Άκουσα το ποταμάκι να θρηνεί, όπως μια χώρα το νεκρό της παιδί. και ρώτησα:
" Γιατί, θρηνείς, αγνό μου ποταμάκι ;
Και το ποτάμι απάντησε,
'' Επειδή είμαι αναγκασμένο να πάω στην πόλη, όπου ο Άνθρωπος με περιφρονεί και μ ' απωθεί για δυνατότερα ποτά και με κάνει σκουπιδιάρη για τα απορρίμματα του, μολύνει την αγνότητά μου και την καλοσύνη μου την κάνει βρώμα.''
Κι άκουσα τα πουλιά να θλίβονται και ρώτησα:
''Γιατί κλαίτε, ωραία μου πουλιά;
'' Και κάποιο πέταξε κοντά μου, εκάθησε στην άκρη ενός κλαδιού και είπε:
''Οι γιοί του Αδάμ, θα έλθουν σύντομα σ' αυτό τον αγρό με τα θανατερά τους όπλα και θα μας πολεμήσουν σαν να είμαστε οι θανάσιμοι εχθροί του.
Τώρα αποχωριζόμαστε το ένα από το άλλο, γιατί δεν ξέρουμε ποιος από μας θα ξεφύγει από την οργή του ανθρώπου. Ο θάνατος μας ακολουθεί όπου και αν πάμε.''
Ο ήλιος σηκώθηκε πίσω από τις κορυφές των βουνών και χρύσωσε τις άκρες των δένδρων.
Κοίταξα αυτή την ομορφιά και αναρωτήθηκα,
«Γιατί πρέπει ο Άνθρωπος να καταστρέφει αυτό που φτιάχνει η Φύση;»
Απρίλιος 2010
( Ο Κοσμοκαλόγερος )
Πέμπτη 8 Απριλίου 2010
ΦΟΒΟΣ [ Πώς να τον ελέγχουμε όλοι ]
Ο Φόβος οφείλεται στην αίσθηση ότι δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε μια συγκεκριμένη κατάσταση.
Βλέπετε μια νοητική εικόνα του εαυτού σας σε κάποια επικίνδυνη θέση, στριμωγμένο οικονομικά, ή τρομερά άρρωστο, ή να αισθάνεται αμηχανία με τη σκέψη ότι θα συναντηθεί με κάποια άτομα και, φυσικά, τα πράγματα που φοβάστε τελικά θα συμβούν.
Η εμπειρία σας αποδεικνύει πέρα από κάθε αμφιβολία,
την αλάνθαστη λειτουργία του Νόμου της Έλξης.
Από τη στιγμή που θα μπει σε λειτουργία αυτός ο Νόμος,
καμιά υλική δύναμη δεν μπορεί να σταθεί στο δρόμο του.
Η μεγαλύτερη προστασία σας είναι η νοητική σας στάση.
Αν απεικονίζετε να συμβαίνουν αρνητικά πράγματα στον
άντρα ή στη γυναίκα σας ή στα αγαπημένα σας πρόσωπα,
σταματήστε αμέσως αυτές τις νοητικές εικόνες.
Μην ξεχνάτε: τα πάντα συμβαίνουν πρώτα στο νου του
ανθρώπου και μετά συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο.
Δεν έχει γεννηθεί ποτέ άνθρωπος που να μην έχει γνωρίσει το συναίσθημα του φόβου.
Ο ώριμος νους, όμως, δεν είναι φτιαγμένος για να κυριαρχείται από ανεξέλεγκτα συναισθήματα, ούτε για να τον κυβερνά ο φόβος.
Και όμως οι περισσότεροι από εμάς, είμαστε υποδουλωμένοι σε κάποιο φόβο.
Ο Φόβος δείχνει μια έλλειψη ισορροπίας ανάμεσα στον εξωτερικό και τον εσώτερο εαυτό.
Τα συναισθήματα σας αρπάζουν τη συνειδητότητά σας, καταστρέφουν τη Θέλησή σας για δράση και σας κάνουν εύκολη λεία εκείνου ακριβώς που φοβάστε.
Ο Φόβος είναι πράγματι ένα από τα πιο μεγάλα εμπόδια που υπάρχει μέσα στον εσωτερικό εαυτό μας.
Είναι εμπόδιο τόσο σε προσωπικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο για τη γαλήνη, ειρήνη και ευτυχία.
Υπάρχουν χιλιάδες μορφές φόβου που ξεπερνούν τη φαντασία.
Πολλοί φοβούνται τα ζώα, έντομα ή πουλιά. Ακόμη και ανθρώπους φοβούνται μερικοί.
Πολλοί δεν ερωτεύονται για να μην πληγωθούν και πονέσουν.
Φοβούνται τα γηρατειά, την αρρώστια, το κρύο ή τη ζέστη.
Φόβος για το Θεό, για το θάνατο, για τα νεκροταφεία, για κεραυνούς, αεροπλάνα κ.λ.π.
Όταν φοβόμαστε παύει να λειτουργεί η λογική και η φαντασία δημιουργεί τα χειρότερα οράματα.
Το να ζεις με φόβο σημαίνει συχνές εκκρίσεις αδρεναλίνης και νευραδρεαλίνης που εξασθενεί το νευρικό σύστημα και επέρχεται σωρεία σωματικών και ψυχικών ασθενειών.
Πολλά ξεκινούν από το τι πιστεύουμε στο βάθος του εαυτού μας.
Όταν μια ατομική ψυχή είναι άφοβη, είναι ήρεμη και μπορεί να αντιμετωπίσει οτιδήποτε και δεν αφήνεται σε παράλογες ενέργειες.
Η Χαλάρωση βοηθά για τον περιορισμό της έντασης και ο φόβος υποχωρεί, ενώ η Προσευχή βοηθά να περάσουμε από την άγνοια και το σκοτάδι, στην αλήθεια και στην ειρήνη.
Όταν έχουμε πίστη στο Θεό και στον εαυτό μας, τότε έχουμε και το θάρρος να αντιμετωπίσουμε με δύναμη οποιαδήποτε κατάσταση.
Δεν είναι ο πραγματικός εαυτός που έχει το φόβο, αλλά ο νους, ο οποίος όταν ελέγχεται σωστά γίνεται ένα δυνατό εργαλείο στο χέρι μας.
Πολλές φορές μέσα από τη δοκιμασία του φόβου μπορεί να εκφράζεται το Θέλημα του Θεού, για περασμένες πράξεις, λέξεις, σκέψεις.
Ίσως να το βιώνουμε σαν χρέος, για να πάμε στο επόμενο βήμα στην πνευματική μας εξέλιξη.
Όταν σκεφτόμαστε ότι ο Θεός μας αγαπά όλους το ίδιο δε φοβόμαστε καμιά τιμωρία.
Ας μην αφήσουμε κανένα φόβο να μας οδηγήσει σε απεγνωσμένες λύσεις. Μπορεί να μην αντιμετωπίζουμε σωστά μερικά πράγματα.
Μπορούμε όμως να τα αφήσουμε με ασφάλεια στα χέρια του Θεού, ξέροντας ότι Εκείνος θα μας βοηθήσει στον κατάλληλο χρόνο.
Να θυμόμαστε πάντα την υπόσχεσή του « Ιδού Εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες μέχρι τη συντέλεια του αιώνα.» [ Ματθ. 28:20 ].
Όταν είμαστε μέσα στην παρουσία του όσοι φόβοι κι αν μας τυλίξουν οι σκέψεις μας ας τρέξουν σ’ Εκείνον.
Το φως της παρουσίας του θα διαλύσει τα σκοτάδια του φόβου.
Η ψυχή μας ας ζητήσει θάρρος από Εκείνον που άφοβα τελείως σήκωσε το σταυρό του για χάρη μας, για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τα πάντα.
Τότε θα οδηγηθούμε σε πνευματική αρμονία, τότε θα έχουμε αναδημιουργήσει έναν πνευματικό ομφάλιο λώρο που θα μας ενώνει με το δημιουργό μας.
( Ο Κοσμοκαλόγηρος ) 28-03-210
Βλέπετε μια νοητική εικόνα του εαυτού σας σε κάποια επικίνδυνη θέση, στριμωγμένο οικονομικά, ή τρομερά άρρωστο, ή να αισθάνεται αμηχανία με τη σκέψη ότι θα συναντηθεί με κάποια άτομα και, φυσικά, τα πράγματα που φοβάστε τελικά θα συμβούν.
Η εμπειρία σας αποδεικνύει πέρα από κάθε αμφιβολία,
την αλάνθαστη λειτουργία του Νόμου της Έλξης.
Από τη στιγμή που θα μπει σε λειτουργία αυτός ο Νόμος,
καμιά υλική δύναμη δεν μπορεί να σταθεί στο δρόμο του.
Η μεγαλύτερη προστασία σας είναι η νοητική σας στάση.
Αν απεικονίζετε να συμβαίνουν αρνητικά πράγματα στον
άντρα ή στη γυναίκα σας ή στα αγαπημένα σας πρόσωπα,
σταματήστε αμέσως αυτές τις νοητικές εικόνες.
Μην ξεχνάτε: τα πάντα συμβαίνουν πρώτα στο νου του
ανθρώπου και μετά συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο.
Δεν έχει γεννηθεί ποτέ άνθρωπος που να μην έχει γνωρίσει το συναίσθημα του φόβου.
Ο ώριμος νους, όμως, δεν είναι φτιαγμένος για να κυριαρχείται από ανεξέλεγκτα συναισθήματα, ούτε για να τον κυβερνά ο φόβος.
Και όμως οι περισσότεροι από εμάς, είμαστε υποδουλωμένοι σε κάποιο φόβο.
Ο Φόβος δείχνει μια έλλειψη ισορροπίας ανάμεσα στον εξωτερικό και τον εσώτερο εαυτό.
Τα συναισθήματα σας αρπάζουν τη συνειδητότητά σας, καταστρέφουν τη Θέλησή σας για δράση και σας κάνουν εύκολη λεία εκείνου ακριβώς που φοβάστε.
Ο Φόβος είναι πράγματι ένα από τα πιο μεγάλα εμπόδια που υπάρχει μέσα στον εσωτερικό εαυτό μας.
Είναι εμπόδιο τόσο σε προσωπικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο για τη γαλήνη, ειρήνη και ευτυχία.
Υπάρχουν χιλιάδες μορφές φόβου που ξεπερνούν τη φαντασία.
Πολλοί φοβούνται τα ζώα, έντομα ή πουλιά. Ακόμη και ανθρώπους φοβούνται μερικοί.
Πολλοί δεν ερωτεύονται για να μην πληγωθούν και πονέσουν.
Φοβούνται τα γηρατειά, την αρρώστια, το κρύο ή τη ζέστη.
Φόβος για το Θεό, για το θάνατο, για τα νεκροταφεία, για κεραυνούς, αεροπλάνα κ.λ.π.
Όταν φοβόμαστε παύει να λειτουργεί η λογική και η φαντασία δημιουργεί τα χειρότερα οράματα.
Το να ζεις με φόβο σημαίνει συχνές εκκρίσεις αδρεναλίνης και νευραδρεαλίνης που εξασθενεί το νευρικό σύστημα και επέρχεται σωρεία σωματικών και ψυχικών ασθενειών.
Πολλά ξεκινούν από το τι πιστεύουμε στο βάθος του εαυτού μας.
Όταν μια ατομική ψυχή είναι άφοβη, είναι ήρεμη και μπορεί να αντιμετωπίσει οτιδήποτε και δεν αφήνεται σε παράλογες ενέργειες.
Η Χαλάρωση βοηθά για τον περιορισμό της έντασης και ο φόβος υποχωρεί, ενώ η Προσευχή βοηθά να περάσουμε από την άγνοια και το σκοτάδι, στην αλήθεια και στην ειρήνη.
Όταν έχουμε πίστη στο Θεό και στον εαυτό μας, τότε έχουμε και το θάρρος να αντιμετωπίσουμε με δύναμη οποιαδήποτε κατάσταση.
Δεν είναι ο πραγματικός εαυτός που έχει το φόβο, αλλά ο νους, ο οποίος όταν ελέγχεται σωστά γίνεται ένα δυνατό εργαλείο στο χέρι μας.
Πολλές φορές μέσα από τη δοκιμασία του φόβου μπορεί να εκφράζεται το Θέλημα του Θεού, για περασμένες πράξεις, λέξεις, σκέψεις.
Ίσως να το βιώνουμε σαν χρέος, για να πάμε στο επόμενο βήμα στην πνευματική μας εξέλιξη.
Όταν σκεφτόμαστε ότι ο Θεός μας αγαπά όλους το ίδιο δε φοβόμαστε καμιά τιμωρία.
Ας μην αφήσουμε κανένα φόβο να μας οδηγήσει σε απεγνωσμένες λύσεις. Μπορεί να μην αντιμετωπίζουμε σωστά μερικά πράγματα.
Μπορούμε όμως να τα αφήσουμε με ασφάλεια στα χέρια του Θεού, ξέροντας ότι Εκείνος θα μας βοηθήσει στον κατάλληλο χρόνο.
Να θυμόμαστε πάντα την υπόσχεσή του « Ιδού Εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες μέχρι τη συντέλεια του αιώνα.» [ Ματθ. 28:20 ].
Όταν είμαστε μέσα στην παρουσία του όσοι φόβοι κι αν μας τυλίξουν οι σκέψεις μας ας τρέξουν σ’ Εκείνον.
Το φως της παρουσίας του θα διαλύσει τα σκοτάδια του φόβου.
Η ψυχή μας ας ζητήσει θάρρος από Εκείνον που άφοβα τελείως σήκωσε το σταυρό του για χάρη μας, για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τα πάντα.
Τότε θα οδηγηθούμε σε πνευματική αρμονία, τότε θα έχουμε αναδημιουργήσει έναν πνευματικό ομφάλιο λώρο που θα μας ενώνει με το δημιουργό μας.
( Ο Κοσμοκαλόγηρος ) 28-03-210
Το Μυστήριο του DEZA VU
Η Γαλλική λέξη deja-vu για το << ήδη ειδωθέν >> είναι για την
πεποίθηση του ότι έχει ήδη βρεθεί κάποιος στις σημερινές κα-
ταστάσεις παλιότερα, ακόμη και αν αυτό δεν είναι πιθανόν.
Από αρκετές απόψεις, το φαινόμενο deja-vu είναι ένα από τα
πιο πολύπλοκα στον κατάλογο των ανθρωπίνων εμπειριών,
σαν μια κατάσταση εκτός του συνηθισμένου που δηλώνει μια
ενημερότητα.
Η Δρ Λουίζα Ε.Ράιν λέει: « Έχω βρει ότι αυτό το είδος εμπειρίας
είναι το πιο συνηθισμένο απ' όλα όσα αναφέρουν τα άτομα που
παρακολουθούν μια διάλεξη».
Περίπου τα τρία-τέταρτα των παρευρισκομένων φαίνεται να αναγνωρίζουν αυτό το είδος εμπειρίας.
Το deja-vu είναι επίσης περίπλοκο, επειδή, παρ' όλο που συχνά
υποτίθεται ότι η << Επιστήμη >> έχει βρει εδώ και πολύ καιρό
για το τι πρόκειται, αυτό δεν είναι αλήθεια.
Το τραγούδι των Rogers και Hart << Που ή Πότε >> δεν μιλά
μόνο για το deja-vu, πιστοποιεί την άγνοιά μας γι' αυτό, όπως
επίσης και για το ''Πότε και Που θα συμβεί ''.
Στην πραγματικότητα, είναι αμφίβολο αν υπάρχουν πολλές άλ-
λες εμπειρίες, για τις οποίες να έχουν δοθεί τόσες πολλές εξη-
γήσεις, από τόσο διαφορετικές απόψεις ''φυσιολογικά-ιατρικά-
ψυχιατρικά-ψυχολογικά-ψυχαναλυτικά-μυστικιστικά-απόκρυφα
και παραψυχολογικά''.
Μπορεί κάποιος να σχηματίσει την εντύπωση ότι αυτές οι εμπει-
ρίες deja-vu μπορεί να βρεθούν μόνο στην φιλολογία της
ψυχικής έρευνας ή στις κλινικές αναφορές.
Όμως, στην πραγματικότητα πολλοί διάσημοι άνθρωποι, ιδιαίτερα συγγραφείς, έχουν δώσει αναφορές των περιπτώσεων deja-vu (Τolstoy, Shelley κ.α ).
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Charles Dickens, ο οποίος
όχι μόνο κατέγραψε μια τυπική εμπειρία deja-vu, αλλά επίσης
και μια άλλη στην οποία η αίσθηση της οικειότητας συνδυαζόταν
με ένα παραφυσικό, και πιθανώς προγνωστικό, όνειρο.
Η 1η εμπειρία του Dickens καταγράφηκε στο βιβλίο του
<< Εικόνες από την Ιταλία >>.
Η 2η εμπειρία περιείχε μια αίσθηση πρόγνωσης που βιώθηκε
από τον συγγραφέα, όταν το παράξενο και ανεξήγητο όνειρό του
εκπληρώθηκε.
Πολλές θεωρίες εκτός από τις παραψυχολογικές έχουν προ-
φερθεί για να εξηγήσουν το deja-vu.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι εμπειρίες ποικίλουν πολύ, και
ότι καμιά θεωρία δεν αρμόζει σε όλες τις παραλλαγές της εμπειρίας.
Πολλές εμπειρίες είναι ασαφείς και φευγαλέες, και όταν περνά
η στιγμή, εκείνο που παραμένει είναι κυρίως το μυστηριώδες
συναίσθημα του αλλόκοτου, παρά η υπενθύμιση των λεπτομερειών,
παρ' όλο που ενώ συμβαίνει η εμπειρία, υπάρχει το αίσθημα ότι
είναι κάποιος ικανός να προλέγει εκείνο που θα συμβεί
μεταγενέστερα.
Συνήθως το deja-vu θεωρείται από τους ψυχολόγους σαν ένα
είδος παρα-αμνησίας, ή ψευδούς μνήμης, κατά την οποίαν το
συναίσθημα της οικειότητας αναφέρεται σαν ψευδαισθητικό.
Είναι έκδηλο ότι ένα πέπλο μυστηρίου περιβάλλει το
deja-vu, ακόμη και μια αίσθηση αλλόκοτου συνοδεύει τις
πραγματικές εμπειρίες αυτού.
Βρισκόμαστε στο στάδιο συλλογής στοιχείων για την έρευνα αυτού του φαινομένου ακόμη.
Αν μπορέσουμε να αναλύσουμε μερικές περιπτώσεις, ίσως τότε αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τον τρόπο, με τον οποίον βιώνουμε την αίσθηση του να ζούμε πάλι ένα γεγονός που συνέβη, χωρίς να γνωρίζουμε το << Που ή Πότε >>.
( από τα αποφθέγματα του κοσμοκαλόγερου ) 24-03-2010
πεποίθηση του ότι έχει ήδη βρεθεί κάποιος στις σημερινές κα-
ταστάσεις παλιότερα, ακόμη και αν αυτό δεν είναι πιθανόν.
Από αρκετές απόψεις, το φαινόμενο deja-vu είναι ένα από τα
πιο πολύπλοκα στον κατάλογο των ανθρωπίνων εμπειριών,
σαν μια κατάσταση εκτός του συνηθισμένου που δηλώνει μια
ενημερότητα.
Η Δρ Λουίζα Ε.Ράιν λέει: « Έχω βρει ότι αυτό το είδος εμπειρίας
είναι το πιο συνηθισμένο απ' όλα όσα αναφέρουν τα άτομα που
παρακολουθούν μια διάλεξη».
Περίπου τα τρία-τέταρτα των παρευρισκομένων φαίνεται να αναγνωρίζουν αυτό το είδος εμπειρίας.
Το deja-vu είναι επίσης περίπλοκο, επειδή, παρ' όλο που συχνά
υποτίθεται ότι η << Επιστήμη >> έχει βρει εδώ και πολύ καιρό
για το τι πρόκειται, αυτό δεν είναι αλήθεια.
Το τραγούδι των Rogers και Hart << Που ή Πότε >> δεν μιλά
μόνο για το deja-vu, πιστοποιεί την άγνοιά μας γι' αυτό, όπως
επίσης και για το ''Πότε και Που θα συμβεί ''.
Στην πραγματικότητα, είναι αμφίβολο αν υπάρχουν πολλές άλ-
λες εμπειρίες, για τις οποίες να έχουν δοθεί τόσες πολλές εξη-
γήσεις, από τόσο διαφορετικές απόψεις ''φυσιολογικά-ιατρικά-
ψυχιατρικά-ψυχολογικά-ψυχαναλυτικά-μυστικιστικά-απόκρυφα
και παραψυχολογικά''.
Μπορεί κάποιος να σχηματίσει την εντύπωση ότι αυτές οι εμπει-
ρίες deja-vu μπορεί να βρεθούν μόνο στην φιλολογία της
ψυχικής έρευνας ή στις κλινικές αναφορές.
Όμως, στην πραγματικότητα πολλοί διάσημοι άνθρωποι, ιδιαίτερα συγγραφείς, έχουν δώσει αναφορές των περιπτώσεων deja-vu (Τolstoy, Shelley κ.α ).
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Charles Dickens, ο οποίος
όχι μόνο κατέγραψε μια τυπική εμπειρία deja-vu, αλλά επίσης
και μια άλλη στην οποία η αίσθηση της οικειότητας συνδυαζόταν
με ένα παραφυσικό, και πιθανώς προγνωστικό, όνειρο.
Η 1η εμπειρία του Dickens καταγράφηκε στο βιβλίο του
<< Εικόνες από την Ιταλία >>.
Η 2η εμπειρία περιείχε μια αίσθηση πρόγνωσης που βιώθηκε
από τον συγγραφέα, όταν το παράξενο και ανεξήγητο όνειρό του
εκπληρώθηκε.
Πολλές θεωρίες εκτός από τις παραψυχολογικές έχουν προ-
φερθεί για να εξηγήσουν το deja-vu.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι εμπειρίες ποικίλουν πολύ, και
ότι καμιά θεωρία δεν αρμόζει σε όλες τις παραλλαγές της εμπειρίας.
Πολλές εμπειρίες είναι ασαφείς και φευγαλέες, και όταν περνά
η στιγμή, εκείνο που παραμένει είναι κυρίως το μυστηριώδες
συναίσθημα του αλλόκοτου, παρά η υπενθύμιση των λεπτομερειών,
παρ' όλο που ενώ συμβαίνει η εμπειρία, υπάρχει το αίσθημα ότι
είναι κάποιος ικανός να προλέγει εκείνο που θα συμβεί
μεταγενέστερα.
Συνήθως το deja-vu θεωρείται από τους ψυχολόγους σαν ένα
είδος παρα-αμνησίας, ή ψευδούς μνήμης, κατά την οποίαν το
συναίσθημα της οικειότητας αναφέρεται σαν ψευδαισθητικό.
Είναι έκδηλο ότι ένα πέπλο μυστηρίου περιβάλλει το
deja-vu, ακόμη και μια αίσθηση αλλόκοτου συνοδεύει τις
πραγματικές εμπειρίες αυτού.
Βρισκόμαστε στο στάδιο συλλογής στοιχείων για την έρευνα αυτού του φαινομένου ακόμη.
Αν μπορέσουμε να αναλύσουμε μερικές περιπτώσεις, ίσως τότε αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τον τρόπο, με τον οποίον βιώνουμε την αίσθηση του να ζούμε πάλι ένα γεγονός που συνέβη, χωρίς να γνωρίζουμε το << Που ή Πότε >>.
( από τα αποφθέγματα του κοσμοκαλόγερου ) 24-03-2010
ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Με Ονομάζετε Κύριον, αλλά δεν με υπακούτε.
Με Ονομάζετε Φως, αλλά δεν με βλέπετε.
Με Ονομάζετε Οδόν, αλλά δεν με ακολουθείτε.
Με Ονομάζετε Ζωήν, αλλά δεν με επιθυμείτε.
Με Ονομάζετε Σοφίαν, αλλά δεν με συμβουλεύεσθε.
Με Ονομάζετε Αλήθεια, αλλά δεν με πιστεύετε.
Με Ονομάζετε Παντοδύναμον, αλλά δεν με εμπιστεύεσθε.
Με Ονομάζετε Δίκαιον, αλλά δεν με φοβείσθε.
Με Ονομάζετε Πατέρα, αλλά δεν γίνεσθε παιδιά μου.
Με Ονομάζετε Σωτήρα, αλλά δεν θέλετε την σωτηρίαν σας.
( Ο Κοσμοκαλόγηρος )
Με Ονομάζετε Φως, αλλά δεν με βλέπετε.
Με Ονομάζετε Οδόν, αλλά δεν με ακολουθείτε.
Με Ονομάζετε Ζωήν, αλλά δεν με επιθυμείτε.
Με Ονομάζετε Σοφίαν, αλλά δεν με συμβουλεύεσθε.
Με Ονομάζετε Αλήθεια, αλλά δεν με πιστεύετε.
Με Ονομάζετε Παντοδύναμον, αλλά δεν με εμπιστεύεσθε.
Με Ονομάζετε Δίκαιον, αλλά δεν με φοβείσθε.
Με Ονομάζετε Πατέρα, αλλά δεν γίνεσθε παιδιά μου.
Με Ονομάζετε Σωτήρα, αλλά δεν θέλετε την σωτηρίαν σας.
( Ο Κοσμοκαλόγηρος )
ΣΩΜΑ - ΝΟΥΣ - ΠΝΕΥΜΑ
Το Σώμα, Ο Νους και το Πνεύμα λειτουργούν ως εξής:
1) O Νους είναι ο Ναυσιπλόος (Navigator)
2) Το Σώμα είναι το Καράβι
3) Το Συναίσθημα είναι ο Ωκεανός
4) Η Ψυχή είναι ο Καπετάνιος
5) Η Θέληση είναι το Τιμόνι
Επομένως το ανθρώπινο Σώμα είναι αυτό που έχει πει ο Γουώλτ Γουίτμαν:
«Τα πάντα συμβαίνουν ανάμεσα στο καπέλο μου και τις μπότες μου».
Αν πάρουμε αυτά τα τρία σώματα:(κατά Πλάτωνα)
Το Υλικό Σώμα
Το Νοητικό Σώμα και
Το Πνευματικό Σώμα( η Αιθερικό)
Ο μοχλός ή άξονας που τα διαπερνά ή τα συνδέει μεταξύ τους αυτά είναι ο ΝΟΥΣ.
Και βέβαια (θα έλεγα) το 99,99% των ανθρώπων δεν νοιάζονται για το Νοητικό και το Πνευματικό τους Σώμα ή Υπόσταση.
Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι το Υλικό ή Σάρκινο Σώμα.
Ο Ενσυνείδητος Νους είναι αυτός που μας συνδέει με το Σάρκινο ή Υλικό Σώμα και Ο Υπέρ-συνειδητός Νους μας συνδέει με το Πνευματικό μέρος της Ύπαρξής μας.
Και θα πρέπει να γνωρίζουμε και να το κατανοήσουμε καλά ότι αλληλεπιδρούν
ο ένας Νους στον άλλον.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα κοιταχτείτε στον καθρέφτη, θυμηθείτε ότι έχετε τρία Σώματα σε ένα, όπου λειτουργούν όμως και τα 3 σε ΕΝΑ.
Σας θυμίζει κάτι αυτό; Μήπως την χριστιανική διδασκαλία περί Αγίας Τριάδος;
(από τα αποφθέγματά ενός κοσμοκαλόγερου) 10-03-2010
1) O Νους είναι ο Ναυσιπλόος (Navigator)
2) Το Σώμα είναι το Καράβι
3) Το Συναίσθημα είναι ο Ωκεανός
4) Η Ψυχή είναι ο Καπετάνιος
5) Η Θέληση είναι το Τιμόνι
Επομένως το ανθρώπινο Σώμα είναι αυτό που έχει πει ο Γουώλτ Γουίτμαν:
«Τα πάντα συμβαίνουν ανάμεσα στο καπέλο μου και τις μπότες μου».
Αν πάρουμε αυτά τα τρία σώματα:(κατά Πλάτωνα)
Το Υλικό Σώμα
Το Νοητικό Σώμα και
Το Πνευματικό Σώμα( η Αιθερικό)
Ο μοχλός ή άξονας που τα διαπερνά ή τα συνδέει μεταξύ τους αυτά είναι ο ΝΟΥΣ.
Και βέβαια (θα έλεγα) το 99,99% των ανθρώπων δεν νοιάζονται για το Νοητικό και το Πνευματικό τους Σώμα ή Υπόσταση.
Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι το Υλικό ή Σάρκινο Σώμα.
Ο Ενσυνείδητος Νους είναι αυτός που μας συνδέει με το Σάρκινο ή Υλικό Σώμα και Ο Υπέρ-συνειδητός Νους μας συνδέει με το Πνευματικό μέρος της Ύπαρξής μας.
Και θα πρέπει να γνωρίζουμε και να το κατανοήσουμε καλά ότι αλληλεπιδρούν
ο ένας Νους στον άλλον.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα κοιταχτείτε στον καθρέφτη, θυμηθείτε ότι έχετε τρία Σώματα σε ένα, όπου λειτουργούν όμως και τα 3 σε ΕΝΑ.
Σας θυμίζει κάτι αυτό; Μήπως την χριστιανική διδασκαλία περί Αγίας Τριάδος;
(από τα αποφθέγματά ενός κοσμοκαλόγερου) 10-03-2010
ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ μπροστά σ’ ένα λίκνο
Πήγα να επισκεφθώ ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, για να
το συγχαρώ, που έγινε μητέρα και έφερε στον κόσμο μια ζωή, έναν άνθρωπο. Γεγονός, βέβαια, όχι σπάνιο. Αντίθετα, πολύ συχνό και συνηθισμένο, που σημειώνεται καθημερινά από τότε που στη γη ανεφάνηκε το γένος των θνητών.
Γι’ αυτό και μια γέννα δεν μας προκαλεί την εντύπωση και την συγκίνηση, που θα έπρεπε.
Παρατηρούσα με στοργή και με κάποιο σεβασμό πηγαίο,τη
νεαρά μητέρα-λεχώ.Και σκεπτόμουν πόσο διαφορετική θα ήταν η κατάστασις η οργανική και η ηθική των ανθρώπων εάν
η κοινωνία εφρόντιζε, η μητέρα και ο σύζυγός της να είχαν
πλήρη συνείδηση του υψίστου ρόλου, που παίζουν στην ιερή
αυτή τελετουργία σαν συνεργάτες στο μεγάλο έργο της φύσεως.
Εάν εξετάσουμε, όμως, τι σχετικά συμβαίνει στη σημερινή μας
κοινωνία, θα διαπιστώσουμε μια αντίρροπη κατάσταση, που
γεννά θλιβερές σκέψεις.
Ο έρωτας έχει αντικατασταθεί μόνον από τις ηδονιστικές
επιδιώξεις, τις οποίες σύρουν και περιφέρουν στους δρόμους
με αναισχυντία, με θράσος και χωρίς ντροπή οι σύγχρονοι
πολιτισμένοι νέοι.
Όλες αυτές οι σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου, όσο
κοίταζα την υπερήφανη μητέρα-λεχώ.
Τέλος, αφού την συγχάρηκα και της ευχήθηκα τρυφερά, ξεσκέπασα τον Μωσαϊκό κάλαθο, που είχε τοποθετήσει προσωρινά τον
καρπό της κοιλίας της και αντίκρυσα ένα χαριτωμένο αγοράκι.
Τότε άφησα το συναισθηματικό μου να ξεχειλίσει και του
μίλησα έτσι: «Καλώς ήρθες κοντά μας μικρέ και νέε αδελφέ
μου άνθρωπε. Σε περιβάλλω με όλη μου τη στοργή.
Σου εύχομαι να πληρώσεις χωρίς εμπόδια και δυσκολίες τον
προορισμό, που η Μοίρα σου έχει χαράξει. Αλλά, μάθε ένα
μεγάλο μυστικό. Ο άνθρωπος με τη Γνώση και την ισχυρή
του θέληση μπορεί εδώ κάτω στη Γη να αλλάξει το πεπρωμένο του.
Διότι ο άνθρωπος ο ίδιος την υφαίνει στις διάφορες διαβιώσεις του με τη δική του δράση. Σου εύχομαι σταθερή υγεία, σου εύχομαι η χαρά να είναι παντοτινή σύντροφος της ζωής σου. Τώρα άκου και μερικές συμβουλές ενός ασπρομάλλη:
Η καλοσύνη, η φρόνησις και η σωφροσύνη, η αξιοπρέπεια
και η ανδροπρέπεια να συνοδεύουν πάντα τους διαλογισμούς
σου, τους λόγους σου και τις πράξεις σου. Ποτέ η οργή,
ο θυμός, η λύπη, το πάθος, να μη ταράζουν τη γαλήνη της
ψυχής σου.
Τήρησε πάντα τη σκέψη σου ήρεμη και διαυγή.
Κράτησε το φρόνημά σου σε κάθε στιγμή αγέρωχο, υψηλό.
Η ελπίδα, η αισιοδοξία και το θάρρος να σε στηρίζουν στις
πιο δύσκολες στιγμές της ανθρώπινης ζωής σου.
Η ψύχραιμη σκέψις και η θαρραλέα αποφασιστικότης εξουδετερώνουν
τη φθοροποιό δύναμη της αμφιβολίας και του δισταγμού. Έσο
πάντοτε άψογος και άφοβος για να πράττης πάντοτε το πρέπον.
Η αυτοκυριαρχία να είναι το αδιάλειπτο μέλημά σου.
Όταν όλα τούτα τα επιτύχεις, θα είσαι ο νικητής της ζωής…
Και τώρα νάχουμε καλό ρώτημα, φίλη Ψυχή, δεν μας λες, από
που μας έρχεσαι;»
Το βρέφος κουνούσε χέρια, πόδια και έβγαζε άναρθρες κραυγές. Σε μια στιγμή τέντωσε τα δάκτυλά του και με τις δύο παλάμες διέγραψε την γνωστή ελληνική χειρονομία, που εκφράζει την περιφρόνηση, τον οίκτο και την έστρεψε προς το πρόσωπό μου…
Γέλασα με την καρδιά μου, αλλά ταυτόχρονα σκέφτηκα, άραγε, η κίνησις αυτή είναι τυχαία ή έχει κάποια σκοπιμότητα;
Βάλθηκα τότε να ερμηνεύσω τη συμβολική εκείνη χειρονομία.
Δεν ξέρω εάν συνέλαβα το νόημά της.
Αλλά φαντάζομαι πώς το νεογέννητο βρέφος θα ήθελε με τη χειρονομία του να μου πει περίπου τα εξής: «Να! Χαζέ θνητέ! Με ρωτάς από πού
έρχομαι.Δεν ρωτάς καλύτερα την αφεντιά σου από πού ήρθες;
Ότι θα σου απαντήσει αυτή, αυτό θα είναι και η δική μου απάντησις.Είμαστε το ίδιο πράγμα. Στρατοκόποι της ζωής και
οι δυο μας. Αγνοούμε από πού ερχόμαστε και που πάμε. Εσύ
τράβηξες έως εδώ το δρόμο της ζωής σου.
Θα τραβήξω και εγώ τον δικό μου. Δεν θυμάμαι από πού έρχομαι, ούτε ξέρω που θα πάω. Η Φύση, που είναι η πιο στοργική τροφός μας
και η πιο σοφή παιδαγωγός μας, αφου έτσι τα έχει κανονίσει,
έτσι και πρέπει να γίνονται. Ας κοιτάξουμε και οι δυο μας το
διάβα αυτό από τη Γη να είναι αποδοτικό σε καλοσύνη και
σε γνώση…»
Το μάθημα που έπαιρνα με συνέφερε και με προσγείωνε
στην πραγματικότητα. Άρχισα τότε να στίβω το μυαλό μου
για να βρω μια εξήγηση και να δώσω μόνος μου στον εαυτό
μου την απάντηση που περίμενα από το νεοφερμένο βρέφος. Κατέφυγα τότε στη βιβλιοθήκη της μνήμης μου.
Κατέβασα τα κατάστιχα, στα οποία έχω καταχωρίσει σε διάφορα κεφάλαια, την εξ’ αμέσου αντιλήψεως εμπειρία και γνώση μου, καθώς
και την συμπυκνωμένη γνώση των αιώνων, που γνώρισα
από τους άλλους ανθρώπους.
* * *
Στο τριπλό ερώτημα: τι είμαι; πόθεν έρχομαι; που πηγαίνω;
σημειώνω τα εξής:Τι είμαι; Απάντησις:Μία ύπαρξις που
αισθάνομαι και συναισθάνομαι, σκέπτομαι, κινούμαι και
ενεργώ κατά βούλησιν.
Είμαι μια ξεχωριστή συνείδησις, που έχω το αίσθημα της διαφοροποιήσεως από το περιβάλλον.
Αντλώ τα μέσα της συντηρήσεώς μου από τον γύρω μου
κόσμο και προσπαθώ με τις αισθήσεις μου, με τη σκέψη
μου και τις ψυχικές μου δυνάμεις να γνωρίσω την πραγματικότητα, που με τριγυρίζει, δηλαδή να συλλάβω την Αλήθεια και να αποφύγω την πλάνη. Στα ερωτήματα: πόθεν έρχομαι; που πηγαίνω: σημειώνω
με κόκκινο μελάνι: Ωκεανός αγνοίας.
* * *
Η συγκίνηση που αισθάνθηκα στο αντίκρυσμα μιας λεχούς
και ενός νεογέννητου βρέφους με παρεκίνησε στους στοχασμούς
που αράδιασα σήμερα σε αυτό το χαρτί.
Ίσως αναρωτηθείτε, για ποιο σκοπό το έκαμα; Απλούστατα, θέλω να δείξω πως από τα γεγονότα της καθημερινής μας ζωής μπορούμε, μελετώντας
τα προσεκτικά, να βγάζουμε σοβαρά συμπεράσματα.
Σαν υστάτη παραίνεση σας καλώ να σπουδάζετε πάντοτε τα
φαινόμενα της φύσεως και να μελετάτε προσεκτικά με αυτό-
συγκέντρωση τον εαυτό σας.
Ίσως μια μέρα θα καταστείτε ικανοί να γνωρίσετε την αρχή και το τέλος της ζωής. Και τότε μόνο θα λάβετε τη απάντηση στα μεγάλα ερωτήματα:
Τι είμαι; Από πού έρχομαι; Που πηγαίνω;
ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΗΡΟΣ 20-02-2010
Στη ζωή, άλλος παίζει τον ρόλο του βασιλιά, κι’ άλλος τον
ρόλο ζητιάνου. Μετά τον θάνατο, θα μας ρωτήσουν, όπως
ρωτούν τους ηθοποιούς, όχι «ποιον ρόλο έπαιξες;», αλλά
«πως έπαιξες τον ρόλο σου;».
Επίκτητος
το συγχαρώ, που έγινε μητέρα και έφερε στον κόσμο μια ζωή, έναν άνθρωπο. Γεγονός, βέβαια, όχι σπάνιο. Αντίθετα, πολύ συχνό και συνηθισμένο, που σημειώνεται καθημερινά από τότε που στη γη ανεφάνηκε το γένος των θνητών.
Γι’ αυτό και μια γέννα δεν μας προκαλεί την εντύπωση και την συγκίνηση, που θα έπρεπε.
Παρατηρούσα με στοργή και με κάποιο σεβασμό πηγαίο,τη
νεαρά μητέρα-λεχώ.Και σκεπτόμουν πόσο διαφορετική θα ήταν η κατάστασις η οργανική και η ηθική των ανθρώπων εάν
η κοινωνία εφρόντιζε, η μητέρα και ο σύζυγός της να είχαν
πλήρη συνείδηση του υψίστου ρόλου, που παίζουν στην ιερή
αυτή τελετουργία σαν συνεργάτες στο μεγάλο έργο της φύσεως.
Εάν εξετάσουμε, όμως, τι σχετικά συμβαίνει στη σημερινή μας
κοινωνία, θα διαπιστώσουμε μια αντίρροπη κατάσταση, που
γεννά θλιβερές σκέψεις.
Ο έρωτας έχει αντικατασταθεί μόνον από τις ηδονιστικές
επιδιώξεις, τις οποίες σύρουν και περιφέρουν στους δρόμους
με αναισχυντία, με θράσος και χωρίς ντροπή οι σύγχρονοι
πολιτισμένοι νέοι.
Όλες αυτές οι σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου, όσο
κοίταζα την υπερήφανη μητέρα-λεχώ.
Τέλος, αφού την συγχάρηκα και της ευχήθηκα τρυφερά, ξεσκέπασα τον Μωσαϊκό κάλαθο, που είχε τοποθετήσει προσωρινά τον
καρπό της κοιλίας της και αντίκρυσα ένα χαριτωμένο αγοράκι.
Τότε άφησα το συναισθηματικό μου να ξεχειλίσει και του
μίλησα έτσι: «Καλώς ήρθες κοντά μας μικρέ και νέε αδελφέ
μου άνθρωπε. Σε περιβάλλω με όλη μου τη στοργή.
Σου εύχομαι να πληρώσεις χωρίς εμπόδια και δυσκολίες τον
προορισμό, που η Μοίρα σου έχει χαράξει. Αλλά, μάθε ένα
μεγάλο μυστικό. Ο άνθρωπος με τη Γνώση και την ισχυρή
του θέληση μπορεί εδώ κάτω στη Γη να αλλάξει το πεπρωμένο του.
Διότι ο άνθρωπος ο ίδιος την υφαίνει στις διάφορες διαβιώσεις του με τη δική του δράση. Σου εύχομαι σταθερή υγεία, σου εύχομαι η χαρά να είναι παντοτινή σύντροφος της ζωής σου. Τώρα άκου και μερικές συμβουλές ενός ασπρομάλλη:
Η καλοσύνη, η φρόνησις και η σωφροσύνη, η αξιοπρέπεια
και η ανδροπρέπεια να συνοδεύουν πάντα τους διαλογισμούς
σου, τους λόγους σου και τις πράξεις σου. Ποτέ η οργή,
ο θυμός, η λύπη, το πάθος, να μη ταράζουν τη γαλήνη της
ψυχής σου.
Τήρησε πάντα τη σκέψη σου ήρεμη και διαυγή.
Κράτησε το φρόνημά σου σε κάθε στιγμή αγέρωχο, υψηλό.
Η ελπίδα, η αισιοδοξία και το θάρρος να σε στηρίζουν στις
πιο δύσκολες στιγμές της ανθρώπινης ζωής σου.
Η ψύχραιμη σκέψις και η θαρραλέα αποφασιστικότης εξουδετερώνουν
τη φθοροποιό δύναμη της αμφιβολίας και του δισταγμού. Έσο
πάντοτε άψογος και άφοβος για να πράττης πάντοτε το πρέπον.
Η αυτοκυριαρχία να είναι το αδιάλειπτο μέλημά σου.
Όταν όλα τούτα τα επιτύχεις, θα είσαι ο νικητής της ζωής…
Και τώρα νάχουμε καλό ρώτημα, φίλη Ψυχή, δεν μας λες, από
που μας έρχεσαι;»
Το βρέφος κουνούσε χέρια, πόδια και έβγαζε άναρθρες κραυγές. Σε μια στιγμή τέντωσε τα δάκτυλά του και με τις δύο παλάμες διέγραψε την γνωστή ελληνική χειρονομία, που εκφράζει την περιφρόνηση, τον οίκτο και την έστρεψε προς το πρόσωπό μου…
Γέλασα με την καρδιά μου, αλλά ταυτόχρονα σκέφτηκα, άραγε, η κίνησις αυτή είναι τυχαία ή έχει κάποια σκοπιμότητα;
Βάλθηκα τότε να ερμηνεύσω τη συμβολική εκείνη χειρονομία.
Δεν ξέρω εάν συνέλαβα το νόημά της.
Αλλά φαντάζομαι πώς το νεογέννητο βρέφος θα ήθελε με τη χειρονομία του να μου πει περίπου τα εξής: «Να! Χαζέ θνητέ! Με ρωτάς από πού
έρχομαι.Δεν ρωτάς καλύτερα την αφεντιά σου από πού ήρθες;
Ότι θα σου απαντήσει αυτή, αυτό θα είναι και η δική μου απάντησις.Είμαστε το ίδιο πράγμα. Στρατοκόποι της ζωής και
οι δυο μας. Αγνοούμε από πού ερχόμαστε και που πάμε. Εσύ
τράβηξες έως εδώ το δρόμο της ζωής σου.
Θα τραβήξω και εγώ τον δικό μου. Δεν θυμάμαι από πού έρχομαι, ούτε ξέρω που θα πάω. Η Φύση, που είναι η πιο στοργική τροφός μας
και η πιο σοφή παιδαγωγός μας, αφου έτσι τα έχει κανονίσει,
έτσι και πρέπει να γίνονται. Ας κοιτάξουμε και οι δυο μας το
διάβα αυτό από τη Γη να είναι αποδοτικό σε καλοσύνη και
σε γνώση…»
Το μάθημα που έπαιρνα με συνέφερε και με προσγείωνε
στην πραγματικότητα. Άρχισα τότε να στίβω το μυαλό μου
για να βρω μια εξήγηση και να δώσω μόνος μου στον εαυτό
μου την απάντηση που περίμενα από το νεοφερμένο βρέφος. Κατέφυγα τότε στη βιβλιοθήκη της μνήμης μου.
Κατέβασα τα κατάστιχα, στα οποία έχω καταχωρίσει σε διάφορα κεφάλαια, την εξ’ αμέσου αντιλήψεως εμπειρία και γνώση μου, καθώς
και την συμπυκνωμένη γνώση των αιώνων, που γνώρισα
από τους άλλους ανθρώπους.
* * *
Στο τριπλό ερώτημα: τι είμαι; πόθεν έρχομαι; που πηγαίνω;
σημειώνω τα εξής:Τι είμαι; Απάντησις:Μία ύπαρξις που
αισθάνομαι και συναισθάνομαι, σκέπτομαι, κινούμαι και
ενεργώ κατά βούλησιν.
Είμαι μια ξεχωριστή συνείδησις, που έχω το αίσθημα της διαφοροποιήσεως από το περιβάλλον.
Αντλώ τα μέσα της συντηρήσεώς μου από τον γύρω μου
κόσμο και προσπαθώ με τις αισθήσεις μου, με τη σκέψη
μου και τις ψυχικές μου δυνάμεις να γνωρίσω την πραγματικότητα, που με τριγυρίζει, δηλαδή να συλλάβω την Αλήθεια και να αποφύγω την πλάνη. Στα ερωτήματα: πόθεν έρχομαι; που πηγαίνω: σημειώνω
με κόκκινο μελάνι: Ωκεανός αγνοίας.
* * *
Η συγκίνηση που αισθάνθηκα στο αντίκρυσμα μιας λεχούς
και ενός νεογέννητου βρέφους με παρεκίνησε στους στοχασμούς
που αράδιασα σήμερα σε αυτό το χαρτί.
Ίσως αναρωτηθείτε, για ποιο σκοπό το έκαμα; Απλούστατα, θέλω να δείξω πως από τα γεγονότα της καθημερινής μας ζωής μπορούμε, μελετώντας
τα προσεκτικά, να βγάζουμε σοβαρά συμπεράσματα.
Σαν υστάτη παραίνεση σας καλώ να σπουδάζετε πάντοτε τα
φαινόμενα της φύσεως και να μελετάτε προσεκτικά με αυτό-
συγκέντρωση τον εαυτό σας.
Ίσως μια μέρα θα καταστείτε ικανοί να γνωρίσετε την αρχή και το τέλος της ζωής. Και τότε μόνο θα λάβετε τη απάντηση στα μεγάλα ερωτήματα:
Τι είμαι; Από πού έρχομαι; Που πηγαίνω;
ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΗΡΟΣ 20-02-2010
Στη ζωή, άλλος παίζει τον ρόλο του βασιλιά, κι’ άλλος τον
ρόλο ζητιάνου. Μετά τον θάνατο, θα μας ρωτήσουν, όπως
ρωτούν τους ηθοποιούς, όχι «ποιον ρόλο έπαιξες;», αλλά
«πως έπαιξες τον ρόλο σου;».
Επίκτητος
Ο Όρκος του Μ. Αλεξάνδρου εις Ώπην
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ
(Ο Όρκος του Μ. Αλεξάνδρου εις Ώπην)
Χρόνος : 324 π.χ
Τόπος : η πόλις Ώπις στη συμβολή δύο ποταμών.
Η περιοχή εκκαλείτο Αδέν.
Θέμα-Σκοπός : υπό την αιγίδα του Μ. Αλεξάνδρου,9.000 άτομα,
Έλληνες, Μήδοι και άλλοι έδωσαν όρκο αγάπης με σκοπό την ενοποίηση των φυλών της ανθρωπότητας.
Σας εύχομαι τώρα που τελειώνουν οι πόλεμοι να ευτυχήσετε
με την Ειρήνη
Όλοι οι θνητοί, απ' εδώ και πέρα να ζήσουν σαν ένας λαός, μονοιασμένοι, για την κοινή προκοπή.
Να θεωρείτε την Οικουμένην Πατρίδα σας, με Κοινούς Νόμους,
όπου θα κυβερνούν οι άριστοι, ανεξαρτήτως φυλής.
Δεν χωρίζω τους ανθρώπους όπως κάνουν οι στενόμυαλοι, σε Έλληνες και
Βαρβάρους. Τους καταμερίζω με ένα μόνον κριτήριον, την Αρετήν.
Για μένα κάθε καλός Ξένος, είναι Έλληνας και κάθε κακός Έλληνας,
είναι χειρότερος από Βάρβαρο.
Αν ποτέ σας παρουσιασθούν διαφορές, δεν θα καταφύγετε στα
όπλα, παρά θα τις λύσετε ειρηνικά.
Στην ανάγκη θα σταθώ, εγώ διαιτητής σας.
Τον Θεό, δεν πρέπει να τον νομίζετε ως αυταρχικό κυβερνήτη,
αλλ' ως κοινό πατέρα όλων....
Από μέρους μου, θεωρώ όλους ίσους, λευκούς και μελαμψούς.
Και θα ήθελα να μην είσθε μόνον υπήκοοι της Κοινοπολιτείας μου, αλλά μέτοχοι, όλοι συνεταίροι.
Όσο περνάει από το χέρι μου θα προσπαθήσω να συντελεσθούν
αυτά που υπόσχομαι.
Τον Όρκο τούτο που δώσαμε με την σπονδήν απόψε, κρατήστε τον σαν Σύμβολον Αγάπης
( Ο Κοσμοκαλόγηρος )
(Ο Όρκος του Μ. Αλεξάνδρου εις Ώπην)
Χρόνος : 324 π.χ
Τόπος : η πόλις Ώπις στη συμβολή δύο ποταμών.
Η περιοχή εκκαλείτο Αδέν.
Θέμα-Σκοπός : υπό την αιγίδα του Μ. Αλεξάνδρου,9.000 άτομα,
Έλληνες, Μήδοι και άλλοι έδωσαν όρκο αγάπης με σκοπό την ενοποίηση των φυλών της ανθρωπότητας.
Σας εύχομαι τώρα που τελειώνουν οι πόλεμοι να ευτυχήσετε
με την Ειρήνη
Όλοι οι θνητοί, απ' εδώ και πέρα να ζήσουν σαν ένας λαός, μονοιασμένοι, για την κοινή προκοπή.
Να θεωρείτε την Οικουμένην Πατρίδα σας, με Κοινούς Νόμους,
όπου θα κυβερνούν οι άριστοι, ανεξαρτήτως φυλής.
Δεν χωρίζω τους ανθρώπους όπως κάνουν οι στενόμυαλοι, σε Έλληνες και
Βαρβάρους. Τους καταμερίζω με ένα μόνον κριτήριον, την Αρετήν.
Για μένα κάθε καλός Ξένος, είναι Έλληνας και κάθε κακός Έλληνας,
είναι χειρότερος από Βάρβαρο.
Αν ποτέ σας παρουσιασθούν διαφορές, δεν θα καταφύγετε στα
όπλα, παρά θα τις λύσετε ειρηνικά.
Στην ανάγκη θα σταθώ, εγώ διαιτητής σας.
Τον Θεό, δεν πρέπει να τον νομίζετε ως αυταρχικό κυβερνήτη,
αλλ' ως κοινό πατέρα όλων....
Από μέρους μου, θεωρώ όλους ίσους, λευκούς και μελαμψούς.
Και θα ήθελα να μην είσθε μόνον υπήκοοι της Κοινοπολιτείας μου, αλλά μέτοχοι, όλοι συνεταίροι.
Όσο περνάει από το χέρι μου θα προσπαθήσω να συντελεσθούν
αυτά που υπόσχομαι.
Τον Όρκο τούτο που δώσαμε με την σπονδήν απόψε, κρατήστε τον σαν Σύμβολον Αγάπης
( Ο Κοσμοκαλόγηρος )
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)