Σεμινάριο της ιατρού Juliane Sacher στην Αθήνα
« στις: Φεβρουάριος 09, 2010, 06:37:35 »
________________________________________
Η Juliane Sacher γερμανίδα γιατρός, που εφαρμόζει πρωτοποριακές θεραπείες κατά του AIDS και του καρκίνου, θα δώσει διάλεξη προς ιατρούς το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου και προς μη γιατρούς τη Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010, στην Αθήνα.
Όχι πανικός σε περίπτωση καρκίνου!
Ιατρικό σεμινάριο
Juliane Sacher-Ειδική γενική ιατρός
(Φρανκφούρτη Γερμανίας)
Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 16.00- 20.00
Τα τελευταία χρόνια έγινε μια πραγματική επανάσταση στην έρευνα του ανοσοποιητικού συστήματος. Με τις πληροφορίες από αυτή την έρευνα μπορούμε να καταλάβουμε την αιτιολογία και την παθογένεια πολλών διαταραχών της άμυνας του οργανισμού. Πολύ συχνά η αιτία κρύβεται πίσω από μια επίκτητη ανισορροπία μεταξύ των ΤΗ1 και ΤΗ2 βοηθητικών λεμφοκυττάρων .
Η ισορροπία αυτή ρυθμίζεται μέσω της γλουταθειόνης -ουσίας με αντιοξειδωτική και αποτοξινωτική δράση. Σε περίπτωση έλλειψης της γλουταθειόνης επέρχεται μια περίσσεια των ΤΗ2 και έλλειψη των ΤΗ1 λεμφοκυττάρων.
Θεραπευτικά είναι σήμερα δυνατόν με καθαρά φυτικά προϊόντα να μπλοκάρουμε την από τα ΤΗ2 λεμφοκύτταρα αυξημένη χημική άμυνα και ταυτόχρονα να βελτιώσουμε την λειτουργία των ΤΗ1 λεμφοκυττάρων, την αύξηση της παραγωγής του μονοξειδίου του αζώτου και με αυτόν τον τρόπο βελτίωση της κυτταρικής άμυνας του οργανισμού .
Αυτά τα αποτελέσματα των ερευνών τα δημοσίευσε ο Δρ. Heinrich Kremer το έτος 2001 στο βιβλίο του “Η σιωπηλή επανάσταση του καρκίνου και του AIDS”.
Το ΤΗ2 Schwitch είναι μία αιτία πολλών ασθενειών του ανοσοποιητικού συστήματος, όχι μόνο του καρκίνου ή του AIDS, αλλά και χρόνιων παθήσεων του πεπτικού συστήματος, αλλεργιών και αυτοάνοσων ασθενειών.
Υπάρχουν δυνατότητες με την ενίσχυση της φυσικής άμυνας του οργανισμού να καταπολεμήσουμε τον καρκίνο με έναν καλά ανεκτό και μη τοξικό τρόπο.
Στην διάρκεια του σεμιναρίου θα παρουσιαστεί η θεωρία του Δρ Kremer και προτάσεις για επαναφορά της ισορροπίας του ανοσοποιητικού συστήματος σε περίπτωση των παραπάνω ασθενειών.
Ανίτα Μάλερ -Natura Medica - Ιατρείο Βιολογικής Θεραπείας
Αναβρύτων 12, Μαρούσι
Τηλ.210 6141257 6977 485848 6977 485848
Κόστος σεμιναρίου 100 Ευρώ.
Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι 13 Φεβρουαρίου 2010
Βιογραφικό σημείωμα
Η Γιουλιάνε Σάκχερ είναι μαθήτρια του Χάινριχ Κρέμερ, ενός πολύ σπουδαίου ριζοσπάστη επιστήμονα γιατρού, που μπήκε στο νόημα της δυτικής ιατρικής και προειδοποίησε με κίνδυνο ακόμα και της ζωής του, για τους κινδύνους που συνεπάγεται μια άστατη φαρμακευτική και εμβολιαστική πολιτική.
Η ίδια η Σακχερ, τις δεκαετίες του 1980- 1990 αντιμετώπισε επιτυχώς πολλές περιπτώσεις AIDS, δίχως τη χρήση τοξικών φαρμάκων, όπως το ΑΖΤ. Η μεγάλη της επιτυχία δεν αντιμετωπίσθηκε ανάλογα από τη Γερμανική πολιτεία, που μάλιστα απέκρυψε τα δεδομένα των ερευνών της πάνω στους ασθενείς της.
Η θεωρία του Κρέμερ μπορεί να εφαρμοστεί και στον καρκίνο με εξαιρετικά αποτελέσματα.
Αυτό είναι το site της, για τους γερμανομαθείς
http://www.praxis-sacher.de/
Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2010
Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑ….
Κουβαλάω την εικόνα σου μες την καρδιά μου.
Κλείνω τα μάτια μου για να τη δω και ο κόσμος συννεφιάζει.
Έχω μια ανάμνηση δική σου, που την κουβαλάω μες τα σωθικά μου,
που την τυλίγω γύρω μου, όταν η νύχτα πλησιάζει.
Αν με ρωτούσες πώς τα πάω, θα σου’ λεγα «το προσπαθώ»,
μα μόνο εσύ θα μπορούσες να διαβάσεις το μυαλό μου.
Ούτε μια μέρα δεν περνά, χωρίς να σε σκεφτώ….
Μετά από τόσο καιρό και ο χαμός σου είναι μαχαίρι στο πλευρό μου.
Με κάποιο τρόπο παραμένεις βαθιά μέσα μου
και υπάρχουν νύχτες που δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Ακόμα περιμένω να με καλέσεις, καθώς γέρνω στο κρεβάτι μου,
να μου ζητήσεις να έρθω να σου συμπαρασταθώ.
Όμως μένω μόνη στο σκοτάδι, παρακαλώντας να μπορέσω,
ν’ ακουμπήσω ξανά το κεφάλι μου κοντά στην καρδιά σου.
Τα λεπτά γίνονται ώρες και οι ώρες μέρες, πόσο άλλο να πονέσω;
Μοιάζει να είναι αιώνες που νιώθω έτσι και είμαι τόσο μακριά σου.
Περιμένω άδικα, τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
Είναι τόσος καιρός που έχεις «φύγει» και μοιάζει με ένα λεπτό.
Αν ακούς το κλάμα μου, μίλα μου, πες μια κουβέντα!
Δεν είναι εύκολο να βρεθούν άνθρωποι σαν εσένα στον κόσμο αυτό.
Ποιος δεν προσμένει ν’ αγκαλιάσει κάποιον που ξέρει ν’ αγαπάει,
χωρίς να χρειάζεται να του πει κανείς τον τρόπο;
Πόσο μου λείπει το χάδι και το στόμα σου να με φιλάει,
όταν ακουμπούσα στην ποδιά σου και όλα λύνονταν, δίχως κόπο;
Πόσο μου λείπουν τα παρηγορητικά σου λόγια,
απ’ τα γλυκά σου χείλη που έγιναν χώμα μες το χώμα.
Πώς μίκραινε ο πόνος μου, καθώς κυλούσαν οι δείκτες στα ρολόγια
και η ψυχή μου αλάφραινε, λες και χανόταν απ’ το σώμα;
Αφιερώνω τη ζωή μου σ’ εσένα,
που μ’ έμαθες να σκέφτομαι πάντα με συμπόνια.
Που κοιτάς μέσα απ’ τη φωτογραφία, εμένα,
ώρες…., μέρες…., μήνες…., χρόνια….
Κι εγώ ψάχνω το πρόσωπό σου,
απ’ όλες τις οπτικές γωνίες.
Είναι ο μόνος τρόπος ν’ αντέξω τον χαμό σου,
τα χρόνια της σιωπής που θα ΄ρθουν και τις αγωνίες.
Κλείνω τα μάτια μου για να τη δω και ο κόσμος συννεφιάζει.
Έχω μια ανάμνηση δική σου, που την κουβαλάω μες τα σωθικά μου,
που την τυλίγω γύρω μου, όταν η νύχτα πλησιάζει.
Αν με ρωτούσες πώς τα πάω, θα σου’ λεγα «το προσπαθώ»,
μα μόνο εσύ θα μπορούσες να διαβάσεις το μυαλό μου.
Ούτε μια μέρα δεν περνά, χωρίς να σε σκεφτώ….
Μετά από τόσο καιρό και ο χαμός σου είναι μαχαίρι στο πλευρό μου.
Με κάποιο τρόπο παραμένεις βαθιά μέσα μου
και υπάρχουν νύχτες που δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Ακόμα περιμένω να με καλέσεις, καθώς γέρνω στο κρεβάτι μου,
να μου ζητήσεις να έρθω να σου συμπαρασταθώ.
Όμως μένω μόνη στο σκοτάδι, παρακαλώντας να μπορέσω,
ν’ ακουμπήσω ξανά το κεφάλι μου κοντά στην καρδιά σου.
Τα λεπτά γίνονται ώρες και οι ώρες μέρες, πόσο άλλο να πονέσω;
Μοιάζει να είναι αιώνες που νιώθω έτσι και είμαι τόσο μακριά σου.
Περιμένω άδικα, τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
Είναι τόσος καιρός που έχεις «φύγει» και μοιάζει με ένα λεπτό.
Αν ακούς το κλάμα μου, μίλα μου, πες μια κουβέντα!
Δεν είναι εύκολο να βρεθούν άνθρωποι σαν εσένα στον κόσμο αυτό.
Ποιος δεν προσμένει ν’ αγκαλιάσει κάποιον που ξέρει ν’ αγαπάει,
χωρίς να χρειάζεται να του πει κανείς τον τρόπο;
Πόσο μου λείπει το χάδι και το στόμα σου να με φιλάει,
όταν ακουμπούσα στην ποδιά σου και όλα λύνονταν, δίχως κόπο;
Πόσο μου λείπουν τα παρηγορητικά σου λόγια,
απ’ τα γλυκά σου χείλη που έγιναν χώμα μες το χώμα.
Πώς μίκραινε ο πόνος μου, καθώς κυλούσαν οι δείκτες στα ρολόγια
και η ψυχή μου αλάφραινε, λες και χανόταν απ’ το σώμα;
Αφιερώνω τη ζωή μου σ’ εσένα,
που μ’ έμαθες να σκέφτομαι πάντα με συμπόνια.
Που κοιτάς μέσα απ’ τη φωτογραφία, εμένα,
ώρες…., μέρες…., μήνες…., χρόνια….
Κι εγώ ψάχνω το πρόσωπό σου,
απ’ όλες τις οπτικές γωνίες.
Είναι ο μόνος τρόπος ν’ αντέξω τον χαμό σου,
τα χρόνια της σιωπής που θα ΄ρθουν και τις αγωνίες.
Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010
Το διαχρονικά ζωηφόρο μήνυμα των Τριών Μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας
«Τρισήλιον Φως τρεις άνηψεν ηλίους»(1), ήλιους ορθόδοξης θεολογίας, χριστιανικής φιλοσοφίας, οικουμενικής παιδαγωγίας, θυσιαστικής διακονίας, οιακόστροφης ποιμαντορίας, ανεπανάληπτης συγγραφικής και ποιητικής μεγαλουργίας, «Βασίλειον τον Μέγαν και τον Θεολόγον Γρηγόριον συν τω κλεινώ Ιωάννη τω την γλώτταν χρυσορρήμονι».(2)
Τα παραπάνω υπερθετικά κατηγορήματα που ευλαβικά αποδώσαμε στους Τρείς Πατέρες της Εκκλησίας είναι αλήθεια, ας το ομολογήσουμε, ότι θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως πομπώδη, μεγαλόσχημα και συντεχνιακά ενώ είναι βέβαιο ότι θα αξιολογηθούν ως ασήμαντα από πολλούς νεοέλληνες τους οποίους ακόμη και η εορτή των Τριών Ιεραρχών τους αφήνει ασυγκίνητους και κάποιους μάλιστα τους ενοχλεί. Γιατί; διότι «δεν μας συγκινούν πια ούτε η σοφία, ούτε η αγιοσύνη, διότι δεν εκτιμούμε πια ούτε τους Έλληνες προγόνους μας ούτε τους Πατέρες της Εκκλησίας. Άλλες αντιλήψεις, άλλα πιστεύματα, άλλα ιδανικά τώρα βρήκαν θέση μέσα μας»(3).
Τα δυτικά ξυλοκέρατα των διαφόρων αθεϊστικών φιλοσοφικών ρευμάτων, ως πολιτιστικά υποπροϊόντα της Εσπερίας, εισήχθησαν από τα τέλη του 19ου αιώνα και στην καθ΄ ημάς εγχώρια πραγματικότητα προλειαίνοντας το έδαφος για τη συσσωμάτωση μας στην νέα παγκοσμιοποιημένη κοινωνία.
Στην πορεία αυτή της μεταμοντέρνας κοινωνίας μας, προς το «οικουμενικό χωριό», δεν αναγνωρίζουμε πλέον λόγο ύπαρξης στην αντικειμενική και απόλυτη Αλήθεια αλλά θεοποιούμε την υποκειμενικότητα και σχετικοποιούμε ακόμη και την πραγματικότητα.
Και ως εκ τούτου αμφισβητούμε τα παλαιά, αποδομούμε τα δοκιμασμένα και θεοποιούμε τα νέα.
Το ερώτημα που διαρκώς μας τριβελίζει το μυαλό, είναι πως θα πάμε μπροστά, πως θα προοδεύσουμε, σκεπτόμενοι όμως πάντα ωφελιμιστικά και χρησιμοθηρικά.
Η νοοτροπία αυτή διαποτίζει όλο το είναι της ζωής μας. Αγγίζει ακόμη την Παιδεία και γιατί όχι και την Εκκλησία.
Επενδύουμε έτσι, σε μια τεχνοκρατική και χρησιμοθηρική εκπαίδευση, η οποία αποθεώνει την ποσοτική πληροφόρηση και την εργαλειακή γνώση ως μοχλούς προσωπικής και κοινωνικής ανάπτυξης, αδιαφορεί όμως επικίνδυνα για την κριτική σκέψη, την πνευματική καλλιέργεια, την αλήθεια.
Από την άλλη, οι μετέχοντες του εκκλησιαστικού γεγονότος, με το να παρασυρόμαστε συχνά σε μια ακατάσχετη και ψευδώνυμη αγαπολογία, υποβαθμίζουμε την Αλήθεια και την Πίστη. Έτσι επέρχεται η λήθη της Αλήθειας και με αυτή τη νοοτροπία, δεν είναι καθόλου παράδοξο το γεγονός της λησμοσύνης του μεγέθους της προσφοράς των Τριών Ιεραρχών και της τιμής που οφείλουμε σ΄ εκείνους.
Επίσης, είναι αξιοπρόσεκτο και το επισημαίνουμε, ότι στην συντριπτική πλειοψηφία των λόγων που εκφωνούνται προς τιμή τους, ενώ υπάρχει πληθώρα αναφορών στο παιδαγωγικό και κοινωνικό μήνυμα τους, απουσιάζει το όνομα Εκείνου που είναι το αίτιο της ύπαρξης τους. Εκείνου που κατά την πίστη τη χριστιανική είναι η όντως Αλήθεια. «Έστι δε η αυτοαλήθεια ο Θεός ημών»(4) θα πει ο Μέγας Βασίλειος. Απουσιάζει το υπέρ παν όνομα, το όνομα του σαρκωμένου Λόγου του Θεού, του Χριστού.
Γιατί; Μήπως άραγε, επειδή, στον κοσμοπολίτικο κόσμο μας του life style, της ψηφιακής εικόνας, της virtual reality πραγματικότητας, της μοριακής βιολογίας, της νανοτεχνολογίας, το όνομα του Χριστού θεωρείται δεδομένο ή μήπως στερεότυπο, παράταιρο ή και απαγορευμένο;
Στο δημόσιο διάλογο που τον τελευταίο καιρό διεξάγεται για την απομάκρυνση των θρησκευτικών(βλέπε Χριστιανικών) συμβόλων από τους δημόσιους χώρους, η ειρωνική έκφραση «Κυκλοφορεί στα σχολεία επικίνδυνος τις ονόματι Χριστός»(5), που ειπώθηκε για να καταδείξει το παράλογο του ζητήματος, μας προβληματίζει.
Επιτρέψετέ μου λοιπόν σήμερα ταπεινά να θυμίσω στην αγάπη σας ότι ο Θεολόγος Γρηγόριος έλεγε χαρακτηριστικά, «Μνημονευτέον Θεού μάλλον ή αναπνευστέον»(6). Συχνότερα να θυμάσαι το Θεό, παρά να αναπνέεις.
Το όνομα του Ιησού Χριστού βρισκόταν ανελλιπώς στα χείλη των Τριών Αγίων. Κι ακόμη περισσότερο, βιώνοντας ο μεγάλος άγιος της Καισαρείας, «Το ζην ημίν Χριστός» (Φιλιπ. 1, 21) (Για μας όλη η ζωή είναι ο Χριστός), τονίζει ότι κατά συνέπεια οφείλουμε: «Και ο λόγος μας να αναφέρεται στο Χριστό, και η σκέψη μας και κάθε πράξη μας να εξαρτώνται από τις εντολές Του και η ψυχή μας να μορφωθεί σύμφωνα με την προσωπικότητα του Χριστού»(7).
Αυτό ήταν το πνεύμα των Τριών Πατέρων οι οποίοι δεν φιλοσοφούσαν, αλλά θεολογούσαν. Οι οποίοι επίστευαν, εβίωναν, ελάτρευαν, εκήρυτταν εσταυρωμένο και αναστημένο Χριστό. Και οι οποίοι ως Χριστοφόροι και Χριστοκήρυκες αναμόρφωσαν την Οικουμένη.
Ακράδαντη πίστη τους ήταν πως δεν σώζει, ούτε λυτρώνει, ο επικριτικός, τυπολατρικός, φαρισαϊκός, πολιτικός, τεχνοκρατικός και φιλοσοφικός λόγος, αλλά ο Υιός και Λόγος του Θεού.
Οι διάφοροι λόγοι τρέφουν και τέρπουν τον εγωισμό, την ιδέα της παντοκρατορίας του ανθρώπου, καλλιεργούν το σφετερισμό ιδιωμάτων ετέρου και υποδαυλίζουν την ελκυστική ιδέα της αντιποίησης αρχής δηλαδή της όντως αρχής της Ζωής, της Αλήθειας και του Φωτός, του Χριστού.
Ο Γρηγόριος ο Νανζιανζηνός λέει χαρακτηριστικά: «Την ανθρώπινη σοφία, τους ανθρώπινους λόγους τους εγκατέλειψα, γιατί ακολούθησα το λόγο του μεγάλου Θεού, που υπερκαλύπτει κάθε ευμετάβλητο, πολύπλοκο λόγο του ανθρώπινου νου»(8).
Σήμερα ζούμε στην εποχή της βασιλείας του λόγου, αλλά παραθεωρούμε τον Υιό και Λόγο του Θεού. Μήπως εκλείπει η πίστη και γι΄ αυτό απουσιάζει και η ομολογία;
Οι Τρεις όμως, σήμερα τιμώμενοι Άγιοι, ως αυθεντικοί «βλαστοί Ευαγγελίου»(9), «διατήρησαν το θεμέλιο της πίστεως στο Χριστό ασάλευτο»(10), διότι γράφει ο ιερός Χρυσόστομος «όποιος ξεφύγει από την πίστη, δεν στέκεται πουθενά αλλά κολυμπάει εδώ και εκεί έως ότου καταποντισθεί τελείως»(11). Αντίθετα, συνεχίζει ο ίδιος Πατέρας, «τα μέγιστα δια της πίστεως και ου δια λογισμών κατορθούνται»(12). Και ακόμη περισσότερο συνεχίζει: «Η πίστη αποδεικνύει τη γνησιότητα των πράξεών μας και από την ειλικρινή πίστη γεννιέται η αγάπη, γιατί εκείνος που πιστεύει αληθινά στο Θεό, δεν ανέχεται ποτέ να εγκαταλείψει την αγάπη»(13).
Αλλά και η άσκηση της αγάπης οφείλει να συμβαδίζει με την ομολογία του ονόματος του Χριστού, ο οποίος είπε: «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν»(Ιωαν. 15, 5).
Αν δεν υπάρξει σύζευξη ορθοδοξίας και ορθοπραξίας, ο λόγος της ζωής γίνεται φιλοσοφικός και ειδωλοποιείται. Όταν λοιπόν, αλλοιώνεται η πίστη αλλοιώνεται και η ζωή. Αυτή είναι η αλήθεια.
Οι έμπειροι και πνευματοφόροι Πατέρες «έδιναν πάντα προτεραιότητα στην αλήθεια, προκειμένου να διασώσουν την καθολικότητα του νοήματος της ζωής»(14). «Το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να πάθει κανείς είναι να χάσει την αλήθεια»(15) τονίζει εμφαντικά ο Βασίλειος.
Ο συνδυασμός λοιπόν, «Πίστις δι' αγάπης ενεργουμένη» (Γαλ. 5, 6), όπως είπε ο Απόστολος Παύλος, οδηγεί στην επίτευξη του πρωτεύοντος στόχου, στην αγιότητα, στην σωτηρία.
Είναι ξεκάθαρη η προτροπή του Χρυσοστόμου προς πάντας και ιδιαίτερα προς τα νιάτα: «Η παιδεία μετάληψις αγιότητος εστί»(16). Αυτή είναι και η πρόταση παιδείας( με την ευρύτερη έννοια της λέξης και όχι μόνο της εκπαίδευσης) των Τριών Ιεραρχών, καθώς οι ίδιοι δεν ήταν εκπαιδευτικοί αλλά παιδαγωγοί εις Χριστόν.
«Κατ΄ αυτούς η παιδεία του κόσμου θεωρείται αντικειμενικώς μόνο μέσα από την παιδεία του Κυρίου»(17).
Οραματίζονται την παιδεία ως τη διαδικασία που θα οδηγήσει τον άνθρωπο να «απελευθερωθεί, όπως εύστοχα παρατηρεί ο καθηγητής κ. Κωνσταντίνος Κορναράκης, από την ψευδαίσθηση ότι η φύση του δικαιώνεται διαμέσου των γνώσεών του και να οικειωθεί την αυθεντικότητα της υπάρξεως πού δεν ορίζεται από το εκάστοτε σύστημα γνώσεων άλλα από τη δυνατότητα αυτογνωσίας και τέλος την κατάκτηση της αληθινής «θεογνωσίας»(18).
Αλλά και με την στενότερη έννοια της εκπαίδευσης αν προσεγγίσουμε το έργο τους θα ωφεληθούμε, διότι θα διδαχθούμε από τη Χρυσοστομική γραφίδα και πάλι, ότι: «Ο άριστος όρος και σκοπός της διδασκαλίας είναι αυτός, το να οδηγούν οι δάσκαλοι τους μαθητές, με όσα πράττουν και με όσα λένε, στον ευτυχισμένο βίο πού όρισε ο Χριστός»(19).
Είναι βέβαια τέτοια η έκταση του παιδαγωγικού χαρακτήρα του έργου των Τριών Ιεραρχών και τόσο πολυμερής η όλη διδακτική και παιδαγωγική μεθοδολογία τους, που ίσως θα έπρεπε να μελετηθεί η πρόταση, να συμπεριληφθεί ως μάθημα στα παιδαγωγικά τμήματα των πανεπιστήμιων μας.
Οι πνευματικές τους παρακαταθήκες λοιπόν, είναι πολυτιμότατα κεφάλαια διότι υπενθυμίζουν σε όλους, ότι η αυτονόμηση του ανθρώπου από το Θεό, η πνευματική λοξοδρόμηση, είναι η γενεσιουργός αιτία της προσωπικής αλλά και της κάθε πολυεπίπεδης κρίσης που βιώνουμε διαχρονικά ως κοινωνία.
Ο καθένας μας λοιπόν, προσωπικά και η κοινωνία μας συνολικά μπορεί να βρει την απάντηση στις προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος, μέσα από τα σπλάγχνα της Ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης μας. Μέσα από την πρόταση της οικουμενικότητας, της καθολικότητας και της αλήθειας του μηνύματος των Πατέρων της Εκκλησίας. Αυτή «η Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση μας αποτελεί το παρελθόν που ταυτίζεται με την ζωή, το βαθύτερο είναι μας και την προοπτική μας. Το Ορθόδοξο παρελθόν μας αποτελεί το δικό μας μέλλον και την ελπίδα του κόσμου»(20).
Μια παράδοση που ζει την Πεντηκοστή ως ένα συνεχές παρόν στο διάβα των αιώνων, που σαρκώνεται στις μέρες μας, στα ιερά ασκητήρια του αγιασμένου Άθωνα, στα ταπεινά κελλάκια των οσίων Γερόντων του αιώνα μας και στις άσημες καμαρούλες-Ησυχαστήρια των πολυκατοικιών της πολύβουης Αθήνας.
Μια παράδοση που λειτουργείται, στα (20)είκοσι μοναστήρια που ίδρυσε στις μέρες μας, στην έρημο της Αμερικής, ο φορτωμένος με την Αγιορείτικη πνευματική κληρονομιά, Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης(21), καθώς και σ΄ όλες τις Εκκλησιές και τα μοναστήρια της Ορθοδοξίας.
Μια παράδοση που ομολογείται διακονικά «εν τω συνδέσμω της ειρήνης»(Εφ. 4, 3) και της αγάπης του Χριστού στην Αφρική και τις λοιπές χώρες της Ιεραποστολής και μαρτυρείται θυσιαστικά σε διάφορες χώρες, όπως στη σημερινή Ρωσία του σύγχρονου δεκαεννιάχρονου νεομάρτυρα Ευγένιου Ροντιόνωφ ο οποίος την ζωή του πρόσφερε «θυσία τω Θεώ»(Ψαλ. 50, 17) αρνούμενος την πολλοστή(16 φορές) προτροπή του Τσετσένου δημίου του να αφαιρέσει από το λαιμό του το βαφτιστικό σταυρουδάκι που φορούσε, για να σώσει τη ζωή του(22).
Μια παράδοση που ζωοποιεί αυθεντικά στο παρόν, το μήνυμα που οι Τρεις αδάμαστες ψυχές της πίστης, οι σημερινοί εορταζόμενοι Πατέρες μας καταθέτουν. Μας οδηγούν σ΄ Αυτόν «ον ηγάπησεν η ψυχή τους»(Άσμα Ασμάτων Κεφ. 1, 7). Σ΄ Αυτόν τον τόσο γνωστό και τόσο άγνωστο, την Πηγή της Ζωής, τον Ζωοδότη Χριστό. Σ΄ Αυτόν τα λόγια του οποίου μας υπενθυμίζει ο Χρυσορρήμων Ιωάννης: «Εγώ είμαι πατέρας σου, εγώ αδελφός σου, εγώ νυμφίος της ψυχής σου, εγώ το σπίτι που μπορείς να καταφύγεις, εγώ η τροφή σου, εγώ το ένδυμα σου, εγώ η ρίζα σου, εγώ το στήριγμα σου, εγώ είμαι κάθε τι πού επιθυμείς· κοντά μου δεν θάχεις ανάγκη από τίποτε»(23).
Για να μην έχουμε λοιπόν, από τίποτα ανάγκη, για να είμαστε αληθινά ελεύθεροι, εμείς και τα παιδιά μας και για να μην λυπούμε το Πνεύμα του Θεού με την απρόσεκτη βιοτή μας, εύχεσθε Σεβασμιώτατε, να μας φωτίζει ο Θεός όλους μας, καθώς και τον ομιλούντα, για να αποκτήσουμε την ίδια σχέση ζωής που είχαν και οι Τρείς αειλαμπείς Πατέρες, με την Πηγή της Ζωής, έτσι ώστε να ελπίζουμε στο έλεος Του για να αξιωθούμε της σωτηρίας.
Άλλωστε δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δεν υπάρχει άλλη επιλογή, από το διαχρονικά ζωηφόρο μήνυμα των Τριών Μεγάλων Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Ένα μήνυμα το οποίο δεν είναι διαφορετικό από το μήνυμα των Προφητών, των Αποστόλων, των Οσίων, των Μαρτύρων, των Πατέρων της Εκκλησίας. Είναι το μήνυμα της πίστης και της αγάπης στο πρόσωπο της μοναδικής Αλήθειας, του Ιησού Χριστού και σ΄ όσα Εκείνος μας παρέδωσε.
Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.
Υποσημειώσεις:
1.Ακροστιχίδα κανόνα σε ήχο β΄ που συνέθεσε προς τιμήν των Αγίων, ο Ιωάννης Μαυρόπους Μητροπολίτης Ευχαϊτων. Βλ. ΘΗΕ λήμμα «Τρείς Ιεράρχαι», σελ. 841.
2.Από το Απολυτίκιον των Τριών Ιεραρχών.
3.(†)Διονυσίου Ψαριανού, Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης (1983), Στους Τρεις Ιεράρχες. Βλ. Κωνσταντίνου Χολέβα (2008), Ελληνορθόδοξη Πορεία-Ανθολόγιο Κειμένων, Δομή, Αθήνα, σ. 59.
4.Βασιλείου του Μεγάλου, Επιστ. 233, Αμφιλοχίω Επισκόπω ερωτήσαντι, 2, ΕΠΕ 1, 148 – ΒΕΠ 55, 282 – MG 32, 865, 868, Βλ. Βασιλείου Χαρώνη(2002), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Μεγάλου Βασιλείου, τόμος Α΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα 2002, σ. 324.
5.Μάκη Δεληπέτρου, Επικίνδυνος τις, ονόματι Ιησούς, κυκλοφορεί στα σχολεία!. Βλ. εφημερίδα «Απογευματινή», 5-11-09. Επίσης βλ. http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2198&Itemid=172.
6. Γρηγορίου του Θεολόγου Λόγοι, Θεολογικός πρώτος - Προς Ευνομιανοὺς προδιάλεξις. Βλ. http://www.imka.gr/book/theologikos-protos-pros-eunomianous-prodialexis
7. Βασιλείου του Μεγάλου, Επιστ. 159, Ευπατερίω και τη θυγατρί αυτού, 1, ΕΠΕ 3, 506 – ΒΕΠ 55, 182 – MG 32, 620, Βλ. Βασιλείου Χαρώνη(2002), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Μεγάλου Βασιλείου, τόμος Γ΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα 2002, σ. 615.
8.Φ.(2010), Άρθρο, Το μυστικό τους, περιοδικό Προς την Νίκην, τεύχος 719, σ.8.
9. Από το Απολυτίκιον των Αγίων Πάντων.
10.Μεγάλου Βασιλείου, Εις Γόρδιον τον μάρτυρα. Βλ. και περιοδικό Η Δράσις μας, 1997, τεύχος 344, σ. 12.
11.Εις Α΄ Τιμ., ομιλ. Ε΄, 2, ΕΠΕ 23, 204 MG 62, 528. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη & Ουρανίας Α. Λαναρά(1995), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, τόμος Γ΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα, σ. 727.
12.Εις Εβρ., ομιλ. ΚΒ΄, 1, ΕΠΕ 25, 116 MG 63, 154. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, ό.π. σ. 687.
13.Εις Α΄ Τιμ., ομιλ. Β΄, 1, ΕΠΕ 23, 142 MG 62, 509. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, ό.π. σ. 615.
14.Α.Μ.(2005), Άρθρο, Θεολογικοί προβληματισμοί και θεολογική τεκμηρίωση της ορθόδοξης συμμετοχής στον οικουμενικό διάλογο σήμερα, περιοδικό Επίγνωση, τεύχος 92, σ. 12. Βλ. http://www.zephyr.gr/STJOHN/epi92.htm
15.Επιστ. 204, Τοις Νεοκαισαρεύσι, 3, ΕΠΕ 3, 164 – ΒΕΠ 55, 235 –MG32, 748. Βλ. Βασιλείου Χαρώνη(2002), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Μεγάλου Βασιλείου, τόμος Α΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα 2002, σ. 325.
16. Εις Εβρ., ομιλ. ΚΘ΄, 3, ΕΠΕ 25, 282 MG 63, 205. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, ό.π. σ. 600.
17.Κωνσταντίνος Κορναράκης(1999), Παιδεία Κυρίου - Ο οντολογικός χαρακτήρας και η διαλεκτική φύση του παιδαγωγικού έργου κατά τους Τρεις Ιεράρχες, Ανάτυπον εκ της Επιστημονικής Επετηρίδος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, Τιμητικόν αφιέρωμα εις Αθανάσιον Π. Χαστούπην, τόμος ΛΔ΄, σ. 416.
18.Κωνσταντίνος Κορναράκης, Παιδεία Κυρίου, ό.π. σ. 416.
19.Περί Ιερωσύνης, λόγος Δ΄, 8, ΕΠΕ 28, 234 – MG 48, 671. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, ό.π. σ. 601.
20.Νκολάος Χατζηνικολάου, Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικής(2000), Άρθρο, Αποκρυπτογράφηση του εκκλησιαστικού γονιδιώματος, περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία, Αρ. Φύλλου 108(205), σ. 17.
21.Μελέτιος Βαρδαχάνης, Αρχιμανδρίτης, Θαύμα στην Αμερική του πατρός Εφραίμ. Βλ. http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1554&Itemid=195
22.Για το Μαρτύριο του Ευγένιου Ροντιόνωφ βλ. http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=880&Itemid=29
23.Εις Ματθ., ομιλ. ΟΣΤ΄, 5, ΕΠΕ, 12, 34 – MG 58, 700. Βλ. Βασιλείου Χαρώνη(2002), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Μεγάλου Βασιλείου, τόμος Α΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα 2002, σ. 256.
του Παναγιώτη Τσαγκάρη
Θεολόγου
Υπευθύνου ΣΕΠ ΚΕΣΥΠ Καλλονής Λέσβου
Προέδρου της Ένωσης Θεολόγων Νομού Λέσβου
(Παράρτηματος της ΠΕΘ)
***
Ομιλία που εκφωνήθηκε στο Δημοτικό θεάτρο Μυτιλήνης, στα πλαίσια της εκδήλωσης που οργάνωσε η Περιφερειακή Δ/νση Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου για την σχολική εορτή των Τριών Ιεραρχών, στις 30 Ιανουαρίου 2010.
Τα παραπάνω υπερθετικά κατηγορήματα που ευλαβικά αποδώσαμε στους Τρείς Πατέρες της Εκκλησίας είναι αλήθεια, ας το ομολογήσουμε, ότι θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως πομπώδη, μεγαλόσχημα και συντεχνιακά ενώ είναι βέβαιο ότι θα αξιολογηθούν ως ασήμαντα από πολλούς νεοέλληνες τους οποίους ακόμη και η εορτή των Τριών Ιεραρχών τους αφήνει ασυγκίνητους και κάποιους μάλιστα τους ενοχλεί. Γιατί; διότι «δεν μας συγκινούν πια ούτε η σοφία, ούτε η αγιοσύνη, διότι δεν εκτιμούμε πια ούτε τους Έλληνες προγόνους μας ούτε τους Πατέρες της Εκκλησίας. Άλλες αντιλήψεις, άλλα πιστεύματα, άλλα ιδανικά τώρα βρήκαν θέση μέσα μας»(3).
Τα δυτικά ξυλοκέρατα των διαφόρων αθεϊστικών φιλοσοφικών ρευμάτων, ως πολιτιστικά υποπροϊόντα της Εσπερίας, εισήχθησαν από τα τέλη του 19ου αιώνα και στην καθ΄ ημάς εγχώρια πραγματικότητα προλειαίνοντας το έδαφος για τη συσσωμάτωση μας στην νέα παγκοσμιοποιημένη κοινωνία.
Στην πορεία αυτή της μεταμοντέρνας κοινωνίας μας, προς το «οικουμενικό χωριό», δεν αναγνωρίζουμε πλέον λόγο ύπαρξης στην αντικειμενική και απόλυτη Αλήθεια αλλά θεοποιούμε την υποκειμενικότητα και σχετικοποιούμε ακόμη και την πραγματικότητα.
Και ως εκ τούτου αμφισβητούμε τα παλαιά, αποδομούμε τα δοκιμασμένα και θεοποιούμε τα νέα.
Το ερώτημα που διαρκώς μας τριβελίζει το μυαλό, είναι πως θα πάμε μπροστά, πως θα προοδεύσουμε, σκεπτόμενοι όμως πάντα ωφελιμιστικά και χρησιμοθηρικά.
Η νοοτροπία αυτή διαποτίζει όλο το είναι της ζωής μας. Αγγίζει ακόμη την Παιδεία και γιατί όχι και την Εκκλησία.
Επενδύουμε έτσι, σε μια τεχνοκρατική και χρησιμοθηρική εκπαίδευση, η οποία αποθεώνει την ποσοτική πληροφόρηση και την εργαλειακή γνώση ως μοχλούς προσωπικής και κοινωνικής ανάπτυξης, αδιαφορεί όμως επικίνδυνα για την κριτική σκέψη, την πνευματική καλλιέργεια, την αλήθεια.
Από την άλλη, οι μετέχοντες του εκκλησιαστικού γεγονότος, με το να παρασυρόμαστε συχνά σε μια ακατάσχετη και ψευδώνυμη αγαπολογία, υποβαθμίζουμε την Αλήθεια και την Πίστη. Έτσι επέρχεται η λήθη της Αλήθειας και με αυτή τη νοοτροπία, δεν είναι καθόλου παράδοξο το γεγονός της λησμοσύνης του μεγέθους της προσφοράς των Τριών Ιεραρχών και της τιμής που οφείλουμε σ΄ εκείνους.
Επίσης, είναι αξιοπρόσεκτο και το επισημαίνουμε, ότι στην συντριπτική πλειοψηφία των λόγων που εκφωνούνται προς τιμή τους, ενώ υπάρχει πληθώρα αναφορών στο παιδαγωγικό και κοινωνικό μήνυμα τους, απουσιάζει το όνομα Εκείνου που είναι το αίτιο της ύπαρξης τους. Εκείνου που κατά την πίστη τη χριστιανική είναι η όντως Αλήθεια. «Έστι δε η αυτοαλήθεια ο Θεός ημών»(4) θα πει ο Μέγας Βασίλειος. Απουσιάζει το υπέρ παν όνομα, το όνομα του σαρκωμένου Λόγου του Θεού, του Χριστού.
Γιατί; Μήπως άραγε, επειδή, στον κοσμοπολίτικο κόσμο μας του life style, της ψηφιακής εικόνας, της virtual reality πραγματικότητας, της μοριακής βιολογίας, της νανοτεχνολογίας, το όνομα του Χριστού θεωρείται δεδομένο ή μήπως στερεότυπο, παράταιρο ή και απαγορευμένο;
Στο δημόσιο διάλογο που τον τελευταίο καιρό διεξάγεται για την απομάκρυνση των θρησκευτικών(βλέπε Χριστιανικών) συμβόλων από τους δημόσιους χώρους, η ειρωνική έκφραση «Κυκλοφορεί στα σχολεία επικίνδυνος τις ονόματι Χριστός»(5), που ειπώθηκε για να καταδείξει το παράλογο του ζητήματος, μας προβληματίζει.
Επιτρέψετέ μου λοιπόν σήμερα ταπεινά να θυμίσω στην αγάπη σας ότι ο Θεολόγος Γρηγόριος έλεγε χαρακτηριστικά, «Μνημονευτέον Θεού μάλλον ή αναπνευστέον»(6). Συχνότερα να θυμάσαι το Θεό, παρά να αναπνέεις.
Το όνομα του Ιησού Χριστού βρισκόταν ανελλιπώς στα χείλη των Τριών Αγίων. Κι ακόμη περισσότερο, βιώνοντας ο μεγάλος άγιος της Καισαρείας, «Το ζην ημίν Χριστός» (Φιλιπ. 1, 21) (Για μας όλη η ζωή είναι ο Χριστός), τονίζει ότι κατά συνέπεια οφείλουμε: «Και ο λόγος μας να αναφέρεται στο Χριστό, και η σκέψη μας και κάθε πράξη μας να εξαρτώνται από τις εντολές Του και η ψυχή μας να μορφωθεί σύμφωνα με την προσωπικότητα του Χριστού»(7).
Αυτό ήταν το πνεύμα των Τριών Πατέρων οι οποίοι δεν φιλοσοφούσαν, αλλά θεολογούσαν. Οι οποίοι επίστευαν, εβίωναν, ελάτρευαν, εκήρυτταν εσταυρωμένο και αναστημένο Χριστό. Και οι οποίοι ως Χριστοφόροι και Χριστοκήρυκες αναμόρφωσαν την Οικουμένη.
Ακράδαντη πίστη τους ήταν πως δεν σώζει, ούτε λυτρώνει, ο επικριτικός, τυπολατρικός, φαρισαϊκός, πολιτικός, τεχνοκρατικός και φιλοσοφικός λόγος, αλλά ο Υιός και Λόγος του Θεού.
Οι διάφοροι λόγοι τρέφουν και τέρπουν τον εγωισμό, την ιδέα της παντοκρατορίας του ανθρώπου, καλλιεργούν το σφετερισμό ιδιωμάτων ετέρου και υποδαυλίζουν την ελκυστική ιδέα της αντιποίησης αρχής δηλαδή της όντως αρχής της Ζωής, της Αλήθειας και του Φωτός, του Χριστού.
Ο Γρηγόριος ο Νανζιανζηνός λέει χαρακτηριστικά: «Την ανθρώπινη σοφία, τους ανθρώπινους λόγους τους εγκατέλειψα, γιατί ακολούθησα το λόγο του μεγάλου Θεού, που υπερκαλύπτει κάθε ευμετάβλητο, πολύπλοκο λόγο του ανθρώπινου νου»(8).
Σήμερα ζούμε στην εποχή της βασιλείας του λόγου, αλλά παραθεωρούμε τον Υιό και Λόγο του Θεού. Μήπως εκλείπει η πίστη και γι΄ αυτό απουσιάζει και η ομολογία;
Οι Τρεις όμως, σήμερα τιμώμενοι Άγιοι, ως αυθεντικοί «βλαστοί Ευαγγελίου»(9), «διατήρησαν το θεμέλιο της πίστεως στο Χριστό ασάλευτο»(10), διότι γράφει ο ιερός Χρυσόστομος «όποιος ξεφύγει από την πίστη, δεν στέκεται πουθενά αλλά κολυμπάει εδώ και εκεί έως ότου καταποντισθεί τελείως»(11). Αντίθετα, συνεχίζει ο ίδιος Πατέρας, «τα μέγιστα δια της πίστεως και ου δια λογισμών κατορθούνται»(12). Και ακόμη περισσότερο συνεχίζει: «Η πίστη αποδεικνύει τη γνησιότητα των πράξεών μας και από την ειλικρινή πίστη γεννιέται η αγάπη, γιατί εκείνος που πιστεύει αληθινά στο Θεό, δεν ανέχεται ποτέ να εγκαταλείψει την αγάπη»(13).
Αλλά και η άσκηση της αγάπης οφείλει να συμβαδίζει με την ομολογία του ονόματος του Χριστού, ο οποίος είπε: «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν»(Ιωαν. 15, 5).
Αν δεν υπάρξει σύζευξη ορθοδοξίας και ορθοπραξίας, ο λόγος της ζωής γίνεται φιλοσοφικός και ειδωλοποιείται. Όταν λοιπόν, αλλοιώνεται η πίστη αλλοιώνεται και η ζωή. Αυτή είναι η αλήθεια.
Οι έμπειροι και πνευματοφόροι Πατέρες «έδιναν πάντα προτεραιότητα στην αλήθεια, προκειμένου να διασώσουν την καθολικότητα του νοήματος της ζωής»(14). «Το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να πάθει κανείς είναι να χάσει την αλήθεια»(15) τονίζει εμφαντικά ο Βασίλειος.
Ο συνδυασμός λοιπόν, «Πίστις δι' αγάπης ενεργουμένη» (Γαλ. 5, 6), όπως είπε ο Απόστολος Παύλος, οδηγεί στην επίτευξη του πρωτεύοντος στόχου, στην αγιότητα, στην σωτηρία.
Είναι ξεκάθαρη η προτροπή του Χρυσοστόμου προς πάντας και ιδιαίτερα προς τα νιάτα: «Η παιδεία μετάληψις αγιότητος εστί»(16). Αυτή είναι και η πρόταση παιδείας( με την ευρύτερη έννοια της λέξης και όχι μόνο της εκπαίδευσης) των Τριών Ιεραρχών, καθώς οι ίδιοι δεν ήταν εκπαιδευτικοί αλλά παιδαγωγοί εις Χριστόν.
«Κατ΄ αυτούς η παιδεία του κόσμου θεωρείται αντικειμενικώς μόνο μέσα από την παιδεία του Κυρίου»(17).
Οραματίζονται την παιδεία ως τη διαδικασία που θα οδηγήσει τον άνθρωπο να «απελευθερωθεί, όπως εύστοχα παρατηρεί ο καθηγητής κ. Κωνσταντίνος Κορναράκης, από την ψευδαίσθηση ότι η φύση του δικαιώνεται διαμέσου των γνώσεών του και να οικειωθεί την αυθεντικότητα της υπάρξεως πού δεν ορίζεται από το εκάστοτε σύστημα γνώσεων άλλα από τη δυνατότητα αυτογνωσίας και τέλος την κατάκτηση της αληθινής «θεογνωσίας»(18).
Αλλά και με την στενότερη έννοια της εκπαίδευσης αν προσεγγίσουμε το έργο τους θα ωφεληθούμε, διότι θα διδαχθούμε από τη Χρυσοστομική γραφίδα και πάλι, ότι: «Ο άριστος όρος και σκοπός της διδασκαλίας είναι αυτός, το να οδηγούν οι δάσκαλοι τους μαθητές, με όσα πράττουν και με όσα λένε, στον ευτυχισμένο βίο πού όρισε ο Χριστός»(19).
Είναι βέβαια τέτοια η έκταση του παιδαγωγικού χαρακτήρα του έργου των Τριών Ιεραρχών και τόσο πολυμερής η όλη διδακτική και παιδαγωγική μεθοδολογία τους, που ίσως θα έπρεπε να μελετηθεί η πρόταση, να συμπεριληφθεί ως μάθημα στα παιδαγωγικά τμήματα των πανεπιστήμιων μας.
Οι πνευματικές τους παρακαταθήκες λοιπόν, είναι πολυτιμότατα κεφάλαια διότι υπενθυμίζουν σε όλους, ότι η αυτονόμηση του ανθρώπου από το Θεό, η πνευματική λοξοδρόμηση, είναι η γενεσιουργός αιτία της προσωπικής αλλά και της κάθε πολυεπίπεδης κρίσης που βιώνουμε διαχρονικά ως κοινωνία.
Ο καθένας μας λοιπόν, προσωπικά και η κοινωνία μας συνολικά μπορεί να βρει την απάντηση στις προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος, μέσα από τα σπλάγχνα της Ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης μας. Μέσα από την πρόταση της οικουμενικότητας, της καθολικότητας και της αλήθειας του μηνύματος των Πατέρων της Εκκλησίας. Αυτή «η Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση μας αποτελεί το παρελθόν που ταυτίζεται με την ζωή, το βαθύτερο είναι μας και την προοπτική μας. Το Ορθόδοξο παρελθόν μας αποτελεί το δικό μας μέλλον και την ελπίδα του κόσμου»(20).
Μια παράδοση που ζει την Πεντηκοστή ως ένα συνεχές παρόν στο διάβα των αιώνων, που σαρκώνεται στις μέρες μας, στα ιερά ασκητήρια του αγιασμένου Άθωνα, στα ταπεινά κελλάκια των οσίων Γερόντων του αιώνα μας και στις άσημες καμαρούλες-Ησυχαστήρια των πολυκατοικιών της πολύβουης Αθήνας.
Μια παράδοση που λειτουργείται, στα (20)είκοσι μοναστήρια που ίδρυσε στις μέρες μας, στην έρημο της Αμερικής, ο φορτωμένος με την Αγιορείτικη πνευματική κληρονομιά, Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης(21), καθώς και σ΄ όλες τις Εκκλησιές και τα μοναστήρια της Ορθοδοξίας.
Μια παράδοση που ομολογείται διακονικά «εν τω συνδέσμω της ειρήνης»(Εφ. 4, 3) και της αγάπης του Χριστού στην Αφρική και τις λοιπές χώρες της Ιεραποστολής και μαρτυρείται θυσιαστικά σε διάφορες χώρες, όπως στη σημερινή Ρωσία του σύγχρονου δεκαεννιάχρονου νεομάρτυρα Ευγένιου Ροντιόνωφ ο οποίος την ζωή του πρόσφερε «θυσία τω Θεώ»(Ψαλ. 50, 17) αρνούμενος την πολλοστή(16 φορές) προτροπή του Τσετσένου δημίου του να αφαιρέσει από το λαιμό του το βαφτιστικό σταυρουδάκι που φορούσε, για να σώσει τη ζωή του(22).
Μια παράδοση που ζωοποιεί αυθεντικά στο παρόν, το μήνυμα που οι Τρεις αδάμαστες ψυχές της πίστης, οι σημερινοί εορταζόμενοι Πατέρες μας καταθέτουν. Μας οδηγούν σ΄ Αυτόν «ον ηγάπησεν η ψυχή τους»(Άσμα Ασμάτων Κεφ. 1, 7). Σ΄ Αυτόν τον τόσο γνωστό και τόσο άγνωστο, την Πηγή της Ζωής, τον Ζωοδότη Χριστό. Σ΄ Αυτόν τα λόγια του οποίου μας υπενθυμίζει ο Χρυσορρήμων Ιωάννης: «Εγώ είμαι πατέρας σου, εγώ αδελφός σου, εγώ νυμφίος της ψυχής σου, εγώ το σπίτι που μπορείς να καταφύγεις, εγώ η τροφή σου, εγώ το ένδυμα σου, εγώ η ρίζα σου, εγώ το στήριγμα σου, εγώ είμαι κάθε τι πού επιθυμείς· κοντά μου δεν θάχεις ανάγκη από τίποτε»(23).
Για να μην έχουμε λοιπόν, από τίποτα ανάγκη, για να είμαστε αληθινά ελεύθεροι, εμείς και τα παιδιά μας και για να μην λυπούμε το Πνεύμα του Θεού με την απρόσεκτη βιοτή μας, εύχεσθε Σεβασμιώτατε, να μας φωτίζει ο Θεός όλους μας, καθώς και τον ομιλούντα, για να αποκτήσουμε την ίδια σχέση ζωής που είχαν και οι Τρείς αειλαμπείς Πατέρες, με την Πηγή της Ζωής, έτσι ώστε να ελπίζουμε στο έλεος Του για να αξιωθούμε της σωτηρίας.
Άλλωστε δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δεν υπάρχει άλλη επιλογή, από το διαχρονικά ζωηφόρο μήνυμα των Τριών Μεγάλων Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Ένα μήνυμα το οποίο δεν είναι διαφορετικό από το μήνυμα των Προφητών, των Αποστόλων, των Οσίων, των Μαρτύρων, των Πατέρων της Εκκλησίας. Είναι το μήνυμα της πίστης και της αγάπης στο πρόσωπο της μοναδικής Αλήθειας, του Ιησού Χριστού και σ΄ όσα Εκείνος μας παρέδωσε.
Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.
Υποσημειώσεις:
1.Ακροστιχίδα κανόνα σε ήχο β΄ που συνέθεσε προς τιμήν των Αγίων, ο Ιωάννης Μαυρόπους Μητροπολίτης Ευχαϊτων. Βλ. ΘΗΕ λήμμα «Τρείς Ιεράρχαι», σελ. 841.
2.Από το Απολυτίκιον των Τριών Ιεραρχών.
3.(†)Διονυσίου Ψαριανού, Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης (1983), Στους Τρεις Ιεράρχες. Βλ. Κωνσταντίνου Χολέβα (2008), Ελληνορθόδοξη Πορεία-Ανθολόγιο Κειμένων, Δομή, Αθήνα, σ. 59.
4.Βασιλείου του Μεγάλου, Επιστ. 233, Αμφιλοχίω Επισκόπω ερωτήσαντι, 2, ΕΠΕ 1, 148 – ΒΕΠ 55, 282 – MG 32, 865, 868, Βλ. Βασιλείου Χαρώνη(2002), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Μεγάλου Βασιλείου, τόμος Α΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα 2002, σ. 324.
5.Μάκη Δεληπέτρου, Επικίνδυνος τις, ονόματι Ιησούς, κυκλοφορεί στα σχολεία!. Βλ. εφημερίδα «Απογευματινή», 5-11-09. Επίσης βλ. http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2198&Itemid=172.
6. Γρηγορίου του Θεολόγου Λόγοι, Θεολογικός πρώτος - Προς Ευνομιανοὺς προδιάλεξις. Βλ. http://www.imka.gr/book/theologikos-protos-pros-eunomianous-prodialexis
7. Βασιλείου του Μεγάλου, Επιστ. 159, Ευπατερίω και τη θυγατρί αυτού, 1, ΕΠΕ 3, 506 – ΒΕΠ 55, 182 – MG 32, 620, Βλ. Βασιλείου Χαρώνη(2002), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Μεγάλου Βασιλείου, τόμος Γ΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα 2002, σ. 615.
8.Φ.(2010), Άρθρο, Το μυστικό τους, περιοδικό Προς την Νίκην, τεύχος 719, σ.8.
9. Από το Απολυτίκιον των Αγίων Πάντων.
10.Μεγάλου Βασιλείου, Εις Γόρδιον τον μάρτυρα. Βλ. και περιοδικό Η Δράσις μας, 1997, τεύχος 344, σ. 12.
11.Εις Α΄ Τιμ., ομιλ. Ε΄, 2, ΕΠΕ 23, 204 MG 62, 528. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη & Ουρανίας Α. Λαναρά(1995), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, τόμος Γ΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα, σ. 727.
12.Εις Εβρ., ομιλ. ΚΒ΄, 1, ΕΠΕ 25, 116 MG 63, 154. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, ό.π. σ. 687.
13.Εις Α΄ Τιμ., ομιλ. Β΄, 1, ΕΠΕ 23, 142 MG 62, 509. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, ό.π. σ. 615.
14.Α.Μ.(2005), Άρθρο, Θεολογικοί προβληματισμοί και θεολογική τεκμηρίωση της ορθόδοξης συμμετοχής στον οικουμενικό διάλογο σήμερα, περιοδικό Επίγνωση, τεύχος 92, σ. 12. Βλ. http://www.zephyr.gr/STJOHN/epi92.htm
15.Επιστ. 204, Τοις Νεοκαισαρεύσι, 3, ΕΠΕ 3, 164 – ΒΕΠ 55, 235 –MG32, 748. Βλ. Βασιλείου Χαρώνη(2002), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Μεγάλου Βασιλείου, τόμος Α΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα 2002, σ. 325.
16. Εις Εβρ., ομιλ. ΚΘ΄, 3, ΕΠΕ 25, 282 MG 63, 205. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, ό.π. σ. 600.
17.Κωνσταντίνος Κορναράκης(1999), Παιδεία Κυρίου - Ο οντολογικός χαρακτήρας και η διαλεκτική φύση του παιδαγωγικού έργου κατά τους Τρεις Ιεράρχες, Ανάτυπον εκ της Επιστημονικής Επετηρίδος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, Τιμητικόν αφιέρωμα εις Αθανάσιον Π. Χαστούπην, τόμος ΛΔ΄, σ. 416.
18.Κωνσταντίνος Κορναράκης, Παιδεία Κυρίου, ό.π. σ. 416.
19.Περί Ιερωσύνης, λόγος Δ΄, 8, ΕΠΕ 28, 234 – MG 48, 671. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, ό.π. σ. 601.
20.Νκολάος Χατζηνικολάου, Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικής(2000), Άρθρο, Αποκρυπτογράφηση του εκκλησιαστικού γονιδιώματος, περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία, Αρ. Φύλλου 108(205), σ. 17.
21.Μελέτιος Βαρδαχάνης, Αρχιμανδρίτης, Θαύμα στην Αμερική του πατρός Εφραίμ. Βλ. http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1554&Itemid=195
22.Για το Μαρτύριο του Ευγένιου Ροντιόνωφ βλ. http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=880&Itemid=29
23.Εις Ματθ., ομιλ. ΟΣΤ΄, 5, ΕΠΕ, 12, 34 – MG 58, 700. Βλ. Βασιλείου Χαρώνη(2002), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Μεγάλου Βασιλείου, τόμος Α΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα 2002, σ. 256.
του Παναγιώτη Τσαγκάρη
Θεολόγου
Υπευθύνου ΣΕΠ ΚΕΣΥΠ Καλλονής Λέσβου
Προέδρου της Ένωσης Θεολόγων Νομού Λέσβου
(Παράρτηματος της ΠΕΘ)
***
Ομιλία που εκφωνήθηκε στο Δημοτικό θεάτρο Μυτιλήνης, στα πλαίσια της εκδήλωσης που οργάνωσε η Περιφερειακή Δ/νση Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου για την σχολική εορτή των Τριών Ιεραρχών, στις 30 Ιανουαρίου 2010.
Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010
Μείωση του σωματικού βάρους και της πίεσης επιτυγχάνει νέα ουσία για τους διαβητικούς
Ημερομηνία : 27 Ιανουαρίου 2010
Της Σοφίας Νέτα
'Από τα 246 εκατ. ανθρώπους που πάσχουν από διαβήτη σε όλο τον κόσμο, περίπου τα 150 εκατ. δεν φτάνουν τους γλυκαιμικούς στόχους. Περισσότεροι δηλαδή από τον συνολικό πληθυσμό της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Σκανδιναβίας. Η έγκαιρη διάγνωση και η καλύτερη θεραπεία που μας προσφέρει τώρα πλέον και η λιραγλουτίδη, μας οπλίζουν με αισιοδοξία ότι μπορούμε να βελτιώσουμε κατά πολύ τη ζωή των ατόμων με διαβήτη τύπου 2' επισημάνε στην παρουσιαση της ουσίας ο Νίκος Τεντολούρης, Επίκουρος Καθηγητής Παθολογίας, Α' Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών και Διαβητολογικό Κέντρο, Γ.Ν.Α. Λαϊκό.
Ο κ. Αλέξης Σωτηρόπουλος, Επιμελητής Α’, Γ’ Παθολογικού Τμήματος & Διαβητολογικού Κέντρου ΓΝ- Πειραιά 'Αγ. Παντελεήμων', αναφέρθηκε στη σημαντική αύξηση της συχνότητας του διαβήτη τύπου 2. Το συνολικό ποσοστό του διαβήτη τύπου 2 προσαρμοσμένου ως προς την ηλικία του πληθυσμού της Ελλάδας ήταν το 2002 (σχετική έρευνα του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας) 8,2% (8,5% στους άνδρες και 7,8% στις γυναίκες), δηλαδή 700.000 άτομα και το 2006 9,5% (9,3 στους άνδρες και 9,7% στις γυναίκες), δηλαδή 800.000 άτομα. Οι παραπάνω αλλαγές αντιστοιχούν σε μια συνολική αύξηση της τάξης του 16% σε τέσσερα χρόνια (ετήσια αύξηση 4%, δηλαδή 100.000 άτομα).
Οι προβλέψεις για το μέλλον λοιπόν είναι αρκετά δυσοίωνες. Τα πλεονεκτήματα της χρήσης της λιραγλουτίδης και κυρίως η μείωση του σωματικού βάρους μας δίνει τη δυνατότητα να ρυθμίσουμε καλύτερα τον ασθενή με διαβήτη και να πετύχουμε και άλλους στόχους όπως είναι η ρύθμιση της συστολικής αρτηριακής του πίεσης.
Η λιραγλουτίδη κυκλοφορεί ήδη στη Μεγάλη Βρετανία, στη Γερμανία, στη Δανία, στην Ιρλανδία και στη Νορβηγία, ενώ τώρα κυκλοφορεί και στη χώρα μας. Η ουσία προσφέρει σημαντική βελτίωση της γλυκαιμίας-με χαμηλό δείκτη υπογλυκαιμιών, βοηθά σημαντικά στην επίτευξη του γλυκαιμικού στόχου κατά EASD/ADA (HbA1c <7%), προσφέρει μείωση του σωματικού βάρους, μείωση της συστολικής αρτηριακής πίεσης, ενώ βελτιώνει τη λειτουργικότητα των β-κυττάρων.
Η λαμβανόμενη μία φορά την ημέρα λιραγλουτίδη είναι το πρώτο ανάλογο του ανθρώπινου GLP-1 (Προσομοιάζον με τη Γλυκαγόνη Πεπτίδιο-1) που αναπτύχθηκε για τη θεραπεία του τύπου 2 διαβήτη. Η ουσία δρα διεγείροντας την παραγωγή ινσουλίνης μόνον όταν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα είναι υψηλά. Η απώλεια βάρους με τη λιραγλουτίδη αποδίδεται στο γεγονός ότι επιβραδύνει τη γαστρική κένωση και οδηγεί σε αυξημένο αίσθημα κορεσμού έπειτα από τα γεύματα. Η λιραγλουτίδη διασπάται φυσικά στο σώμα και δεν απαιτεί νεφρική αποβολή.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος κλινικής ανάπτυξης, το οποίο συμπεριέλαβε περισσότερους από 6.500 ασθενείς, η λιραγλουτίδη επέδειξε ευνοϊκό προφίλ οφέλους/κίνδυνο και συγκρίθηκε με ευρέως χρησιμοποιούμενες θεραπείες για το διαβήτη όπως οι σουλφονυλουρίες (SUs), οι γλιταζόνες (TZDs), η ινσουλίνη glargine και η exenatide (εξενατίδη).
http://doctors.iatronet.gr/newsarticle.asp?art_id=10689
Της Σοφίας Νέτα
'Από τα 246 εκατ. ανθρώπους που πάσχουν από διαβήτη σε όλο τον κόσμο, περίπου τα 150 εκατ. δεν φτάνουν τους γλυκαιμικούς στόχους. Περισσότεροι δηλαδή από τον συνολικό πληθυσμό της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Σκανδιναβίας. Η έγκαιρη διάγνωση και η καλύτερη θεραπεία που μας προσφέρει τώρα πλέον και η λιραγλουτίδη, μας οπλίζουν με αισιοδοξία ότι μπορούμε να βελτιώσουμε κατά πολύ τη ζωή των ατόμων με διαβήτη τύπου 2' επισημάνε στην παρουσιαση της ουσίας ο Νίκος Τεντολούρης, Επίκουρος Καθηγητής Παθολογίας, Α' Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών και Διαβητολογικό Κέντρο, Γ.Ν.Α. Λαϊκό.
Ο κ. Αλέξης Σωτηρόπουλος, Επιμελητής Α’, Γ’ Παθολογικού Τμήματος & Διαβητολογικού Κέντρου ΓΝ- Πειραιά 'Αγ. Παντελεήμων', αναφέρθηκε στη σημαντική αύξηση της συχνότητας του διαβήτη τύπου 2. Το συνολικό ποσοστό του διαβήτη τύπου 2 προσαρμοσμένου ως προς την ηλικία του πληθυσμού της Ελλάδας ήταν το 2002 (σχετική έρευνα του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας) 8,2% (8,5% στους άνδρες και 7,8% στις γυναίκες), δηλαδή 700.000 άτομα και το 2006 9,5% (9,3 στους άνδρες και 9,7% στις γυναίκες), δηλαδή 800.000 άτομα. Οι παραπάνω αλλαγές αντιστοιχούν σε μια συνολική αύξηση της τάξης του 16% σε τέσσερα χρόνια (ετήσια αύξηση 4%, δηλαδή 100.000 άτομα).
Οι προβλέψεις για το μέλλον λοιπόν είναι αρκετά δυσοίωνες. Τα πλεονεκτήματα της χρήσης της λιραγλουτίδης και κυρίως η μείωση του σωματικού βάρους μας δίνει τη δυνατότητα να ρυθμίσουμε καλύτερα τον ασθενή με διαβήτη και να πετύχουμε και άλλους στόχους όπως είναι η ρύθμιση της συστολικής αρτηριακής του πίεσης.
Η λιραγλουτίδη κυκλοφορεί ήδη στη Μεγάλη Βρετανία, στη Γερμανία, στη Δανία, στην Ιρλανδία και στη Νορβηγία, ενώ τώρα κυκλοφορεί και στη χώρα μας. Η ουσία προσφέρει σημαντική βελτίωση της γλυκαιμίας-με χαμηλό δείκτη υπογλυκαιμιών, βοηθά σημαντικά στην επίτευξη του γλυκαιμικού στόχου κατά EASD/ADA (HbA1c <7%), προσφέρει μείωση του σωματικού βάρους, μείωση της συστολικής αρτηριακής πίεσης, ενώ βελτιώνει τη λειτουργικότητα των β-κυττάρων.
Η λαμβανόμενη μία φορά την ημέρα λιραγλουτίδη είναι το πρώτο ανάλογο του ανθρώπινου GLP-1 (Προσομοιάζον με τη Γλυκαγόνη Πεπτίδιο-1) που αναπτύχθηκε για τη θεραπεία του τύπου 2 διαβήτη. Η ουσία δρα διεγείροντας την παραγωγή ινσουλίνης μόνον όταν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα είναι υψηλά. Η απώλεια βάρους με τη λιραγλουτίδη αποδίδεται στο γεγονός ότι επιβραδύνει τη γαστρική κένωση και οδηγεί σε αυξημένο αίσθημα κορεσμού έπειτα από τα γεύματα. Η λιραγλουτίδη διασπάται φυσικά στο σώμα και δεν απαιτεί νεφρική αποβολή.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος κλινικής ανάπτυξης, το οποίο συμπεριέλαβε περισσότερους από 6.500 ασθενείς, η λιραγλουτίδη επέδειξε ευνοϊκό προφίλ οφέλους/κίνδυνο και συγκρίθηκε με ευρέως χρησιμοποιούμενες θεραπείες για το διαβήτη όπως οι σουλφονυλουρίες (SUs), οι γλιταζόνες (TZDs), η ινσουλίνη glargine και η exenatide (εξενατίδη).
http://doctors.iatronet.gr/newsarticle.asp?art_id=10689
Αποσύρεται σκεύασμα για το αδυνάτισμα
Ημερομηνία : 22 Ιανουαρίου 2010
Ε.Ο.Φ
Στείλτε το με email Εκτυπώστε το Μέγεθος γραμμάτων
Επίκειται η απόσυρση από όλες τις αγορές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φαρμάκου για την απώλεια σωματικού βάρους που συσχετίστηκε με αυξημένα καρδιαγγειακά συμβάματα.
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (European Medicines Agency, ΕΜΑ) ολοκλήρωσε την ανασκόπηση της ασφάλειας των φαρμάκων που περιέχουν sibutramine. Η Επιτροπή για τα Φαρμακευτικά Προϊόντα για Ανθρώπινη Χρήση του ΕΜΑ (CHMP) συμπέρανε ότι οι κίνδυνοι των φαρμάκων αυτών είναι μεγαλύτεροι από τα οφέλη τους και συνέστησε την αναστολή των αδειών κυκλοφορίας για τα φάρμακα αυτά σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τα φάρμακα που περιέχουν sibutramine έχουν εγκριθεί με τις εμπορικές ονομασίες Reductil, Reduxade και Zelium, όπως και με άλλες εμπορικές ονομασίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Χρησιμοποιούνται ως συμπληρωματική αγωγή για την απώλεια σωματικού βάρους σε παχύσαρκους ασθενείς και σε υπέρβαρους ασθενείς που έχουν και άλλους παράγοντες κινδύνου όπως διαβήτης τύπου 2 ή δυσλιπιδαιμία (μη φυσιολογικά επίπεδα λιπιδίων στο αίμα), μαζί με δίαιτα και άσκηση.
Εφεξής, οι γιατροί δεν θα πρέπει να συνταγογραφούν και οι φαρμακοποιοί δεν θα πρέπει να διαθέτουν το φάρμακο. Οι ασθενείς που λαμβάνουν sibutramine θα πρέπει να επισκεφτούν τον γιατρό τους προκειμένου να τον συμβουλευτούν για εναλλακτικά μέτρα απώλειας σωματικού βάρους. Οι ασθενείς που επιθυμούν να διακόψουν τη λήψη sibutramine πριν την επίσκεψη στον γιατρό τους μπορούν να το πράξουν ανά πάσα στιγμή.
Η ανασκόπηση ξεκίνησε λόγω του ότι τα δεδομένα από τη μελέτη Sibutramine Cardiovascular Outcome Trial (SCOUT) έδειξαν έναν αυξημένο κίνδυνο σοβαρών, μη θανατηφόρων καρδιαγγειακών συμβαμάτων, όπως αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο ή καρδιακή προσβολή, με τη sibutramine σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (placebo). Η μελέτη SCOUT, στην οποία συμμετείχαν περίπου 10.000 ασθενείς για χρονικό διάστημα έως έξι χρόνια, είχε σχεδιαστεί για να προσδιοριστεί η επίδραση της απώλειας σωματικού βάρους με την sibutramine στα καρδιαγγειακά προβλήματα μιας μεγάλης ομάδας υπέρβαρων και παχύσαρκων ατόμων με γνωστό ή υψηλό κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου.
Η CHMP σημείωσε ότι η χρήση sibutramine δεν ήταν σύμφωνη με τις συνταγογραφικές πληροφορίες για την πλειονότητα των ασθενών που εντάχθηκαν στη μελέτη SCOUT, δεδομένου ότι η sibutramine αντενδείκνυται σε ασθενείς με γνωστό καρδιαγγειακό κίνδυνο. Η διάρκεια της αγωγής στη μελέτη ήταν επίσης μεγαλύτερη από την συνιστώμενη. Ωστόσο, λόγω του ότι οι παχύσαρκοι και υπέρβαροι ασθενείς αναμένεται να έχουν υψηλότερο κίνδυνο για καρδιαγγειακά συμβάματα, η CHMP είχε την άποψη ότι τα δεδομένα από τη μελέτη SCOUT είναι σχετικά με τη χρήση του φαρμάκου στην κλινική πράξη.
Η CHMP επίσης παρατήρησε ότι τα δεδομένα από τις διαθέσιμες μελέτες δείχνουν ότι η απώλεια σωματικού βάρους με τη sibutramine είναι μέτρια και συχνά δεν διατηρείται μετά τη διακοπή της αγωγής. Για αυτό τον λόγο, η CHMP είχε τη γνώμη ότι τα οφέλη της sibutramine ως συμπληρωματικής αγωγής για την απώλεια σωματικού βάρους δεν υπερτερούν των καρδιαγγειακών κινδύνων.
Η σύσταση της CHMP για την αναστολή των αδειών κυκλοφορίας έχει προωθηθεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή προκειμένου να υιοθετηθεί μια σχετική απόφαση.
http://doctors.iatronet.gr/newsarticle.asp?art_id=10638
Ε.Ο.Φ
Στείλτε το με email Εκτυπώστε το Μέγεθος γραμμάτων
Επίκειται η απόσυρση από όλες τις αγορές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φαρμάκου για την απώλεια σωματικού βάρους που συσχετίστηκε με αυξημένα καρδιαγγειακά συμβάματα.
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (European Medicines Agency, ΕΜΑ) ολοκλήρωσε την ανασκόπηση της ασφάλειας των φαρμάκων που περιέχουν sibutramine. Η Επιτροπή για τα Φαρμακευτικά Προϊόντα για Ανθρώπινη Χρήση του ΕΜΑ (CHMP) συμπέρανε ότι οι κίνδυνοι των φαρμάκων αυτών είναι μεγαλύτεροι από τα οφέλη τους και συνέστησε την αναστολή των αδειών κυκλοφορίας για τα φάρμακα αυτά σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τα φάρμακα που περιέχουν sibutramine έχουν εγκριθεί με τις εμπορικές ονομασίες Reductil, Reduxade και Zelium, όπως και με άλλες εμπορικές ονομασίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Χρησιμοποιούνται ως συμπληρωματική αγωγή για την απώλεια σωματικού βάρους σε παχύσαρκους ασθενείς και σε υπέρβαρους ασθενείς που έχουν και άλλους παράγοντες κινδύνου όπως διαβήτης τύπου 2 ή δυσλιπιδαιμία (μη φυσιολογικά επίπεδα λιπιδίων στο αίμα), μαζί με δίαιτα και άσκηση.
Εφεξής, οι γιατροί δεν θα πρέπει να συνταγογραφούν και οι φαρμακοποιοί δεν θα πρέπει να διαθέτουν το φάρμακο. Οι ασθενείς που λαμβάνουν sibutramine θα πρέπει να επισκεφτούν τον γιατρό τους προκειμένου να τον συμβουλευτούν για εναλλακτικά μέτρα απώλειας σωματικού βάρους. Οι ασθενείς που επιθυμούν να διακόψουν τη λήψη sibutramine πριν την επίσκεψη στον γιατρό τους μπορούν να το πράξουν ανά πάσα στιγμή.
Η ανασκόπηση ξεκίνησε λόγω του ότι τα δεδομένα από τη μελέτη Sibutramine Cardiovascular Outcome Trial (SCOUT) έδειξαν έναν αυξημένο κίνδυνο σοβαρών, μη θανατηφόρων καρδιαγγειακών συμβαμάτων, όπως αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο ή καρδιακή προσβολή, με τη sibutramine σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (placebo). Η μελέτη SCOUT, στην οποία συμμετείχαν περίπου 10.000 ασθενείς για χρονικό διάστημα έως έξι χρόνια, είχε σχεδιαστεί για να προσδιοριστεί η επίδραση της απώλειας σωματικού βάρους με την sibutramine στα καρδιαγγειακά προβλήματα μιας μεγάλης ομάδας υπέρβαρων και παχύσαρκων ατόμων με γνωστό ή υψηλό κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου.
Η CHMP σημείωσε ότι η χρήση sibutramine δεν ήταν σύμφωνη με τις συνταγογραφικές πληροφορίες για την πλειονότητα των ασθενών που εντάχθηκαν στη μελέτη SCOUT, δεδομένου ότι η sibutramine αντενδείκνυται σε ασθενείς με γνωστό καρδιαγγειακό κίνδυνο. Η διάρκεια της αγωγής στη μελέτη ήταν επίσης μεγαλύτερη από την συνιστώμενη. Ωστόσο, λόγω του ότι οι παχύσαρκοι και υπέρβαροι ασθενείς αναμένεται να έχουν υψηλότερο κίνδυνο για καρδιαγγειακά συμβάματα, η CHMP είχε την άποψη ότι τα δεδομένα από τη μελέτη SCOUT είναι σχετικά με τη χρήση του φαρμάκου στην κλινική πράξη.
Η CHMP επίσης παρατήρησε ότι τα δεδομένα από τις διαθέσιμες μελέτες δείχνουν ότι η απώλεια σωματικού βάρους με τη sibutramine είναι μέτρια και συχνά δεν διατηρείται μετά τη διακοπή της αγωγής. Για αυτό τον λόγο, η CHMP είχε τη γνώμη ότι τα οφέλη της sibutramine ως συμπληρωματικής αγωγής για την απώλεια σωματικού βάρους δεν υπερτερούν των καρδιαγγειακών κινδύνων.
Η σύσταση της CHMP για την αναστολή των αδειών κυκλοφορίας έχει προωθηθεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή προκειμένου να υιοθετηθεί μια σχετική απόφαση.
http://doctors.iatronet.gr/newsarticle.asp?art_id=10638
Επιστημονικές Εταιρείες
Ελληνικές
Αθλητιατρική Εταιρεία Ελλάδος
Ελληνική Ακτινολογική Εταιρεία
Ελληνική Γαστρεντερολογική Εταιρεία
Ελληνική Γεροντολογική Εταιρεία
Ελληνική Δερματολογική και Αφροδισιολογική Εταιρεία
Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία
Ελληνική Εταιρεία Αεροπορικής & Διαστημικής Ιατρικής
Ελληνική Eταιρεία Ακτινοθεραπευτικής Ογκολογίας
Ελληνική Εταιρεία Αλλεργιολογίας, Άσθματος και Κλινικής Ανοσολογίας
Ελληνική Εταιρεία Ανοσολογίας
Ελληνική Εταιρεία Γενικής Παθολογίας και Παθολογικής Ανατομικής
Ελληνική Εταιρεία Γηριατρικής Ογκολογίας
Ελληνική Εταιρεία Εργαστηριακής Αιματολογίας-Αιμοδοσίας
Ελληνική Εταιρεία Λιπιδιολογίας και Αθηρoσκλήρωσης
Εταιρείας Μελέτης Πνευμονοπαθειών και Επαγγελματικών Παθήσεων Θώρακος
Ελληνική Εταιρεία Μελέτης του Ήπατος
Ελληνική Εταιρεία Παρηγορητικής και Συμπτωματικής Φροντίδας Καρκινοπαθών και Μη Ασθενών
Ελληνική Εταιρεία Πλαστικής Επανορθωτικής και Αισθητικής Χειρουργικής
Ελληνική Εταιρεία Στοματογναθοπροσωπικής Χειρουργικής
Ελληνική Εταιρεία Γενικής Ιατρικής
Ελληνική Εταιρεία για τη Νόσο Alzheimer
Ελληνική Εταιρεία Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης
Ελληνική Ιατρική Εταιρεία Βελονισμού
Ελληνική Ιατρική Εταιρεία Παχυσαρκίας
Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία
Ελληνική Μικροβιολογική Εταιρεία
Ελληνική Νευροχειρουργική Εταιρεία
Ελληνική Ουρολογική Εταιρεία
Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία
Ελληνική Πνευμονολογική Εταιρεία
Ελληνική Χειρουργική Εταιρεία
Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία
Ελληνική Εταιρεία Κοινωνικής Παιδιατρικής και Προαγωγής της Υγείας
Ιατρική Εταιρεία Δωδεκανήσου
Ιατρική Εταιρεία Χίου
Κέντρο Ελέγχου Και Πρόληψης Νοσημάτων
Στοματολογική Εταιρεία της Ελλάδος
Σύλλογος Οικογενειακών Γιατρών
Παιδιατρική Εταιρεία Κύπρου
Σύλλογος Επικουρικών Ιατρών Ελλάδος
http://doctors.iatronet.gr/lists.asp?li_id=38
Αθλητιατρική Εταιρεία Ελλάδος
Ελληνική Ακτινολογική Εταιρεία
Ελληνική Γαστρεντερολογική Εταιρεία
Ελληνική Γεροντολογική Εταιρεία
Ελληνική Δερματολογική και Αφροδισιολογική Εταιρεία
Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία
Ελληνική Εταιρεία Αεροπορικής & Διαστημικής Ιατρικής
Ελληνική Eταιρεία Ακτινοθεραπευτικής Ογκολογίας
Ελληνική Εταιρεία Αλλεργιολογίας, Άσθματος και Κλινικής Ανοσολογίας
Ελληνική Εταιρεία Ανοσολογίας
Ελληνική Εταιρεία Γενικής Παθολογίας και Παθολογικής Ανατομικής
Ελληνική Εταιρεία Γηριατρικής Ογκολογίας
Ελληνική Εταιρεία Εργαστηριακής Αιματολογίας-Αιμοδοσίας
Ελληνική Εταιρεία Λιπιδιολογίας και Αθηρoσκλήρωσης
Εταιρείας Μελέτης Πνευμονοπαθειών και Επαγγελματικών Παθήσεων Θώρακος
Ελληνική Εταιρεία Μελέτης του Ήπατος
Ελληνική Εταιρεία Παρηγορητικής και Συμπτωματικής Φροντίδας Καρκινοπαθών και Μη Ασθενών
Ελληνική Εταιρεία Πλαστικής Επανορθωτικής και Αισθητικής Χειρουργικής
Ελληνική Εταιρεία Στοματογναθοπροσωπικής Χειρουργικής
Ελληνική Εταιρεία Γενικής Ιατρικής
Ελληνική Εταιρεία για τη Νόσο Alzheimer
Ελληνική Εταιρεία Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης
Ελληνική Ιατρική Εταιρεία Βελονισμού
Ελληνική Ιατρική Εταιρεία Παχυσαρκίας
Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία
Ελληνική Μικροβιολογική Εταιρεία
Ελληνική Νευροχειρουργική Εταιρεία
Ελληνική Ουρολογική Εταιρεία
Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία
Ελληνική Πνευμονολογική Εταιρεία
Ελληνική Χειρουργική Εταιρεία
Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία
Ελληνική Εταιρεία Κοινωνικής Παιδιατρικής και Προαγωγής της Υγείας
Ιατρική Εταιρεία Δωδεκανήσου
Ιατρική Εταιρεία Χίου
Κέντρο Ελέγχου Και Πρόληψης Νοσημάτων
Στοματολογική Εταιρεία της Ελλάδος
Σύλλογος Οικογενειακών Γιατρών
Παιδιατρική Εταιρεία Κύπρου
Σύλλογος Επικουρικών Ιατρών Ελλάδος
http://doctors.iatronet.gr/lists.asp?li_id=38
Iσοτιμία ιατρικών πιστοποιητικών
Διαφήμιση
Ιατρική Νομοθεσία
I. Άσκηση του Ιατρικού επαγγέλματος - Γενικά
Iσοτιμία ιατρικών πιστοποιητικών
Άρθρο 122 (Ν. 2071/92). 1. Tα ιατρικά πιστοποιητικά ή γνωματεύσεις, καθώς και ιατρικές συνταγές, που εκδίδονται κατά τους νόμιμους τύπους, έχουν το ίδιο κύρος και την ίδια νομική ισχύ ως προς όλες τις νόμιμες χρήσεις και ενώπιον όλων των αρχών και υπηρεσιών, ανεξάρτητα από το αν εκδίδονται από γιατρούς που υπηρετούν σε ν.π.δ.δ. ή σε ν.π.ι.δ. ή ιδιώτες γιατρούς.
2. Σε κάθε περίπτωση τα εκδιδόμενα πιστοποιητικά ή γνωματεύσεις, αφορούν στο περιεχόμενο της ειδικότητας κάθε γιατρού.
3. Mε απόφαση του υπουργού Yγείας, Πρόνοιας και Kοινωνικών Aσφαλίσεων καθορίζεται ενιαίος τύπος ιατρικών πιστοποιητικών και γνωματεύσεων και ενιαίος τύπος ιατρικών συνταγολογίων για όλους τους γιατρούς.
Άρθρο 23. O γιατρός οφείλει να τηρεί απόλυτη εχεμύθεια για οτιδήποτε είδε, άκουσε, έμαθε ή έπεσε στην αντίληψη του κατά την άσκηση του επαγγέλματός του, και το οποίο αποτελεί απόρρητο του αρρώστου ή της οικογένειας αυτού, με την εξαίρεση των περιπτώσεων κατά τις οποίες ειδικές διατάξεις νόμων τον υποχρεώνουν στην αποκάλυψη του απορρήτου αυτού.
Άρθρο 24. O γιατρός οφείλει να παρέχει με ζήλο, ευσυνειδησία και αφοσίωση την ιατρική του συνδρομή, σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές της ιατρικής επιστήμης και την πείρα που έχει αποκτήσει και τηρώντας τις διατάξεις που ισχύουν για τη προφύλαξη των ασθενών και την προστασία των υγειών.
Άρθρο 25. 1. Kάθε γιατρός οφείλει να παρέχει σε οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύκτας πρώτες βοήθειες για αιφνίδιες και άλλες επικίνδυνες ή σοβαρές ασθένειες και ατυχήματα, χωρίς να εξαρτά την παροχή της συνδρομής αυτής από άμεση πληρωμή.
2. Aπό την υποχρέωση αυτή απαλλάσσεται ο γιατρός, όταν υπάρχουν λόγοι που τον δικαιολογούν, ή όταν η βοήθεια μπορεί να παρασχεθεί από άλλον περισσότερο διαθέσιμο γιατρό.
3. Tο άρθρο 636 του Ποιν. Nόμου, όσον αφορά τους γιατρούς, καταργείται.
http://doctors.iatronet.gr/entries.asp?en_id=47
Ιατρική Νομοθεσία
I. Άσκηση του Ιατρικού επαγγέλματος - Γενικά
Iσοτιμία ιατρικών πιστοποιητικών
Άρθρο 122 (Ν. 2071/92). 1. Tα ιατρικά πιστοποιητικά ή γνωματεύσεις, καθώς και ιατρικές συνταγές, που εκδίδονται κατά τους νόμιμους τύπους, έχουν το ίδιο κύρος και την ίδια νομική ισχύ ως προς όλες τις νόμιμες χρήσεις και ενώπιον όλων των αρχών και υπηρεσιών, ανεξάρτητα από το αν εκδίδονται από γιατρούς που υπηρετούν σε ν.π.δ.δ. ή σε ν.π.ι.δ. ή ιδιώτες γιατρούς.
2. Σε κάθε περίπτωση τα εκδιδόμενα πιστοποιητικά ή γνωματεύσεις, αφορούν στο περιεχόμενο της ειδικότητας κάθε γιατρού.
3. Mε απόφαση του υπουργού Yγείας, Πρόνοιας και Kοινωνικών Aσφαλίσεων καθορίζεται ενιαίος τύπος ιατρικών πιστοποιητικών και γνωματεύσεων και ενιαίος τύπος ιατρικών συνταγολογίων για όλους τους γιατρούς.
Άρθρο 23. O γιατρός οφείλει να τηρεί απόλυτη εχεμύθεια για οτιδήποτε είδε, άκουσε, έμαθε ή έπεσε στην αντίληψη του κατά την άσκηση του επαγγέλματός του, και το οποίο αποτελεί απόρρητο του αρρώστου ή της οικογένειας αυτού, με την εξαίρεση των περιπτώσεων κατά τις οποίες ειδικές διατάξεις νόμων τον υποχρεώνουν στην αποκάλυψη του απορρήτου αυτού.
Άρθρο 24. O γιατρός οφείλει να παρέχει με ζήλο, ευσυνειδησία και αφοσίωση την ιατρική του συνδρομή, σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές της ιατρικής επιστήμης και την πείρα που έχει αποκτήσει και τηρώντας τις διατάξεις που ισχύουν για τη προφύλαξη των ασθενών και την προστασία των υγειών.
Άρθρο 25. 1. Kάθε γιατρός οφείλει να παρέχει σε οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύκτας πρώτες βοήθειες για αιφνίδιες και άλλες επικίνδυνες ή σοβαρές ασθένειες και ατυχήματα, χωρίς να εξαρτά την παροχή της συνδρομής αυτής από άμεση πληρωμή.
2. Aπό την υποχρέωση αυτή απαλλάσσεται ο γιατρός, όταν υπάρχουν λόγοι που τον δικαιολογούν, ή όταν η βοήθεια μπορεί να παρασχεθεί από άλλον περισσότερο διαθέσιμο γιατρό.
3. Tο άρθρο 636 του Ποιν. Nόμου, όσον αφορά τους γιατρούς, καταργείται.
http://doctors.iatronet.gr/entries.asp?en_id=47
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)