Κουβαλάω την εικόνα σου μες την καρδιά μου.
Κλείνω τα μάτια μου για να τη δω και ο κόσμος συννεφιάζει.
Έχω μια ανάμνηση δική σου, που την κουβαλάω μες τα σωθικά μου,
που την τυλίγω γύρω μου, όταν η νύχτα πλησιάζει.
Αν με ρωτούσες πώς τα πάω, θα σου’ λεγα «το προσπαθώ»,
μα μόνο εσύ θα μπορούσες να διαβάσεις το μυαλό μου.
Ούτε μια μέρα δεν περνά, χωρίς να σε σκεφτώ….
Μετά από τόσο καιρό και ο χαμός σου είναι μαχαίρι στο πλευρό μου.
Με κάποιο τρόπο παραμένεις βαθιά μέσα μου
και υπάρχουν νύχτες που δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Ακόμα περιμένω να με καλέσεις, καθώς γέρνω στο κρεβάτι μου,
να μου ζητήσεις να έρθω να σου συμπαρασταθώ.
Όμως μένω μόνη στο σκοτάδι, παρακαλώντας να μπορέσω,
ν’ ακουμπήσω ξανά το κεφάλι μου κοντά στην καρδιά σου.
Τα λεπτά γίνονται ώρες και οι ώρες μέρες, πόσο άλλο να πονέσω;
Μοιάζει να είναι αιώνες που νιώθω έτσι και είμαι τόσο μακριά σου.
Περιμένω άδικα, τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
Είναι τόσος καιρός που έχεις «φύγει» και μοιάζει με ένα λεπτό.
Αν ακούς το κλάμα μου, μίλα μου, πες μια κουβέντα!
Δεν είναι εύκολο να βρεθούν άνθρωποι σαν εσένα στον κόσμο αυτό.
Ποιος δεν προσμένει ν’ αγκαλιάσει κάποιον που ξέρει ν’ αγαπάει,
χωρίς να χρειάζεται να του πει κανείς τον τρόπο;
Πόσο μου λείπει το χάδι και το στόμα σου να με φιλάει,
όταν ακουμπούσα στην ποδιά σου και όλα λύνονταν, δίχως κόπο;
Πόσο μου λείπουν τα παρηγορητικά σου λόγια,
απ’ τα γλυκά σου χείλη που έγιναν χώμα μες το χώμα.
Πώς μίκραινε ο πόνος μου, καθώς κυλούσαν οι δείκτες στα ρολόγια
και η ψυχή μου αλάφραινε, λες και χανόταν απ’ το σώμα;
Αφιερώνω τη ζωή μου σ’ εσένα,
που μ’ έμαθες να σκέφτομαι πάντα με συμπόνια.
Που κοιτάς μέσα απ’ τη φωτογραφία, εμένα,
ώρες…., μέρες…., μήνες…., χρόνια….
Κι εγώ ψάχνω το πρόσωπό σου,
απ’ όλες τις οπτικές γωνίες.
Είναι ο μόνος τρόπος ν’ αντέξω τον χαμό σου,
τα χρόνια της σιωπής που θα ΄ρθουν και τις αγωνίες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου