωσμένα αντιπερισπασμό: Να μεταθέσουν την προσοχή και οργή των πολιτών από τα πολιτικά και κοινωνικά εγκλήματα τα εγχώρια, στην «εμπάθεια» που έχουν για τους Ελληνες οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, στην «αλαζονεία» τους. Κι αυτό, επειδή αρνούνται οι Ευρωπαίοι να συνεχίσουν να στηρίζουν την ανικανότητα και κραιπάλη των εξουσιολάγνων της ελλαδικής πολιτικής σκηνής.
Μας έκαναν περίγελο της οικουμένης, το ελληνικό όνομα διασύρεται και χλευάζεται σε κάθε γωνιά της γης. Και θέλουν οι πολιτικοί μας να πιστέψουμε ότι, ναι μεν «έγιναν λάθη», αλλά η διεθνής διαπόμπευσή μας και ατίμωση είναι σε αναντιστοιχία με τα λάθη τους – δεχόμαστε «χυδαίες επιθέσεις», «ρατσιστική μεταχείριση», επειδή είναι «αλαζόνες» οι εταίροι μας. Επικαλούνται και στατιστικές μετρήσεις της αδικίας που μας γίνεται: Οτι υπάρχουν χώρες της Ευρωζώνης με δημόσιο χρέος αναλογικά μεγαλύτερο από το δικό μας και αναλογικά χαμηλότερους δείκτες ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, που όμως δεν γίνονται στόχος «ανήθικων κερδοσκόπων», «άπληστων» χρηματοπιστωτικών οργανισμών.
Ο πανικός των ανίκανων και διεφθαρμένων κομμάτων προβάλλεται σαν «καθολική αγανάκτηση» και «έκρηξη οργής» όλων των Ελλήνων για τον «ανθελληνισμό» της Δύσης. Σπασμωδική προσπάθεια να σφετεριστούν και να αποπροσανατολίσουν τον πραγματικό λαϊκό θυμό, να μας κάνουν να παραβλέψουμε τα προφανή και κραυγαλέα της φαυλότητας, της ιδιοτέλειας, της μικρόνοιας των ηγετών μας, αυτά που ρώταγε πρόσφατα και η Monde Diplomatique: Πού κατέληξαν οι πακτωλοί των χρημάτων του Ταμείου Συνοχής και των «πακέτων» της Ε.Ε.; Είκοσι εννέα χρόνια τώρα, τα κόμματα και ο υπόκοσμος που τα πλαισιώνει ασέλγησαν με αναίδεια ιταμή στο κράτος και στις λειτουργίες του, εκμαυλίζοντας με εξωφρενικά σπάταλες παροχές κοντόφθαλμους ψηφοφόρους, εξαγοράζοντας μεγαλοεργολάβους καναλάρχες, τις μαφίες των προμηθευτών του Δημοσίου, τους αδίστακτους επαγγελματίες συνδικαλιστές. Ιδιοποιήθηκαν για το ακόρεστο κομματικό τους συμφέρον (συχνά και για την τσέπη τους) το χρήμα που δόθηκε για να πετύχει η χώρα την οικονομική σύγκλιση με τους εταίρους της, τον παραγωγικό εκσυγχρονισμό της.
Και όταν οι παροχές της Ε.Ε. άρχισαν να στερεύουν, η κομματική κραιπάλη συνεχίστηκε με ξέφρενο εγκληματικό δανεισμό. Ακόμα κι όταν εμφανίστηκε στον διεθνή ορίζοντα η κρίση, Καραμανλής ο βραχύς και ανεκδιήγητος, αντί να θωρακίσει το λαϊκό εισόδημα με αμείλικτο κολασμό της εγχώριας κερδοσκοπίας, χάρισε 25 δισ. ευρώ στις τράπεζες για επέκταση των δραστηριοτήτων τους στην αλλοδαπή. Και τώρα, με τη χρεοκοπία του κράτους ψηλαφητή συμφορά, το πρώτο που πασχίζουν οι υπόδικοι αφέντες μας είναι να μεταθέσουν την προσοχή και την οργή μας στις έξωθεν προσβολές της «αξιοπρέπειας» και του «πολιτισμού» των Ελλήνων.
Οχι ότι δεν είναι απροσχημάτιστη η ευρωπαϊκή στην περίπτωσή μας κακεντρέχεια – το εξώφυλλο του γερμανικού Forum, σαν ελάχιστο παράδειγμα, κραύγασε τα συμπλεγματικά απωθημένα αιώνων τευτονικής μειονεξίας, μας πήγε πίσω στο φανατισμένο μένος των συγγραφών Contra Errores Graecorum. Ομως, το γόνιμο για τους Ελληνες αυτή την ώρα δεν είναι ο θυμός για τον πρωτογονισμό, που ουδέποτε εξαλείφθηκε από τους γερμανικούς δρυμούς. Είναι η ευκαιρία που μας δίνεται να αφυπνιστούμε: να συνειδητοποιήσουμε, επιτέλους, το ζυγό της κομματοκρατίας και, αν έχουμε ακόμα «τσαγανό», να τον αποτινάξουμε. Να τολμήσουμε κάθαρση του πολιτικού σκηνικού, να στείλουμε τους πρωταίτιους της χρεοκοπίας και διάλυσης του κράτους εκεί όπου στείλαμε και τους πρωταίτιους της εφτάχρονης ντροπής μας: σε συνεπή ισόβια.
Με συνταγματικές διαδικασίες: Νομομαθείς πολίτες να μηνύσουν τους υπουργούς που παραποιούσαν όσα λογιστικά στοιχεία υποβάλλονταν στην Ε.Ε. από το 1981 ώς σήμερα. Να μηνύσουν για κατάφωρη βλάβη του δημόσιου συμφέροντος, μετά δόλου, όσους υπέγραψαν συνάψεις δανείων της χώρας, ώστε να ελεγχθεί εισαγγελικά η σκοπιμότητα, αλλά και η διαχείριση των δανείων, που οδήγησε στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Να μηνύσουν καταξιωμένοι νομομαθείς πολίτες τους υπεύθυνους για τις προμήθειες των Ενόπλων Δυνάμεων και του Συστήματος Υγείας υπουργούς, να ερευνηθεί εισαγγελικά το όργιο της κλεπτοκρατίας και της αλυσιδωτής διαφθοράς. Να μηνυθούν οι πρόεδροι οργανισμών και ιδρυμάτων που ανέχθηκαν στρατιές αργόσχολων, κομματικά διορισμένων (σαράντα δύο «συνοδών ασανσέρ» σε αθηναϊκό νοσοκομείο, οχτώ θωρωρών για μία θύρα που ανοίγει αυτόματα, δεκαεφτά κηπουρών για τα πεύκα στο προαύλιο μουσείου δύο μικρών αιθουσών κ.ά. άπειρα ανάλογα).
Αντίστοιχες μηνύσεις για τις μυθώδεις προμήθειες από δημόσια έργα, για την έγκριση αστρονομικών αμοιβών σε προέδρους δημόσιων οργανισμών και εταιρειών του Δημοσίου, για τους εξωφρενικούς αριθμούς «ειδικών συμβούλων» στα υπουργεία, μηνύσεις για υπέρβαση των νομοθετημένων ορίων στα προεκλογικά έξοδα των κομμάτων.
Είναι προβλεπόμενη η αντίδραση των κομματανθρώπων: «Ποινικοποιείται ο δημόσιος βίος», θα πουν. Αλλά και γιατί όχι; Αν πάσχει σε κάτι αυτή η πρόταση, είναι ότι, απλουστευμένη και επιγραμματική στο πλαίσιο μιας επιφυλλίδας, μοιάζει επιπόλαιος αυθορμητισμός, μη ρεαλιστικός. Το δύσκολο είναι να σοβαρέψει στην εφαρμογή της η πρόταση, να την επεξεργαστούν και να την πραγματώσουν έγκυροι, ευφυείς, ανιδιοτελείς πολίτες. Και τότε, ας ποινικοποιηθεί στο έπακρο ο πολιτικός βίος, αρκεί να καθαρίσει η κόπρος του Αυγεία.
Δεν μας έχουν αφήσει άλλη δυνατότητα, το Σύνταγμα, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, δεν περιέχει πια καμιά δικλίδα ασφαλείας για το ενδεχόμενο γενικευμένης διάλυσης του κράτους. Συνταγματάρχης Ζορμπάς και Γουδή αποκλείονται σήμερα εκ των πραγμάτων. Δεν μας απομένει παρά μόνο η προσφυγή στην Τρίτη Εξουσία: στη Δικαιοσύνη. Εχουν προσπαθήσει οι τύραννοι του λαϊκού σώματος να την ακυρώσουν – οι νόμοι περί ευθύνης υπουργών κωμικοί, η Βουλή τούς απαλλάσσει ακόμα και για ποινικά εγκλήματα. Ο «Μέγας Εθνάρχης» είχε αποφανθεί ότι κάθε πρωθυπουργός είναι υπεράνω του νόμου, δεν δικάζεται.
Ομως, τους ξέφυγε στο Σύνταγμα το καίριο: Οι πολίτες υποχρεούνται να αντιστέκονται «με κάθε μέσο» στην κατάλυση του Συντάγματος. Αρα και ποινικοποιώντας τα πολιτικά εγκλήματα.
Για όσους θεωρούν εαυτούς κομματικά ενταγμένους (ή έστω φίλα κείμενους) σ' όλους αυτούς τους άθλιους σχηματισμούς, θα πρότεινα να κάνουν τις καρδιές τους πέτρα και να το διαβάσουν και μια δεύτερη φορά, μπας και ψιχανεμιστούν και τη δική μας (αποδεδειγμένα ανιδιοτελή) αγωνία.
Θα μπορούσε να συμφωνήσει κανείς σε όλα με την επιφυλλίδα, αν θεωρούσε ότι η εντελώς διαλυμένη και ανυπόληπτη ελληνική "δικαιοσύνη" (εκ των μειζόνων συστατικών του προβλήματος) ανταποκρινόταν έστω και κατ' ελάχιστο στο ρόλο της.
Για τη μεταφορά, Δ. Ν.
Ποινικά τα πολιτικά εγκλήματα
Tου Χρηστου Γιανναρα
Για πρώτη φορά η κομματοκρατία στην Ελλάδα μοιάζει σε πανικό. Για πρώτη φορά η ανικανότητα και φαυλότητα του πολιτικού μας συστήματος βγαίνουν απροκάλυπτα στο φως ή κινδυνεύουν να βγουν. Και οι κομματικές συντεχνίες πασχίζουν απεγνωσμένα αντιπερισπασμό: Να μεταθέσουν την προσοχή και οργή των πολιτών από τα πολιτικά και κοινωνικά εγκλήματα τα εγχώρια, στην «εμπάθεια» που έχουν για τους Ελληνες οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, στην «αλαζονεία» τους. Κι αυτό, επειδή αρνούνται οι Ευρωπαίοι να συνεχίσουν να στηρίζουν την ανικανότητα και κραιπάλη των εξουσιολάγνων της ελλαδικής πολιτικής σκηνής.
Μας έκαναν περίγελο της οικουμένης, το ελληνικό όνομα διασύρεται και χλευάζεται σε κάθε γωνιά της γης. Και θέλουν οι πολιτικοί μας να πιστέψουμε ότι, ναι μεν «έγιναν λάθη», αλλά η διεθνής διαπόμπευσή μας και ατίμωση είναι σε αναντιστοιχία με τα λάθη τους – δεχόμαστε «χυδαίες επιθέσεις», «ρατσιστική μεταχείριση», επειδή είναι «αλαζόνες» οι εταίροι μας. Επικαλούνται και στατιστικές μετρήσεις της αδικίας που μας γίνεται: Οτι υπάρχουν χώρες της Ευρωζώνης με δημόσιο χρέος αναλογικά μεγαλύτερο από το δικό μας και αναλογικά χαμηλότερους δείκτες ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, που όμως δεν γίνονται στόχος «ανήθικων κερδοσκόπων», «άπληστων» χρηματοπιστωτικών οργανισμών.
Ο πανικός των ανίκανων και διεφθαρμένων κομμάτων προβάλλεται σαν «καθολική αγανάκτηση» και «έκρηξη οργής» όλων των Ελλήνων για τον «ανθελληνισμό» της Δύσης. Σπασμωδική προσπάθεια να σφετεριστούν και να αποπροσανατολίσουν τον πραγματικό λαϊκό θυμό, να μας κάνουν να παραβλέψουμε τα προφανή και κραυγαλέα της φαυλότητας, της ιδιοτέλειας, της μικρόνοιας των ηγετών μας, αυτά που ρώταγε πρόσφατα και η Monde Diplomatique: Πού κατέληξαν οι πακτωλοί των χρημάτων του Ταμείου Συνοχής και των «πακέτων» της Ε.Ε.; Είκοσι εννέα χρόνια τώρα, τα κόμματα και ο υπόκοσμος που τα πλαισιώνει ασέλγησαν με αναίδεια ιταμή στο κράτος και στις λειτουργίες του, εκμαυλίζοντας με εξωφρενικά σπάταλες παροχές κοντόφθαλμους ψηφοφόρους, εξαγοράζοντας μεγαλοεργολάβους καναλάρχες, τις μαφίες των προμηθευτών του Δημοσίου, τους αδίστακτους επαγγελματίες συνδικαλιστές. Ιδιοποιήθηκαν για το ακόρεστο κομματικό τους συμφέρον (συχνά και για την τσέπη τους) το χρήμα που δόθηκε για να πετύχει η χώρα την οικονομική σύγκλιση με τους εταίρους της, τον παραγωγικό εκσυγχρονισμό της.
Και όταν οι παροχές της Ε.Ε. άρχισαν να στερεύουν, η κομματική κραιπάλη συνεχίστηκε με ξέφρενο εγκληματικό δανεισμό. Ακόμα κι όταν εμφανίστηκε στον διεθνή ορίζοντα η κρίση, Καραμανλής ο βραχύς και ανεκδιήγητος, αντί να θωρακίσει το λαϊκό εισόδημα με αμείλικτο κολασμό της εγχώριας κερδοσκοπίας, χάρισε 25 δισ. ευρώ στις τράπεζες για επέκταση των δραστηριοτήτων τους στην αλλοδαπή. Και τώρα, με τη χρεοκοπία του κράτους ψηλαφητή συμφορά, το πρώτο που πασχίζουν οι υπόδικοι αφέντες μας είναι να μεταθέσουν την προσοχή και την οργή μας στις έξωθεν προσβολές της «αξιοπρέπειας» και του «πολιτισμού» των Ελλήνων.
Οχι ότι δεν είναι απροσχημάτιστη η ευρωπαϊκή στην περίπτωσή μας κακεντρέχεια – το εξώφυλλο του γερμανικού Forum, σαν ελάχιστο παράδειγμα, κραύγασε τα συμπλεγματικά απωθημένα αιώνων τευτονικής μειονεξίας, μας πήγε πίσω στο φανατισμένο μένος των συγγραφών Contra Errores Graecorum. Ομως, το γόνιμο για τους Ελληνες αυτή την ώρα δεν είναι ο θυμός για τον πρωτογονισμό, που ουδέποτε εξαλείφθηκε από τους γερμανικούς δρυμούς. Είναι η ευκαιρία που μας δίνεται να αφυπνιστούμε: να συνειδητοποιήσουμε, επιτέλους, το ζυγό της κομματοκρατίας και, αν έχουμε ακόμα «τσαγανό», να τον αποτινάξουμε. Να τολμήσουμε κάθαρση του πολιτικού σκηνικού, να στείλουμε τους πρωταίτιους της χρεοκοπίας και διάλυσης του κράτους εκεί όπου στείλαμε και τους πρωταίτιους της εφτάχρονης ντροπής μας: σε συνεπή ισόβια.
Με συνταγματικές διαδικασίες: Νομομαθείς πολίτες να μηνύσουν τους υπουργούς που παραποιούσαν όσα λογιστικά στοιχεία υποβάλλονταν στην Ε.Ε. από το 1981 ώς σήμερα. Να μηνύσουν για κατάφωρη βλάβη του δημόσιου συμφέροντος, μετά δόλου, όσους υπέγραψαν συνάψεις δανείων της χώρας, ώστε να ελεγχθεί εισαγγελικά η σκοπιμότητα, αλλά και η διαχείριση των δανείων, που οδήγησε στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Να μηνύσουν καταξιωμένοι νομομαθείς πολίτες τους υπεύθυνους για τις προμήθειες των Ενόπλων Δυνάμεων και του Συστήματος Υγείας υπουργούς, να ερευνηθεί εισαγγελικά το όργιο της κλεπτοκρατίας και της αλυσιδωτής διαφθοράς. Να μηνυθούν οι πρόεδροι οργανισμών και ιδρυμάτων που ανέχθηκαν στρατιές αργόσχολων, κομματικά διορισμένων (σαράντα δύο «συνοδών ασανσέρ» σε αθηναϊκό νοσοκομείο, οχτώ θωρωρών για μία θύρα που ανοίγει αυτόματα, δεκαεφτά κηπουρών για τα πεύκα στο προαύλιο μουσείου δύο μικρών αιθουσών κ.ά. άπειρα ανάλογα).
Αντίστοιχες μηνύσεις για τις μυθώδεις προμήθειες από δημόσια έργα, για την έγκριση αστρονομικών αμοιβών σε προέδρους δημόσιων οργανισμών και εταιρειών του Δημοσίου, για τους εξωφρενικούς αριθμούς «ειδικών συμβούλων» στα υπουργεία, μηνύσεις για υπέρβαση των νομοθετημένων ορίων στα προεκλογικά έξοδα των κομμάτων.
Είναι προβλεπόμενη η αντίδραση των κομματανθρώπων: «Ποινικοποιείται ο δημόσιος βίος», θα πουν. Αλλά και γιατί όχι; Αν πάσχει σε κάτι αυτή η πρόταση, είναι ότι, απλουστευμένη και επιγραμματική στο πλαίσιο μιας επιφυλλίδας, μοιάζει επιπόλαιος αυθορμητισμός, μη ρεαλιστικός. Το δύσκολο είναι να σοβαρέψει στην εφαρμογή της η πρόταση, να την επεξεργαστούν και να την πραγματώσουν έγκυροι, ευφυείς, ανιδιοτελείς πολίτες. Και τότε, ας ποινικοποιηθεί στο έπακρο ο πολιτικός βίος, αρκεί να καθαρίσει η κόπρος του Αυγεία.
Δεν μας έχουν αφήσει άλλη δυνατότητα, το Σύνταγμα, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, δεν περιέχει πια καμιά δικλίδα ασφαλείας για το ενδεχόμενο γενικευμένης διάλυσης του κράτους. Συνταγματάρχης Ζορμπάς και Γουδή αποκλείονται σήμερα εκ των πραγμάτων. Δεν μας απομένει παρά μόνο η προσφυγή στην Τρίτη Εξουσία: στη Δικαιοσύνη. Εχουν προσπαθήσει οι τύραννοι του λαϊκού σώματος να την ακυρώσουν – οι νόμοι περί ευθύνης υπουργών κωμικοί, η Βουλή τούς απαλλάσσει ακόμα και για ποινικά εγκλήματα. Ο «Μέγας Εθνάρχης» είχε αποφανθεί ότι κάθε πρωθυπουργός είναι υπεράνω του νόμου, δεν δικάζεται.
Ομως, τους ξέφυγε στο Σύνταγμα το καίριο: Οι πολίτες υποχρεούνται να αντιστέκονται «με κάθε μέσο» στην κατάλυση του Συντάγματος. Αρα και ποινικοποιώντας τα πολιτικά εγκλήματα.
Ράπισμα χλεύης και ντροπής για την Ελλάδα
Από τη διεθνή δημοσιογραφία και επιστολογραφία
Ράπισμα χλεύης και ντροπής για την Ελλάδα από τούς αμείλικτους Γερμανούς
Πολλά έχουν γραφεί κι άλλα τόσα έχουν σχολιαστεί για το περίφημο σημείωμα τών συντακτών τής καθημερινής γερμανικής εφημερίδας ποικίλης ύλης BILD, μια ανοιχτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό τής Ελλάδας Γ.Α. Παπανδρέου, τη μέρα που επισκέφτηκε την Γερμανία, για επαφές με την Άνγκελα Μέρκελ (5/3). Ικανοποιώντας αίτημα αναγνωστών-επισκεπτών τής Ιστοσελίδας τής «Κ» δημοσιεύουμε το πλήρες κείμενο τού γερμανικού περιοδικού, που παρ' όλο το "δαγκωνιάρικο" ύφος του, πρέπει να ομολογήσουμε πως σε πολλά έχει δίκιο.
Κάτω από τον τίτλο «Η Bild γράφει στον Έλληνα ...ταπί-Πρωθυπουργό» (Hier schreibt Bild an Griechenlands Pleite-Premier) και με υπότιτλο στην διάλεκτο τού Βερολίνου «Δεν θα πάρετε τίποτε από εμάς» ("Ihr griecht nix von uns"), η εφημερίδα κάνει ειρωνικό λογοπαίγνιο με τη λέξη kriegt (=θα πάρετε, θα λάβετε) παραποιημένο ως griecht (από το Griechen=Έλληνες).
Και ακουλουθεί η ανοιχτή επιστολή.
Μετάφραση:
Αγαπητέ κύριε Πρωθυπουργέ,
όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, θα βρίσκεστε ήδη σε μια χώρα, η οποία είναι εντελώς διαφορετική από την δική σας. Θα βρίσκεστε στην Γερμανία.
• Εδώ οι άνθρωποι εργάζονται μέχρι τα 67 τους. Και ο 14ος μισθός για τούς δημοσίους υπαλλήλους έχει ήδη καταργηθεί εδώ και πολύ καιρό.
• Εδώ δεν χρειάζεται να πληρώσει κάποιος χιλιάδες ευρώ για ρουσφέτι, προκειμένου να βρει έγκαιρα κρεββάτι στο νοσοκομείο.
• Και εμείς δεν πληρώνουμε συντάξεις στις θυγατέρες τών στρατηγών, οι οποίες δυστυχώς έμειναν ανύπαντρες.
• Σε εμάς εδώ, τα βενζινάδικα έχουν κάρτες καταγραφής, οι οδηγοί τών ταξί κόβουν αποδείξεις και οι αγρότες δεν καταχρώνται εκατομμύρια από τις επιχορηγήσεις τής Ε.Ε. για ανύπαρκτα ελαιόδενδρα.
Η Γερμανία έχει κι αυτή μεγάλα χρέη - όμως εμείς μπορούμε να τα εξοφλήσουμε.
• Επειδή το πρωί σηκωνόμαστε αρκετά νωρίς και δουλεύουμε όλη την ημέρα. Επειδή από τον λογαριασμό μας κρατάμε πάντα ένα μέρος για τις κακές μέρες. Επειδή οι φίρμες μας είναι πιστοποιημένες και η ποιότητα τών προϊόντων μας σε όλο τον πλανήτη δεν αμφισβητείται.
Αγαπητέ κύριε Πρωθυπουργέ, βρίσκεστε σήμερα στην χώρα, η οποία με τούς χιλιάδες τουρίστες της φέρνει ένα σωρό λεφτά στην Ελλάδα. Στην χώρα που με τον Όττο Ρεχάγκελ σάς έστειλε στην κορυφή τού Ευρωπαϊκού Ποδοσφαίρου.
Θέλουμε να είμαστε φίλοι τών Ελλήνων. Αυτός είναι και ο λόγος που η Γερμανία, από τότε που μπήκατε στην Ε.Ε., έχει δώσει καθαρά περίπου 50 δισ. ευρώ για την χώρα σας.
Όμως ένα πράγμα πρέπει να γίνει σαφές: Για καλές φιλικές σχέσεις είναι απαραίτητο να υπάρχει ειλικρίνεια.
Μ' αυτό το πνεύμα σάς χαιρετούμε εγκάρδια
Δικοί Σας, η Σύνταξη τού BILD
Υστερόγραφο (τών ιδίων): Για την περίπτωση που θα θέλατε να μάς απαντήσετε εγγράφως, σάς εσωκλείουμε το κατάλληλο γραμματόσημο. Ώστε να σάς βοηθήσουμε κι εμείς τελικά στο να εξοικονομήσετε λίγα χρήματα...
Το ανωτέρω ραπιστικά εξευτελιστικό για την Ελλάδα σημείωμα τής γερμανικής εφημερίδας BILD (που σημαίνει "Εικόνα"), συμπληρώνεται με το παρακάτω γράμμα ενός συντάκτη τής εφημερίδας, τού Φραντς Γιόζεφ Βάγκνερ, στο οποίο αναφέρονται τα ακόλουθα:
Post von Franz Josef Wagner
Liebe Griechen,
wir verdanken Euch (fast) alles. Demokratie, Philosophie, den Satz des Pythagoras (a2 + b2 = c2), die lesbische Liebe (Insel Lesbos), die Olympischen Spiele, den Marathonlauf, die schöne Helena und Helden über Helden.
Achill, Agamemnon, Hector, Odysseus. Es gab kein weiseres und heldenhafteres Volk in der Menschheitsgeschichte als die Griechen. Sokrates, Platon, Aristoteles, Homer, Alexander der Große, Perikles. Bitte googeln Sie all diese Namen, es sind Heldennamen bis heute.
Ich frage mich, wie das einst klügste Volk der Erde so vor die Hunde gehen kann. Ein Land, das einen Alexander den Großen und den Dichter Homer hervorgebracht hat.
Dieses Griechenland heute ist schrecklich. Zeus, der Gott der Griechen im Olymp, würde sich in seinem Grab umdrehen. Wo sind seine Griechen, seine Helden? Wo ist ein Alexander, ein Homer, ein Sokrates?
Sind die Helden alle tot?
Herzlichst
Ihr F. J. Wagner, fjwagner@bild.de
.................................
Μετάφραση:
Αγαπητοί Έλληνες,
Σε Εσάς οφείλουμε (σχεδόν) τα πάντα. Τη Δημοκρατία, τη Φιλοσοφία, το Πυθαγόρειο Θεώρημα ((a2 + b2 = c2), τη λεσβιακή αγάπη (το νησί Λέσβος), τούς Ολυμπιακούς Αγώνες, τον Μαραθώνιο, την Ωραία Ελένη και πάμπολλους ήρωες.
Αχιλλέας, Αγαμέμνων, Έκτορας, Οδυσσέας. Δεν υπήρχε άλλος πιο σοφός και πιο ηρωικός λαός στην ιστορία τής ανθρωπότητας, από τούς Έλληνες. Ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Όμηρος, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Περικλής. Αν κοιτάξετε στο διαδίκτυο θα βρείτε όλα αυτά τα ονόματα. Που μέχρι σήμερα θεωρούνται ονόματα ηρώων.
Και αναρωτιέμαι, πώς ο εξυπνότερος λαός τής γης μπόρεσε να πέσει τόσο χαμηλά; Ένας λαός που ανάδειξε έναν Όμηρο κι έναν Μεγαλέξανδρο! Η σημερινή Ελλάδα είναι τρομαχτική. Ο Δίας, ο θεός τών Ελλήνων στον Όλυμπο, θα στριφογυρίζει μέσα στον τάφο του. Πού είναι οι δικοί του Έλληνες, οι δικοί του ήρωες; Δεν βρίσκεται ένας Αλέξανδρος, ένας Όμηρος, ένας Σωκράτης;
Οι ήρωες είναι όλοι νεκροί;
Εγκάρδια
Δικός σας Φ.Γ. Βάγκνερ
Ράπισμα χλεύης και ντροπής για την Ελλάδα από τούς αμείλικτους Γερμανούς
Πολλά έχουν γραφεί κι άλλα τόσα έχουν σχολιαστεί για το περίφημο σημείωμα τών συντακτών τής καθημερινής γερμανικής εφημερίδας ποικίλης ύλης BILD, μια ανοιχτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό τής Ελλάδας Γ.Α. Παπανδρέου, τη μέρα που επισκέφτηκε την Γερμανία, για επαφές με την Άνγκελα Μέρκελ (5/3). Ικανοποιώντας αίτημα αναγνωστών-επισκεπτών τής Ιστοσελίδας τής «Κ» δημοσιεύουμε το πλήρες κείμενο τού γερμανικού περιοδικού, που παρ' όλο το "δαγκωνιάρικο" ύφος του, πρέπει να ομολογήσουμε πως σε πολλά έχει δίκιο.
Κάτω από τον τίτλο «Η Bild γράφει στον Έλληνα ...ταπί-Πρωθυπουργό» (Hier schreibt Bild an Griechenlands Pleite-Premier) και με υπότιτλο στην διάλεκτο τού Βερολίνου «Δεν θα πάρετε τίποτε από εμάς» ("Ihr griecht nix von uns"), η εφημερίδα κάνει ειρωνικό λογοπαίγνιο με τη λέξη kriegt (=θα πάρετε, θα λάβετε) παραποιημένο ως griecht (από το Griechen=Έλληνες).
Και ακουλουθεί η ανοιχτή επιστολή.
Μετάφραση:
Αγαπητέ κύριε Πρωθυπουργέ,
όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, θα βρίσκεστε ήδη σε μια χώρα, η οποία είναι εντελώς διαφορετική από την δική σας. Θα βρίσκεστε στην Γερμανία.
• Εδώ οι άνθρωποι εργάζονται μέχρι τα 67 τους. Και ο 14ος μισθός για τούς δημοσίους υπαλλήλους έχει ήδη καταργηθεί εδώ και πολύ καιρό.
• Εδώ δεν χρειάζεται να πληρώσει κάποιος χιλιάδες ευρώ για ρουσφέτι, προκειμένου να βρει έγκαιρα κρεββάτι στο νοσοκομείο.
• Και εμείς δεν πληρώνουμε συντάξεις στις θυγατέρες τών στρατηγών, οι οποίες δυστυχώς έμειναν ανύπαντρες.
• Σε εμάς εδώ, τα βενζινάδικα έχουν κάρτες καταγραφής, οι οδηγοί τών ταξί κόβουν αποδείξεις και οι αγρότες δεν καταχρώνται εκατομμύρια από τις επιχορηγήσεις τής Ε.Ε. για ανύπαρκτα ελαιόδενδρα.
Η Γερμανία έχει κι αυτή μεγάλα χρέη - όμως εμείς μπορούμε να τα εξοφλήσουμε.
• Επειδή το πρωί σηκωνόμαστε αρκετά νωρίς και δουλεύουμε όλη την ημέρα. Επειδή από τον λογαριασμό μας κρατάμε πάντα ένα μέρος για τις κακές μέρες. Επειδή οι φίρμες μας είναι πιστοποιημένες και η ποιότητα τών προϊόντων μας σε όλο τον πλανήτη δεν αμφισβητείται.
Αγαπητέ κύριε Πρωθυπουργέ, βρίσκεστε σήμερα στην χώρα, η οποία με τούς χιλιάδες τουρίστες της φέρνει ένα σωρό λεφτά στην Ελλάδα. Στην χώρα που με τον Όττο Ρεχάγκελ σάς έστειλε στην κορυφή τού Ευρωπαϊκού Ποδοσφαίρου.
Θέλουμε να είμαστε φίλοι τών Ελλήνων. Αυτός είναι και ο λόγος που η Γερμανία, από τότε που μπήκατε στην Ε.Ε., έχει δώσει καθαρά περίπου 50 δισ. ευρώ για την χώρα σας.
Όμως ένα πράγμα πρέπει να γίνει σαφές: Για καλές φιλικές σχέσεις είναι απαραίτητο να υπάρχει ειλικρίνεια.
Μ' αυτό το πνεύμα σάς χαιρετούμε εγκάρδια
Δικοί Σας, η Σύνταξη τού BILD
Υστερόγραφο (τών ιδίων): Για την περίπτωση που θα θέλατε να μάς απαντήσετε εγγράφως, σάς εσωκλείουμε το κατάλληλο γραμματόσημο. Ώστε να σάς βοηθήσουμε κι εμείς τελικά στο να εξοικονομήσετε λίγα χρήματα...
Το ανωτέρω ραπιστικά εξευτελιστικό για την Ελλάδα σημείωμα τής γερμανικής εφημερίδας BILD (που σημαίνει "Εικόνα"), συμπληρώνεται με το παρακάτω γράμμα ενός συντάκτη τής εφημερίδας, τού Φραντς Γιόζεφ Βάγκνερ, στο οποίο αναφέρονται τα ακόλουθα:
Post von Franz Josef Wagner
Liebe Griechen,
wir verdanken Euch (fast) alles. Demokratie, Philosophie, den Satz des Pythagoras (a2 + b2 = c2), die lesbische Liebe (Insel Lesbos), die Olympischen Spiele, den Marathonlauf, die schöne Helena und Helden über Helden.
Achill, Agamemnon, Hector, Odysseus. Es gab kein weiseres und heldenhafteres Volk in der Menschheitsgeschichte als die Griechen. Sokrates, Platon, Aristoteles, Homer, Alexander der Große, Perikles. Bitte googeln Sie all diese Namen, es sind Heldennamen bis heute.
Ich frage mich, wie das einst klügste Volk der Erde so vor die Hunde gehen kann. Ein Land, das einen Alexander den Großen und den Dichter Homer hervorgebracht hat.
Dieses Griechenland heute ist schrecklich. Zeus, der Gott der Griechen im Olymp, würde sich in seinem Grab umdrehen. Wo sind seine Griechen, seine Helden? Wo ist ein Alexander, ein Homer, ein Sokrates?
Sind die Helden alle tot?
Herzlichst
Ihr F. J. Wagner, fjwagner@bild.de
.................................
Μετάφραση:
Αγαπητοί Έλληνες,
Σε Εσάς οφείλουμε (σχεδόν) τα πάντα. Τη Δημοκρατία, τη Φιλοσοφία, το Πυθαγόρειο Θεώρημα ((a2 + b2 = c2), τη λεσβιακή αγάπη (το νησί Λέσβος), τούς Ολυμπιακούς Αγώνες, τον Μαραθώνιο, την Ωραία Ελένη και πάμπολλους ήρωες.
Αχιλλέας, Αγαμέμνων, Έκτορας, Οδυσσέας. Δεν υπήρχε άλλος πιο σοφός και πιο ηρωικός λαός στην ιστορία τής ανθρωπότητας, από τούς Έλληνες. Ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Όμηρος, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Περικλής. Αν κοιτάξετε στο διαδίκτυο θα βρείτε όλα αυτά τα ονόματα. Που μέχρι σήμερα θεωρούνται ονόματα ηρώων.
Και αναρωτιέμαι, πώς ο εξυπνότερος λαός τής γης μπόρεσε να πέσει τόσο χαμηλά; Ένας λαός που ανάδειξε έναν Όμηρο κι έναν Μεγαλέξανδρο! Η σημερινή Ελλάδα είναι τρομαχτική. Ο Δίας, ο θεός τών Ελλήνων στον Όλυμπο, θα στριφογυρίζει μέσα στον τάφο του. Πού είναι οι δικοί του Έλληνες, οι δικοί του ήρωες; Δεν βρίσκεται ένας Αλέξανδρος, ένας Όμηρος, ένας Σωκράτης;
Οι ήρωες είναι όλοι νεκροί;
Εγκάρδια
Δικός σας Φ.Γ. Βάγκνερ
Drauzio Varella
Του διάσημου βραζιλιάνου οικολόγου και συγγραφέα Drauzio Varella:
" Στις μέρες μας δαπανώνται πέντε φορές περισσότερα χρήματα στην έρευνα για την ανδρική ανικανότητα και την προσθετική στήθους στις γυναίκες, σε σχέση με αυτά που δαπανώνται για τη θεραπεία της νόσου Alzheimer.
Ως εκ τούτου σε λίγα χρόνια θα έχουμε
ηλικιωμένους με τέλεια στύση
και ηλικιωμένες με μεγάλα στήθη
που όμως κανείς τους δε θα θυμάται σε τι χρησιμεύουν... "
" Στις μέρες μας δαπανώνται πέντε φορές περισσότερα χρήματα στην έρευνα για την ανδρική ανικανότητα και την προσθετική στήθους στις γυναίκες, σε σχέση με αυτά που δαπανώνται για τη θεραπεία της νόσου Alzheimer.
Ως εκ τούτου σε λίγα χρόνια θα έχουμε
ηλικιωμένους με τέλεια στύση
και ηλικιωμένες με μεγάλα στήθη
που όμως κανείς τους δε θα θυμάται σε τι χρησιμεύουν... "
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)