Μία ομάδα επαγγελματιών ερεύνησε ένα δείγμα παιδιών 4-8 ετών ως προς την ερώτηση :
«Τί σημαίνει αγάπη». Οι απαντήσεις ήταν οι εξής:
Τόνια 6 ετών
Όταν η γιαγιά μου έπαθε αρθρίτιδα δεν μπορούσε να βάψει τα νύχια των ποδιών της γιατί δεν μπορούσε να σκύψει. Έτσι της τα έβαφε ο παπούς μου παρότι και αυτός είχε αρθρίτιδα στα χέρια του».
Ρεββέκα 8 ετών
Όταν κάποιος σε αγαπά ο τρόπος πού προφέρει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του.
Βασίλης 4 ετών
Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα κι ένα αγόρι άφτερ σέιβ και μετά βγαίνουν έξω μαζί και μυρίζουν ο ένας τον άλλο.
Κάρολος 5 ετών
Αγάπη είναι όταν βγαίνεις γιά φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητήσεις να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του.
Χριστίνα 6 ετών
Αγάπη είναι αυτό πού σε κάνει να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένη.
Λευτέρης 4 ετών
Αγάπη είναι όταν η μαμά φιάχνει καφέ γιά τον μπαμπά και πίνει πρώτα μιά γουλιά εκείνη γιά να δεί αν τον πέτυχε.
Ραφαήλ 7 ετών
Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα. Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι αλλά θέλεις συνέχεια να είσαι μαζί με τον άλλο και να μιλάτε. Η μαμά μου κι ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται εμένα μου φαίνεται αηδία.
Αιμιλία 8 ετών
Η αγάπη είναι όταν είσαι στο δωμάτιό σου τα Χριστούγεννα κι ανοίγεις τα δώρα, αν σταματήσεις το άνοιγμα θα ακούσεις την αγάπη.
Πάνος 7 ετών
Αν θέλεις να μάθεις ν’ αγαπάς καλύτερα πρέπει να ξεκινήσεις από ένα φίλο πού μισείς.
Νίκη 6 ετών
Υπάρχουν δύο είδη αγάπης. Η αγάπη των ανθρώπων και η αγάπη του Θεού. Αλλά ο Θεός τα έχει φιάξει και τα δύο.
Τζένη 8 ετών
Η αγάπη είναι όταν λες σε ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του κι αυτός το φοράει μετά κάθε μέρα.
Ελλη 7 ετών
Η αγάπη είναι σαν το γέρο και τη γριά πού μετά από τόσα χρόνια πού γνωρίζονται είναι ακόμα φίλοι.
Θωμάς 6 ετών
Κατά τη διάρκεια του ρεσιτάλ πιάνου μου μ΄έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή. Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας. Ηταν ο μόνος πού το έκανε αυτό. Τότε μου πέρασε ο φόβος.
Μαρία 8 ετών
Η μαμά μου με αγαπάει πιό πολύ απ’ όλους. Κανένας άλλος δεν έρχεται να με φιλήσει όταν πέφτω γιά ύπνο.
Κλαίρη 6 ετών
Η αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στο μπαμπά την καλύτερη μερίδα φαί.
Ελένη 5 ετών
Η αγάπη είναι όταν η μαμά βλέπει τον μπαμπά αξύριστο και βρώμικο και πάλι πιστεύει ότι είναι ωραιότερος κι απ’ τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ.
Χρήστος 7 ετών
Αγάπη είναι όταν το σκυλάκι σου, σου γλύφει το πρόσωπο ακόμα κι αφού το άφησες μόνο του όλη μέρα.
Μαριάννα 4 ετών
Ξέρω ότι η αδελφή μου μ’ αγαπά γιατί μου δίνει όλα τα ρούχα της ακόμα κι άν πρέπει να βγεί έξω και να αγοράσει άλλα.
Λάμπρος 4 ετών
Αφήνω την μεγαλύτερη αδελφή μου να με πειράζει γιατί η μαμά λέει ότι με πειράζει επειδή μ’ αγαπάει. Κι μετά εγώ πειράζω την μπέιμπι σίτερ γιατί την αγαπάω.
Αλεξάνδρα 4 ετών
Όταν αγαπάς κάποιον οι βλεφαρίδες σου ανοιγοκλείνουν και βγάζουν αστεράκια.
Κατερίνα 7 ετών
Αγάπη είναι όταν η μαμά βλέπει το μπαμπά στην τουαλέτα και δεν σιχαίνεται.
Μάρκος 6 ετών
Δεν πρέπει να λές σ’ αγαπώ αν δεν το εννοείς.
Αλλά αν το εννοείς πρέπει να το λες συνέχεια γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε.
Ο συγγραφέας Λέο Μπουσκάλια έκανε κάποτε ένα διαγωνισμό. Ο σκοπός του διαγωνισμού ήταν να βρεθεί το πιό συμπονετικό παιδί. Το βραβείο κέρδισε ένα τετράχρονο αγοράκι πού έκανε το εξής:
Το παιδάκι είχε ένα παππού γείτονα του οποίου η γυναίκα είχε πεθάνει πρόσφατα. Μόλις το παιδάκι τον είδε να κάθεται στην αυλή του και να κλαίει πήγε και απλά έκατσε στην αγκαλιά του. Όταν η μαμά του το ρώτησε τι είχε πεί στον παππού το παιδάκι είπε «τίποτα, απλώς τον βοήθησα να κλάψει».
Πέμπτη 8 Απριλίου 2010
Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ
Είναι η ιστορία 2 φίλων που περπατούν στην έρημο.
Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.
Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ. Συνέχισαν να περπατούν, μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο.
Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε.
Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα: ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ.
Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε :
Όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα. Γιατί?
Ο άλλος φίλος απάντησε : «όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν.
Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα,
όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει».
ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΑΖΕΙΣ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ.
ΠΑΡΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ!!!!
Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.
Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ. Συνέχισαν να περπατούν, μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο.
Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε.
Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα: ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ.
Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε :
Όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα. Γιατί?
Ο άλλος φίλος απάντησε : «όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν.
Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα,
όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει».
ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΑΖΕΙΣ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ.
ΠΑΡΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ!!!!
ΟΙ ΔΕΛΦΟΙ
Είμεθα προνομιούχοι στ’ αλήθεια εμείς οι Έλληνες. Ο τόπος μας, προικισμένος πλούσια από τη φύση, με το ήπιο κλίμα του, με τη διαύγεια του γαλανού ουρανού του, με το άφθονό του φως. Η φυλή μας, με τόσο μακρινή και ένδοξη ιστορία, που και σήμερα ακτινοβολεί από τα βάθη των αιώνων την παλιά της σοφία και την ανθρωπιά. Φυλή ευλογημένη από τον Ουρανό!
Σκέψεις σαν κι’ αυτές μου έρχονται στο νου όταν, επισκέπτομαι τους παλαιούς ιερούς χώρους της πατρίδας μας. Εκεί όπου ελατρεύετο στην αρχαία εποχή η Αλήθεια και το Φως.
Όταν πριν από λίγο καιρό πήγα πάλι στους Δελφούς, με πολύ καλό καιρό, λιακάδα, που ο ήλιος αγκαλιάζει με τόση στοργή τα μεγαλόπρεπα μνημεία και μάρμαρα, εκεί που σήμερα λίγα, πολύ λίγα συντρίμμια έχουν διαφύγει από τη φθορά του χρόνου και του φανατισμού, ξαναγύρισα στους αγαπημένους μου στοχασμούς για το παλιό ελληνικό μεγαλείο, για το «ελληνικό θαύμα», όπως το λέγουν.
Καθισμένος επάνω σε αρχαία πέτρα, η οποία ποιος ξέρει που ανήκε άλλοτε, σε ποιο από τα μνημεία της ιερής αυτής περιοχής, μου είχαν έλθει στο νου πάλι σκέψεις σαν κι’ αυτές, σκέψεις προσφιλείς, που δίδουν πάντοτε τη γαλήνη και την ψυχική έξαρση, σαν γίνονται μάλιστα σε τέτοιους τόπους.
Εκείνο μόνο που ξέρουμε, που μας μετέδωσε η ιστορία πλέον, είναι ότι το Δελφικό Μαντείο είδε ημέρες ακμής, ημέρες μεγαλείου και φωτός πνευματικού, που για τούτο με τόσο μεγάλο σεβασμό μίλησε γι’ αυτό ο αρχαίος κόσμος.
Επιβλητικό και σήμερα το τοπίο των Δελφών, έστω και με τα πενιχρά απομεινάρια της αρχαίας τέχνης, με τα ερείπια των ιερών του, με τα ευρήματα που στοργικά φυλλάσει η πολιτεία στο μουσείο του. Αίσθημα ευγνωμοσύνης εκδηλώνουμε όσοι αγαπούμε την ελληνική αρχαιότητα, για τους ανθρώπους αυτούς, τους σοφούς της αρχαιολογικής επιστήμης, που με τόση μεγάλη αγάπη σκύβουν επάνω στα ερείπια της αρχαιότητος και πολλοί απ’ αυτούς αφιερώνουν ολόκληρη τη ζωή τους ακόμη στην ευγενική αυτή και ήρεμη προσπάθεια, τις ανασκαφές, για να ρίξουν το φως της επιστήμης στην αρχαία ιστορία και τέχνη.
Κοσμοκαλόγηρος 22-01-2010
Σκέψεις σαν κι’ αυτές μου έρχονται στο νου όταν, επισκέπτομαι τους παλαιούς ιερούς χώρους της πατρίδας μας. Εκεί όπου ελατρεύετο στην αρχαία εποχή η Αλήθεια και το Φως.
Όταν πριν από λίγο καιρό πήγα πάλι στους Δελφούς, με πολύ καλό καιρό, λιακάδα, που ο ήλιος αγκαλιάζει με τόση στοργή τα μεγαλόπρεπα μνημεία και μάρμαρα, εκεί που σήμερα λίγα, πολύ λίγα συντρίμμια έχουν διαφύγει από τη φθορά του χρόνου και του φανατισμού, ξαναγύρισα στους αγαπημένους μου στοχασμούς για το παλιό ελληνικό μεγαλείο, για το «ελληνικό θαύμα», όπως το λέγουν.
Καθισμένος επάνω σε αρχαία πέτρα, η οποία ποιος ξέρει που ανήκε άλλοτε, σε ποιο από τα μνημεία της ιερής αυτής περιοχής, μου είχαν έλθει στο νου πάλι σκέψεις σαν κι’ αυτές, σκέψεις προσφιλείς, που δίδουν πάντοτε τη γαλήνη και την ψυχική έξαρση, σαν γίνονται μάλιστα σε τέτοιους τόπους.
Εκείνο μόνο που ξέρουμε, που μας μετέδωσε η ιστορία πλέον, είναι ότι το Δελφικό Μαντείο είδε ημέρες ακμής, ημέρες μεγαλείου και φωτός πνευματικού, που για τούτο με τόσο μεγάλο σεβασμό μίλησε γι’ αυτό ο αρχαίος κόσμος.
Επιβλητικό και σήμερα το τοπίο των Δελφών, έστω και με τα πενιχρά απομεινάρια της αρχαίας τέχνης, με τα ερείπια των ιερών του, με τα ευρήματα που στοργικά φυλλάσει η πολιτεία στο μουσείο του. Αίσθημα ευγνωμοσύνης εκδηλώνουμε όσοι αγαπούμε την ελληνική αρχαιότητα, για τους ανθρώπους αυτούς, τους σοφούς της αρχαιολογικής επιστήμης, που με τόση μεγάλη αγάπη σκύβουν επάνω στα ερείπια της αρχαιότητος και πολλοί απ’ αυτούς αφιερώνουν ολόκληρη τη ζωή τους ακόμη στην ευγενική αυτή και ήρεμη προσπάθεια, τις ανασκαφές, για να ρίξουν το φως της επιστήμης στην αρχαία ιστορία και τέχνη.
Κοσμοκαλόγηρος 22-01-2010
Τι είναι Ζωή και ποίος είναι ό ο σκοπός της
1.'0 άνθρωπος πρέπει να γνωρίσει τον εαυτόν του και τον σκοπό και λόγο της υπάρξεως του.
2.Να 'Κατορθώσει να απαλλαγεί από τα πάθη και τα διάφορα ολέθρια εγωιστικά ελαττώματα.
3.Να γνωρίσει, να σέβεται και να προσαρμοσθεί προς τους Θείους Νόμους της Φύσεως.
4.Να διδαχτεί να λατρεύει την Φύσι και να ζει σύμφωνα προς αυτήν.
5.Να αναληφθεί πού και προς ποιους ορίζοντες κατευθύνουν Νόμοι της Φύσεως το πνεύμα τού ανθρώπου.
6.Να μάθει να σέβεται και να προστατεύει των κοινών, και πολιτική ελευθερία του ανθρώπου, καθώς και την πλήρη ελευθέρια νου, της συνειδήσεως, της σκέψεως του ανθρώπου.
7.Να γνωρίσει τι είναι αδελφότης των .ανθρώπων, τί είναι ισότητα και τι είναι ελευθερία και ποία το δρα ταύτης.
8.Να σέβεται και να προστατεύει όλα τα δικαιώματα τού ανθρώπου επί της Ζώης και της προόδου του.
9.Να σέβεται, να εκτιμά, να αναγνωρίζει και προστατεύει την τίμια, εργασίαν των χειρών και 1'00 πνεύματος.
10.Να διδαχτεί. την αξία του 6νθρωπίνου πνεύματος και την σχέση του προς το Πνεύμα και το "Άπειρον.
11.Να διδαχτεί και Κατανοήσει την σπουδαιότητα της σχέσεως !
και του ρόλου τον όποιον παίζει το σώμα διό mv εξέλιξη της ψυχής.
12.Να διδαχτεί και Κατανοήσει την 'Αθανασία της ψυχής και την έννοια της υπάρξεως του Θεού.
13.Να διδαχτεί ποιος είναι και πως πρέπει να οικοδομείται ό Ναός του Πνεύματος εν τη ψυχή\ του ανθρώπου.
14.Να γνωρίσει τι είναι Ζωή και ποίος είναι ό ο σκοπός της ζωής, εν τη Φύσει
«Κοσμοκαλόγερος» 15-01-2010
2.Να 'Κατορθώσει να απαλλαγεί από τα πάθη και τα διάφορα ολέθρια εγωιστικά ελαττώματα.
3.Να γνωρίσει, να σέβεται και να προσαρμοσθεί προς τους Θείους Νόμους της Φύσεως.
4.Να διδαχτεί να λατρεύει την Φύσι και να ζει σύμφωνα προς αυτήν.
5.Να αναληφθεί πού και προς ποιους ορίζοντες κατευθύνουν Νόμοι της Φύσεως το πνεύμα τού ανθρώπου.
6.Να μάθει να σέβεται και να προστατεύει των κοινών, και πολιτική ελευθερία του ανθρώπου, καθώς και την πλήρη ελευθέρια νου, της συνειδήσεως, της σκέψεως του ανθρώπου.
7.Να γνωρίσει τι είναι αδελφότης των .ανθρώπων, τί είναι ισότητα και τι είναι ελευθερία και ποία το δρα ταύτης.
8.Να σέβεται και να προστατεύει όλα τα δικαιώματα τού ανθρώπου επί της Ζώης και της προόδου του.
9.Να σέβεται, να εκτιμά, να αναγνωρίζει και προστατεύει την τίμια, εργασίαν των χειρών και 1'00 πνεύματος.
10.Να διδαχτεί. την αξία του 6νθρωπίνου πνεύματος και την σχέση του προς το Πνεύμα και το "Άπειρον.
11.Να διδαχτεί και Κατανοήσει την σπουδαιότητα της σχέσεως !
και του ρόλου τον όποιον παίζει το σώμα διό mv εξέλιξη της ψυχής.
12.Να διδαχτεί και Κατανοήσει την 'Αθανασία της ψυχής και την έννοια της υπάρξεως του Θεού.
13.Να διδαχτεί ποιος είναι και πως πρέπει να οικοδομείται ό Ναός του Πνεύματος εν τη ψυχή\ του ανθρώπου.
14.Να γνωρίσει τι είναι Ζωή και ποίος είναι ό ο σκοπός της ζωής, εν τη Φύσει
«Κοσμοκαλόγερος» 15-01-2010
Ιησούς χριστός και μορφή του Θεού Σωτήρα της Χριστιανοσύνης
Είναι αναγκαίο προκειμένου να διαλυθεί η σύγχιση που έχει για κάποιους δημιουργηθεί γύρω από το όνομα «Χριστός» και να αποφευχθεί ο κίνδυνος να χαθεί ολοκληρωτικά η πνευματική έννοια και το βάθος της Χριστιανικής θρησκείας μέσα τους, να μπορέσουμε να συμβάλουμε στο να αποκαταστήσουν τη μεγαλειώδη πάσχουσα μορφή του Θεού Σωτήρα της Χριστιανοσύνης.
«Ερευνάτε», μας λένε οι Ευαγγελιστές, διότι έτσι θα διαπιστώσουμε ότι η έρευνα όχι μόνο δεν υποβιβάζει και δεν αποδυναμώνει τον Χριστιανισμό σαν θρησκεία, αλλά αντίθετα προσθέτει και ενδυναμώνει όταν η γνώση και η κατανόηση έρχεται να προστεθεί στην «αρετή και την πίστη».
Η ανάγκη αυτή δεν υπήρξε ίσως ποτέ τόσο μεγάλη και επιβεβλημένη όσο σήμερα.Υπήρχε πάντα, αλλά υπάρχει περισσότερο σήμερα, στην εποχή αυτή της αλματώδους εξέλιξης του ανθρώπινου νου, μέσα στους κόλπους του Χριστιανισμού, ένας διαρκώς αυξανόμενος αριθμός πιστών, πνευματικά προικισμένων, με ελεύθερο και απροκάλυπτο νου, που ζητούν να καταλάβουν τις Ευαγγελικές αφηγήσεις με την πραγματικότητα.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικές είναι οι αναφορές του Απ.Παύλου ως προς τον «Χριστό» στην εκδήλωση εκείνη του ανθρωπίνου πνεύματος που λέει «Ο Χριστός εν Ημίν». Αλλά και οι διάδοχοι των Αποστόλων, καθώς και οι πρωτοι Πατέρες Κλήμης και Ωριγένης, δεν παύουν να τονίζουν ότι, μέσα στις Γραφές βρίσκεται μια έννοια Πνευματική. Ένα πνεύμα όπου μόνο αυτοί που κατέχουν το Πνεύμα του Χριστού μπορούν να γνωρίσουν.
Είναι ανάγκη γι’ αυτό, το νήμα της αληθινής βιογραφίας του Ιησού να μας διδάξει για το «Ποιος υπήρξε ο Χριστός, η μεγάλη πάσχουσα μορφή, που δεσπόζει στο νου και στην καρδιά κάθε Χριστιανού, ο Σωτήρας και Κύριός τους».Θεός, άνθρωπος, ή και τα δυο μαζί, Θεάνθρωπος;
Πολλές και αντιφατικές απόψεις έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί γύρω από την μεγάλη αυτή μορφή του Χριστού. Η βασική πηγή βέβαια, είναι τα τέσσερα κανονικά Ευαγγέλια. Με την πάροδο, ωστόσο των αιώνων, διάφορες άλλες υποκειμενικές απόψεις και θεωρίες ως προς την προσωπικότητα του Ιησού έχουν διατυπωθεί.
Δεν θα ασχοληθούμε με τις λεπτομέρειες της ζωής του Ιησού, ούτε με τη διδασκαλία του, τα θαύματα και τις υπερφυσικές του δυνάμεις, αλλά με τα αιώνια Πνευματικά γεγονότα και την ιστορική τους αλήθεια.
Ποιο ήταν το πρωταρχικό όνομα του παιδιού, που μετονομάστηκε «ΙΗΣΟΥΣ», ένα όνομα που του δόθηκε από τον Θεό, όπως αναφέρεται, με τη σημασία του Σωτήρα «Ο Θεός σώζει».
Ο Ησαΐας, είχε ονομάσει τον μέλλοντα Μεσσία Εμμανουήλ, που σημαίνει «μεθ’ ημών ο Θεός» και ο Ματθαίος ταυτίζει το όνομα αυτό με τον Ιησού.
Η απόλυτη αγνότητα, η ευλάβεια και ο θρησκευτικός ζήλος, είχαν κάνει τον Ιησού Άξιον να χρησιμεύσει σαν ναός και σαν κατοικία σε μια Υπέρτατη Πνευματική Οντότητα.
Οι αιώνες είχαν συμπληρωθεί σύμφωνα με τις αγγελίες των Προφητών, όπου έπρεπε να συντελεσθεί ένα Υπέρτατο Πνευματικό γεγονός. Να εκδηλωθεί στον κόσμο της ύλης, στο προσκήνιο της γήινης εξέλιξης, μια θεική Παρουσία, για μια νέα πνευματική ώθηση και έναν νέο πολιτισμό.
Ένας ισχυρός Υιός Θεού, εκπρόσωπος αυτού του Ίδιου του Λόγου, «ο Κύριος της Αγάπης και της Συμπόνιας»,όπου αφήνοντας τη διαμονή του επί των ουρανίων περιοχών, θα ερχόταν να εκδηλωθεί στις περιοχές των ανθρώπων επί της γης.
Ο Άνθρωπος Ιησούς προσφέρθηκε εκούσια στον «Κύριο της Αγάπης». Είναι τώρα ένας αμνός θυσιαζόμενος, έτοιμος να πληρώσει με τον υλικό θάνατό του την προσφορά του αυτή.
Συντελέστηκε έτσι το πιο θαυμαστό μυστήριο-ο Θεός εκδηλούμενος με σάρκα.
Η διδασκαλία του δυναμική και πρωτότυπη μέσα από παραβολές και αλληγορίες σοφές, επικεντρωμένη στην αφύπνιση της ανθρώπινης υπόστασης προς τη θεία πραγματικότητά της, εντυπωσιάζει όχι μόνο τα πλήθη, αλλά και τους μορφωμένους και τους άρχοντες των Ιουδαίων: «Ουδέποτε άνθρωπος ελάλησεν όπως αυτός».
Mεγάλη ώρα της θέωσης του Ιησού, είναι η νίκη κατά του θανάτου, με τον προσωπικό θάνατό του: «θανάτω θάνατον πατήσας».
H Aνάσταση που θα ακολουθηθεί από την ανάληψη και την τελική ένωση του Υιού με τον Πατέρα, δεν έχει καμμία σχέση με την ανάσταση του φυσικού σώματος, αλλά με την αναγέννηση του ανθρώπου στον πνευματικό κόσμο, απ’ όπου προήλθε και όπου πράγματι ανήκει.
Υπέρτατος άρχων του Χριστιανισμού «Αρχιερεύς εις τον αιώνα» σύμφωνα με τα λόγια του Απ.Παύλου, ο Ιησούς Χριστός, περιμένει μέσα από τους αιώνες και τις χιλιετηρίδες την ώρα που η θρησκεία της Αγάπης θα ανθίσει και θα καρποφορήσει επάνω στη Γη.
Κοσμοκαλόγηρος
«Ερευνάτε», μας λένε οι Ευαγγελιστές, διότι έτσι θα διαπιστώσουμε ότι η έρευνα όχι μόνο δεν υποβιβάζει και δεν αποδυναμώνει τον Χριστιανισμό σαν θρησκεία, αλλά αντίθετα προσθέτει και ενδυναμώνει όταν η γνώση και η κατανόηση έρχεται να προστεθεί στην «αρετή και την πίστη».
Η ανάγκη αυτή δεν υπήρξε ίσως ποτέ τόσο μεγάλη και επιβεβλημένη όσο σήμερα.Υπήρχε πάντα, αλλά υπάρχει περισσότερο σήμερα, στην εποχή αυτή της αλματώδους εξέλιξης του ανθρώπινου νου, μέσα στους κόλπους του Χριστιανισμού, ένας διαρκώς αυξανόμενος αριθμός πιστών, πνευματικά προικισμένων, με ελεύθερο και απροκάλυπτο νου, που ζητούν να καταλάβουν τις Ευαγγελικές αφηγήσεις με την πραγματικότητα.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικές είναι οι αναφορές του Απ.Παύλου ως προς τον «Χριστό» στην εκδήλωση εκείνη του ανθρωπίνου πνεύματος που λέει «Ο Χριστός εν Ημίν». Αλλά και οι διάδοχοι των Αποστόλων, καθώς και οι πρωτοι Πατέρες Κλήμης και Ωριγένης, δεν παύουν να τονίζουν ότι, μέσα στις Γραφές βρίσκεται μια έννοια Πνευματική. Ένα πνεύμα όπου μόνο αυτοί που κατέχουν το Πνεύμα του Χριστού μπορούν να γνωρίσουν.
Είναι ανάγκη γι’ αυτό, το νήμα της αληθινής βιογραφίας του Ιησού να μας διδάξει για το «Ποιος υπήρξε ο Χριστός, η μεγάλη πάσχουσα μορφή, που δεσπόζει στο νου και στην καρδιά κάθε Χριστιανού, ο Σωτήρας και Κύριός τους».Θεός, άνθρωπος, ή και τα δυο μαζί, Θεάνθρωπος;
Πολλές και αντιφατικές απόψεις έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί γύρω από την μεγάλη αυτή μορφή του Χριστού. Η βασική πηγή βέβαια, είναι τα τέσσερα κανονικά Ευαγγέλια. Με την πάροδο, ωστόσο των αιώνων, διάφορες άλλες υποκειμενικές απόψεις και θεωρίες ως προς την προσωπικότητα του Ιησού έχουν διατυπωθεί.
Δεν θα ασχοληθούμε με τις λεπτομέρειες της ζωής του Ιησού, ούτε με τη διδασκαλία του, τα θαύματα και τις υπερφυσικές του δυνάμεις, αλλά με τα αιώνια Πνευματικά γεγονότα και την ιστορική τους αλήθεια.
Ποιο ήταν το πρωταρχικό όνομα του παιδιού, που μετονομάστηκε «ΙΗΣΟΥΣ», ένα όνομα που του δόθηκε από τον Θεό, όπως αναφέρεται, με τη σημασία του Σωτήρα «Ο Θεός σώζει».
Ο Ησαΐας, είχε ονομάσει τον μέλλοντα Μεσσία Εμμανουήλ, που σημαίνει «μεθ’ ημών ο Θεός» και ο Ματθαίος ταυτίζει το όνομα αυτό με τον Ιησού.
Η απόλυτη αγνότητα, η ευλάβεια και ο θρησκευτικός ζήλος, είχαν κάνει τον Ιησού Άξιον να χρησιμεύσει σαν ναός και σαν κατοικία σε μια Υπέρτατη Πνευματική Οντότητα.
Οι αιώνες είχαν συμπληρωθεί σύμφωνα με τις αγγελίες των Προφητών, όπου έπρεπε να συντελεσθεί ένα Υπέρτατο Πνευματικό γεγονός. Να εκδηλωθεί στον κόσμο της ύλης, στο προσκήνιο της γήινης εξέλιξης, μια θεική Παρουσία, για μια νέα πνευματική ώθηση και έναν νέο πολιτισμό.
Ένας ισχυρός Υιός Θεού, εκπρόσωπος αυτού του Ίδιου του Λόγου, «ο Κύριος της Αγάπης και της Συμπόνιας»,όπου αφήνοντας τη διαμονή του επί των ουρανίων περιοχών, θα ερχόταν να εκδηλωθεί στις περιοχές των ανθρώπων επί της γης.
Ο Άνθρωπος Ιησούς προσφέρθηκε εκούσια στον «Κύριο της Αγάπης». Είναι τώρα ένας αμνός θυσιαζόμενος, έτοιμος να πληρώσει με τον υλικό θάνατό του την προσφορά του αυτή.
Συντελέστηκε έτσι το πιο θαυμαστό μυστήριο-ο Θεός εκδηλούμενος με σάρκα.
Η διδασκαλία του δυναμική και πρωτότυπη μέσα από παραβολές και αλληγορίες σοφές, επικεντρωμένη στην αφύπνιση της ανθρώπινης υπόστασης προς τη θεία πραγματικότητά της, εντυπωσιάζει όχι μόνο τα πλήθη, αλλά και τους μορφωμένους και τους άρχοντες των Ιουδαίων: «Ουδέποτε άνθρωπος ελάλησεν όπως αυτός».
Mεγάλη ώρα της θέωσης του Ιησού, είναι η νίκη κατά του θανάτου, με τον προσωπικό θάνατό του: «θανάτω θάνατον πατήσας».
H Aνάσταση που θα ακολουθηθεί από την ανάληψη και την τελική ένωση του Υιού με τον Πατέρα, δεν έχει καμμία σχέση με την ανάσταση του φυσικού σώματος, αλλά με την αναγέννηση του ανθρώπου στον πνευματικό κόσμο, απ’ όπου προήλθε και όπου πράγματι ανήκει.
Υπέρτατος άρχων του Χριστιανισμού «Αρχιερεύς εις τον αιώνα» σύμφωνα με τα λόγια του Απ.Παύλου, ο Ιησούς Χριστός, περιμένει μέσα από τους αιώνες και τις χιλιετηρίδες την ώρα που η θρησκεία της Αγάπης θα ανθίσει και θα καρποφορήσει επάνω στη Γη.
Κοσμοκαλόγηρος
Εφαρμογή της συνθήκης κατά της διαδικτυακής εγκληματικότητας
Έκκληση για εφαρμογή της συνθήκης κατά της διαδικτυακής εγκληματικότητας
7/4/2010
Το Συμβούλιο της Ευρώπης καλεί για την παγκόσμια υιοθέτηση και εφαρμογή της Συνθήκης της Βουδαπέστης κατά του ηλεκτρονικού εγκλήματος.
Κατά τη διάρκεια του πέμπτου ετήσιου συνεδρίου με θέμα τη διαδικτυακή εγκληματικότητα, το Συμβούλιο επεσήμανε ότι με την εφαρμογή της Συνθήκης θα ανοίξει ο δρόμος για τη θεσμοθέτηση κανονιστικού πλαισίου αναφορικά με το ηλεκτρονικό έγκλημα σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι μετέχοντες στο συνέδριο υπογράμμισαν την ανάγκη να γίνεται η καλύτερη δυνατή αξιοποίηση των υπαρχόντων εργαλείων και πρότειναν την εκπόνηση διεθνούς σχεδίου δράσης από το Συμβούλιο της Ευρώπης σε συνεργασία με τον ΟΗΕ, προκειμένου να διαφανούν οι δυνατότητες της δικαιοσύνης στον τομέα και οι νέες ανάγκες νομοθετικής παρέμβασης που προκύπτουν με την πρόοδο της σχετικής τεχνολογίας.
“Το Συνέδριο του ΟΗΕ για την εγκληματικότητα, τον Απρίλιο του 2010 είναι μια ευκαιρία για τη εξεύρεση ικανοποιητικής απάντησης στην παγκόσμια απειλή του ηλεκτρονικού εγκλήματος και της τρομοκρατίας μέσω του διαδικτύου”, τόνισαν συμπερασματικά οι μετέχοντες στο 5ο Συνέδριο.
Κατά τη διάρκεια της διεθνούς συνάντησης, που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 300 ειδικών από 60 χώρες, η Πορτογαλία ανακοίνωσε ότι θα επικυρώσει τη Συνθήκη της Βουδαπέστης.
7/4/2010
Το Συμβούλιο της Ευρώπης καλεί για την παγκόσμια υιοθέτηση και εφαρμογή της Συνθήκης της Βουδαπέστης κατά του ηλεκτρονικού εγκλήματος.
Κατά τη διάρκεια του πέμπτου ετήσιου συνεδρίου με θέμα τη διαδικτυακή εγκληματικότητα, το Συμβούλιο επεσήμανε ότι με την εφαρμογή της Συνθήκης θα ανοίξει ο δρόμος για τη θεσμοθέτηση κανονιστικού πλαισίου αναφορικά με το ηλεκτρονικό έγκλημα σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι μετέχοντες στο συνέδριο υπογράμμισαν την ανάγκη να γίνεται η καλύτερη δυνατή αξιοποίηση των υπαρχόντων εργαλείων και πρότειναν την εκπόνηση διεθνούς σχεδίου δράσης από το Συμβούλιο της Ευρώπης σε συνεργασία με τον ΟΗΕ, προκειμένου να διαφανούν οι δυνατότητες της δικαιοσύνης στον τομέα και οι νέες ανάγκες νομοθετικής παρέμβασης που προκύπτουν με την πρόοδο της σχετικής τεχνολογίας.
“Το Συνέδριο του ΟΗΕ για την εγκληματικότητα, τον Απρίλιο του 2010 είναι μια ευκαιρία για τη εξεύρεση ικανοποιητικής απάντησης στην παγκόσμια απειλή του ηλεκτρονικού εγκλήματος και της τρομοκρατίας μέσω του διαδικτύου”, τόνισαν συμπερασματικά οι μετέχοντες στο 5ο Συνέδριο.
Κατά τη διάρκεια της διεθνούς συνάντησης, που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 300 ειδικών από 60 χώρες, η Πορτογαλία ανακοίνωσε ότι θα επικυρώσει τη Συνθήκη της Βουδαπέστης.
Δευτέρα 5 Απριλίου 2010
Δημήτρης Παπακωνσταντίνου
Με την σφραγίδα τού Ελληνικού
Ιδρύματος Ιστορικών Μελετών
Στο Θέατρο ΑΛΦΑ αναπολήθηκε
ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου και το έργο του
Διπλή προσφορά: τελετή θύμισης και
δίτομη έκδοση τού ποιητικού έργου του
Στις 15 Μαρτίου 2010, με πρωτοβουλία τού Ελληνικού Ιδρύματος Ιστορικών Μελετών (ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ.), έγινε στην κομψή σκηνή τού Θεάτρου ΑΛΦΑ μια εκ βαθέων τελετή ΜΝΗΜΗΣ αφιερωμένη στον αείμνηστο ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Άψογο άνθρωπο και:
α) Φιλόλογο καθηγητή τού ιστορικού ΖΑΠΠΕΙΟΥ ΠΑΡΘΕΝΑΓΩΓΕΙΟΥ τής Κωνσταντινούπολης.
β) Ποιητή, δοκιμιογράφο και κριτικό βιβλίου, που τιμήθηκε με το "Βραβείο Ποίησης τής Ακαδημίας Αθηνών", με το Βραβείο Ποίησης "Κώστα και Ελένης Ουράνη", με το Β' Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου και Κριτικής τού Υπουργείου Πολιτισμού, καθώς επίσης από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στην Παιδεία και τα Γράμματα τής Πόλης.
Βασικοί συντελεστές τής βραδιάς ήταν:
• Οργάνωση-Παρουσίαση: Ειρήνη Σαρίογλου. Οργανώτρια τής όλης εκδήλωσης, Ιδρύτρια τού ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ. και έμπρακτα η οικοδέσποινα τής τελετής, για την οφειλόμενη τιμή και μνήμη προς τον μεγάλο απόντα.
• Φιλογογική ανάλυση: Καίτη Σαρίογλου.
• Απαγγελία: Στέφανος Ληναίος.
• Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας.
• Σκηνοθετική επιμέλεια: Καλλιόπη Λεγάκη
Ωστόσο, πέρα από τούς πιο πάνω συντελεστές, αυτή που δέσποζε στην θεατρική σκηνή τού ΑΛΦΑ, καθώς και στην πλατεία τού θεάτρου ήταν η άϋλη μορφή τού μεγάλου δάσκαλου, ποιητή και κριτικού βιβλίου Δημήτρη Παπακωνσταντίνου. Τού αξέχαστου Δημήτηρη ΜΑΣ.
..................................................
Η διδασκαλική και η πνευματική πορεία του:
Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου ήρθε στην Αθήνα κυνηγημένος από τούς Τούρκους, αλλά και το δικτατορικό "αποφασίζομεν και διατάσσομεν" τού τότε (Σεπτέμβρης τού 1965) Γενικού Προξένου τής Ελλάδας Ανδρέα Καρανδρέα. Ενός ατόμου κάθε άλλο παρά άξιο για το σημαντικό εκείνο πόστο. Και μάλιστα σε de facto διαδοχή από τον προκάτοχό του αείμνηστο Θεμιστοκλή Λ. Χρυσανθόπουλο, που ως Γενικός Πρόξενος έγραψε τη δική του τιμητική ιστορία, εκεί στην Πόλη μας.
Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου διώχτηκε (για να μην απελαθεί φανερά με τουρκικό φιρμάνι) υπό το βάρος μιας κατηγορίας ανύπαρκτης. Και τούτο επειδή επωμίστηκε (εν γνώσει, ιπποτικά και αντρίκεια) το κατά τουρκική κρίση "πταίσμα". Η φιλόλογος και καθηγήτρια στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο τής Πόλης Καίτη Σαρίογλου, παλαιά μαθήτρια τού Δ. Π., αφηγήθηκε από σκηνής τα όσα βρόμικα και ύπουλα διαδραματίστηκαν τότε:
«Ήρθαν τούρκοι ανακριτές τού υπουργείου Παιδείας και μάς είπαν: «Πάρτε μια κόλλα χαρτί και μολύβι. Θα γράψουμε άσκηση στο μάθημα τουρκικής ιστορίας. Αρχίστε από τον πρώτο στίχο τών Εθνικών Ύμνων Τουρκίας, Γαλλίας και Ελλάδας. Ακολουθεί μια επώδυνη ανακριτική διαδικασία. Μας πιέζουν, να ψευδομαρτυρήσουμε πως διδαχτήκαμε από τον Παπακωνσταντίνου το ποίημα τού Δ. Σολωμού, που μελοποιηθέν έγινε ο ελληνικός εθνικός ύμνος. Δεν ενδίδουμε. Έχει όμως ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση που θα ξεριζώσει τον δάσκαλο από την Πόλη και τα σχολειά της. Θα μιλήσουν αργότερα για προσχεδιασμένο σενάριο ημετέρων και αλλογενών. Κι όταν τελικά ανακαλύπτεται πως το γνωστό ποίημα, το είχε διδάξει σε άλλες τάξεις, η Ελευθερία Σουσλού, η μετακλητή φιλόλογος τού σχολειού μας, ο Παπακωνσταντίνου ―το μεγαλύτερο πνευματικό μας κεφάλαιο― είναι αυτός που διατάζεται από τον τότε Γενικό πρόξενο τής Ελλάδος στην Πόλη, τον Νικόλαο Καρανδρέα, να επωμιστεί κάτι που δεν έκανε. Το τίμημα; Η παύση του από το Ζάππειο.
Αναρωτιέμαι πολλές φορές, αν άραγε γνώριζε ο κύριος Γενικός, πως ο Παπακωνσταντίνου ήταν ο τελευταίος τής μεγάλης χορείας των διδασκάλων του Γένους…
24 Σεπτέμβρη του ΄65
Τελευταία μέρα τού σχολείου
Δε βλέπω τις σκάλες, βαδίζω στο ικρίωμα
Η ψυχή μας, πελιδνή, αναρριγεί
Πώς αργεί να ξημερώσει, τέτοιες μέρες…
...θα γράψει ο Δάσκαλος την τελευταία μέρα εκείνης της χρονιάς.»
Τί να προσθέσουμε εμείς, τώρα; Από πού ν' αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε για το βρόμικο παρασκήνιο που ξεκίνησε εσωτερικά κι εξωτερικά τού ιστορικού Ζαππείου Παρθεναγωγείου; Ως Κωνσταντινουπολίτες ντρεπόμαστε να μπούμε σε λεπτομέρειες, το ίδιο όπως ντρεπόμαστε για το ρόλο τού Γ. Προξένου Ανδρέα Καρανδρέα. Και για κάποιους από το τότε ένδον τού Ζαππείου.
..................................................
Παρένθεση (έτσι για να ξεφύγουμε από το άγχος τών ανωτέρω) για τον Άνθρωπο και Στοχαστή Δημήτρη Παπακωνσταντίνου:
Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου μεγάλωσε στην Πόλη, την οποία και εξύμνησε στα ποιήματά του. Γεννήθηκε το 1915 (ως Δημήτρης Παπαδόπουλος) στα Γαλατάρια, το όμορφο και ειδυλλιακό προάστιο τής Πόλης. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στον Βαθυρρύακα, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένειά του: ο παπα-Κωσταντής (ο πατέρας του) με τα έξι παιδιά του, τη Νίνα , τη Σοφία, την Κασσάντρα, τη Σμαράγδα, τον Νίκο και τον Δημήτρη. Αποφοίτησε από την Μεγάλη τού Γένους Σχολή το 1934 και συνέχισε τις σπουδές του στην Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου τής Αθήνας.
Επέστρεψε στην γενέτειρά του και ανέλαβε υπηρεσία ως φιλόλογος τής Μέσης Εκπαίδευσης αρχικά στα Λύκεια τής Πόλης (1943-1965) και στη συνέχεια στα Σχολεία τής Αθήνας, όπου προήχθη στο βαθμό τού γυμνασιάρχη. Δόκιμος ποιητής, αδέκαστος κριτικός συνεργάστηκε με τα σημαντικότερα λογοστεχνικά περιοδικά τής Πόλης, τής Αθήνας και τής Θεσσαλονίκης (Βόσπορος, Πυρσός, Νέα Εστία, Ευθύνη, Ν. Πορεία, Σκέψη κ.ά.) ενώ παράλληλα διηύθυνε και το λογοτεχνικό περιοδικό Τέχνη τον πρώτο χρόνο τής έκδοσής του. Ο Παπακωνσταντίνου τιμήθηκε επανειλημμένα για το σύνολο τής συγγραφικής δραστηριότητάς του: Το 1976 απέσπασε το Βραβείο Ποίησης τής Ακαδημίας Αθηνών για την ποιητική συλλογή του Σκιαμαχία, σειρά Α', ενώ το 1982 τιμήθηκε με το Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη τής Ακαδημίας Αθηνών για την ποιητική συλλογή του Απέκδυση.
Το 1978 έλαβε το Β' Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου και Κριτικής τού Υπουργείου Πολιτισμού για το έργο του Κριτική Βιβλίου, σειρά Α'. Τιμήθηκε, επίσης, από την Ακαδημία Αθηνών και για την προσφορά του στην Παιδεία και τα Γράμματα τής Πόλης (1973).
Το 1986 τού απονεμήθηκε το οφίκιο τού Άρχοντα Νοταρίου τής Μεγάλης τού Χριστού Εκκλησίας.
..................................................
Κλείνουμε το γραφτό τούτο αναφερόμενοι στο σημείο από το οποίο θά ’πρεπε, ίσως, να έχουμε αρχίσει: στην τελετή μνήμης, αγάπης και σεβασμού στον Δάσκαλο και Ποιητή Δ. Παπακωνσταντίνου. Η εν γνώσει παρέκβαση εστιάζεται στο ότι το σχετικό με την συγκεκριμένη βραδιά πρόγραμμα ήταν πολυδιάστατο. Έτσι προχωρούμε στο καθ' εαυτό τελετουργικό τής βραδιάς.
Έναρξη με τις επί σκηνής δύο "ιέρειες" τού ελληνικού Ιδρύματος Ιστορικών Μελετών. Στην απαγγελία ποιημάτων τού Δ. Παπακωνσταντίνου η Ειρήνη Σαρίογλου. Και στην φιλολογική ανάλυση η Καίτη Σαρίογλου, μητέρα τής πρώτης και μαθήτρια τού τιμώμενου Δασκάλου, τού τιμητικά γνωστού και στο Πανελλήνιο.
Στο επόμενο πλάνο ο πάντα πρόθυμος (και αφιλοκερδής) στην προσφορά του, γνωστός ηθοποιός τού Θεάτρου, Στέφανος Ληναίος.
Γνωστός και αγαπητός, ο οποίος μαζί με την καθ' όλα άξια ηθοποιό και σύζυγό του Έλλην Φωτίου, χειροκροτήθηκε τόσες και τόσες φορές από το θεατρόφιλο κοινό τής Αθήνας. Ο Στέφανος Ληναίος ερμήνευσε, στην σκηνή τού ΑΛΦΑ, ένα κομμάτι από τη ζωή τού αείμνηστου Κωνσταντινουπολίτη.
Ακολούθησε ο τραγουδιστής Γιώργος Νταλάρας, που και αυτός αφιλοκερδώς ερμήνευσε δύο ποιήματα τού Δημήτρη Κ. Παπακωνσταντίνου μελοποιημένα από τον τούρκο μαέστρο τής κρατικής ορχήστρας και συνθέτη Serdar Yalçin.
Σε όλους αυτούς, καθώς και στους αφανώς συμμετέχοντες στην πραγματικά επιμνημόσυνη εκείνη βραδιά, όπως τη σκηνοθέτιδα Καλλιόπη Λεγάκη, τούς τεχνικούς αλλά και τις κοπέλες που έσπευσαν να βοηθήσουν στην επιτυχία τής τελετής, οφείλονται εκ βαθέων ευχαριστίες. Πραγματικά άφησαν και τη δική τους προσωπική σφραγίδα. Τούς ευχαριστούμε.
..................................................
Η τελετή-εκδήλωση Μνήμης και Συγκίνησης έχει, ακόμα, μια συνέχεια πιο σεβαστική και πιο χειροπιαστή. Το ελληνικό Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών φρόντισε και για κάτι άλλο σημαντικό: Την έκδοση ενός δίτομου έργου (σχήμα 20,5x14 και σελίδες 324 και 390, ο Α' και ο Β' τόμος αντίστοιχα) τών Απάντων τού πολυβραβευμένου ποιητικού έργου τού Δ. Παπακωνσταντίνου.
Πρόκειται για έκδοση προσεγμένη, καλαίσθητη, αλλά επίσης πολύμοχθη και πολυέξοδη.
Από εμάς ένα επιπλέον σεβαστικό χειροκρότημα προς όλους τούς συντελεστές τής Εκδήλωσης.
Ιδρύματος Ιστορικών Μελετών
Στο Θέατρο ΑΛΦΑ αναπολήθηκε
ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου και το έργο του
Διπλή προσφορά: τελετή θύμισης και
δίτομη έκδοση τού ποιητικού έργου του
Στις 15 Μαρτίου 2010, με πρωτοβουλία τού Ελληνικού Ιδρύματος Ιστορικών Μελετών (ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ.), έγινε στην κομψή σκηνή τού Θεάτρου ΑΛΦΑ μια εκ βαθέων τελετή ΜΝΗΜΗΣ αφιερωμένη στον αείμνηστο ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Άψογο άνθρωπο και:
α) Φιλόλογο καθηγητή τού ιστορικού ΖΑΠΠΕΙΟΥ ΠΑΡΘΕΝΑΓΩΓΕΙΟΥ τής Κωνσταντινούπολης.
β) Ποιητή, δοκιμιογράφο και κριτικό βιβλίου, που τιμήθηκε με το "Βραβείο Ποίησης τής Ακαδημίας Αθηνών", με το Βραβείο Ποίησης "Κώστα και Ελένης Ουράνη", με το Β' Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου και Κριτικής τού Υπουργείου Πολιτισμού, καθώς επίσης από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στην Παιδεία και τα Γράμματα τής Πόλης.
Βασικοί συντελεστές τής βραδιάς ήταν:
• Οργάνωση-Παρουσίαση: Ειρήνη Σαρίογλου. Οργανώτρια τής όλης εκδήλωσης, Ιδρύτρια τού ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ. και έμπρακτα η οικοδέσποινα τής τελετής, για την οφειλόμενη τιμή και μνήμη προς τον μεγάλο απόντα.
• Φιλογογική ανάλυση: Καίτη Σαρίογλου.
• Απαγγελία: Στέφανος Ληναίος.
• Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας.
• Σκηνοθετική επιμέλεια: Καλλιόπη Λεγάκη
Ωστόσο, πέρα από τούς πιο πάνω συντελεστές, αυτή που δέσποζε στην θεατρική σκηνή τού ΑΛΦΑ, καθώς και στην πλατεία τού θεάτρου ήταν η άϋλη μορφή τού μεγάλου δάσκαλου, ποιητή και κριτικού βιβλίου Δημήτρη Παπακωνσταντίνου. Τού αξέχαστου Δημήτηρη ΜΑΣ.
..................................................
Η διδασκαλική και η πνευματική πορεία του:
Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου ήρθε στην Αθήνα κυνηγημένος από τούς Τούρκους, αλλά και το δικτατορικό "αποφασίζομεν και διατάσσομεν" τού τότε (Σεπτέμβρης τού 1965) Γενικού Προξένου τής Ελλάδας Ανδρέα Καρανδρέα. Ενός ατόμου κάθε άλλο παρά άξιο για το σημαντικό εκείνο πόστο. Και μάλιστα σε de facto διαδοχή από τον προκάτοχό του αείμνηστο Θεμιστοκλή Λ. Χρυσανθόπουλο, που ως Γενικός Πρόξενος έγραψε τη δική του τιμητική ιστορία, εκεί στην Πόλη μας.
Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου διώχτηκε (για να μην απελαθεί φανερά με τουρκικό φιρμάνι) υπό το βάρος μιας κατηγορίας ανύπαρκτης. Και τούτο επειδή επωμίστηκε (εν γνώσει, ιπποτικά και αντρίκεια) το κατά τουρκική κρίση "πταίσμα". Η φιλόλογος και καθηγήτρια στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο τής Πόλης Καίτη Σαρίογλου, παλαιά μαθήτρια τού Δ. Π., αφηγήθηκε από σκηνής τα όσα βρόμικα και ύπουλα διαδραματίστηκαν τότε:
«Ήρθαν τούρκοι ανακριτές τού υπουργείου Παιδείας και μάς είπαν: «Πάρτε μια κόλλα χαρτί και μολύβι. Θα γράψουμε άσκηση στο μάθημα τουρκικής ιστορίας. Αρχίστε από τον πρώτο στίχο τών Εθνικών Ύμνων Τουρκίας, Γαλλίας και Ελλάδας. Ακολουθεί μια επώδυνη ανακριτική διαδικασία. Μας πιέζουν, να ψευδομαρτυρήσουμε πως διδαχτήκαμε από τον Παπακωνσταντίνου το ποίημα τού Δ. Σολωμού, που μελοποιηθέν έγινε ο ελληνικός εθνικός ύμνος. Δεν ενδίδουμε. Έχει όμως ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση που θα ξεριζώσει τον δάσκαλο από την Πόλη και τα σχολειά της. Θα μιλήσουν αργότερα για προσχεδιασμένο σενάριο ημετέρων και αλλογενών. Κι όταν τελικά ανακαλύπτεται πως το γνωστό ποίημα, το είχε διδάξει σε άλλες τάξεις, η Ελευθερία Σουσλού, η μετακλητή φιλόλογος τού σχολειού μας, ο Παπακωνσταντίνου ―το μεγαλύτερο πνευματικό μας κεφάλαιο― είναι αυτός που διατάζεται από τον τότε Γενικό πρόξενο τής Ελλάδος στην Πόλη, τον Νικόλαο Καρανδρέα, να επωμιστεί κάτι που δεν έκανε. Το τίμημα; Η παύση του από το Ζάππειο.
Αναρωτιέμαι πολλές φορές, αν άραγε γνώριζε ο κύριος Γενικός, πως ο Παπακωνσταντίνου ήταν ο τελευταίος τής μεγάλης χορείας των διδασκάλων του Γένους…
24 Σεπτέμβρη του ΄65
Τελευταία μέρα τού σχολείου
Δε βλέπω τις σκάλες, βαδίζω στο ικρίωμα
Η ψυχή μας, πελιδνή, αναρριγεί
Πώς αργεί να ξημερώσει, τέτοιες μέρες…
...θα γράψει ο Δάσκαλος την τελευταία μέρα εκείνης της χρονιάς.»
Τί να προσθέσουμε εμείς, τώρα; Από πού ν' αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε για το βρόμικο παρασκήνιο που ξεκίνησε εσωτερικά κι εξωτερικά τού ιστορικού Ζαππείου Παρθεναγωγείου; Ως Κωνσταντινουπολίτες ντρεπόμαστε να μπούμε σε λεπτομέρειες, το ίδιο όπως ντρεπόμαστε για το ρόλο τού Γ. Προξένου Ανδρέα Καρανδρέα. Και για κάποιους από το τότε ένδον τού Ζαππείου.
..................................................
Παρένθεση (έτσι για να ξεφύγουμε από το άγχος τών ανωτέρω) για τον Άνθρωπο και Στοχαστή Δημήτρη Παπακωνσταντίνου:
Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου μεγάλωσε στην Πόλη, την οποία και εξύμνησε στα ποιήματά του. Γεννήθηκε το 1915 (ως Δημήτρης Παπαδόπουλος) στα Γαλατάρια, το όμορφο και ειδυλλιακό προάστιο τής Πόλης. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στον Βαθυρρύακα, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένειά του: ο παπα-Κωσταντής (ο πατέρας του) με τα έξι παιδιά του, τη Νίνα , τη Σοφία, την Κασσάντρα, τη Σμαράγδα, τον Νίκο και τον Δημήτρη. Αποφοίτησε από την Μεγάλη τού Γένους Σχολή το 1934 και συνέχισε τις σπουδές του στην Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου τής Αθήνας.
Επέστρεψε στην γενέτειρά του και ανέλαβε υπηρεσία ως φιλόλογος τής Μέσης Εκπαίδευσης αρχικά στα Λύκεια τής Πόλης (1943-1965) και στη συνέχεια στα Σχολεία τής Αθήνας, όπου προήχθη στο βαθμό τού γυμνασιάρχη. Δόκιμος ποιητής, αδέκαστος κριτικός συνεργάστηκε με τα σημαντικότερα λογοστεχνικά περιοδικά τής Πόλης, τής Αθήνας και τής Θεσσαλονίκης (Βόσπορος, Πυρσός, Νέα Εστία, Ευθύνη, Ν. Πορεία, Σκέψη κ.ά.) ενώ παράλληλα διηύθυνε και το λογοτεχνικό περιοδικό Τέχνη τον πρώτο χρόνο τής έκδοσής του. Ο Παπακωνσταντίνου τιμήθηκε επανειλημμένα για το σύνολο τής συγγραφικής δραστηριότητάς του: Το 1976 απέσπασε το Βραβείο Ποίησης τής Ακαδημίας Αθηνών για την ποιητική συλλογή του Σκιαμαχία, σειρά Α', ενώ το 1982 τιμήθηκε με το Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη τής Ακαδημίας Αθηνών για την ποιητική συλλογή του Απέκδυση.
Το 1978 έλαβε το Β' Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου και Κριτικής τού Υπουργείου Πολιτισμού για το έργο του Κριτική Βιβλίου, σειρά Α'. Τιμήθηκε, επίσης, από την Ακαδημία Αθηνών και για την προσφορά του στην Παιδεία και τα Γράμματα τής Πόλης (1973).
Το 1986 τού απονεμήθηκε το οφίκιο τού Άρχοντα Νοταρίου τής Μεγάλης τού Χριστού Εκκλησίας.
..................................................
Κλείνουμε το γραφτό τούτο αναφερόμενοι στο σημείο από το οποίο θά ’πρεπε, ίσως, να έχουμε αρχίσει: στην τελετή μνήμης, αγάπης και σεβασμού στον Δάσκαλο και Ποιητή Δ. Παπακωνσταντίνου. Η εν γνώσει παρέκβαση εστιάζεται στο ότι το σχετικό με την συγκεκριμένη βραδιά πρόγραμμα ήταν πολυδιάστατο. Έτσι προχωρούμε στο καθ' εαυτό τελετουργικό τής βραδιάς.
Έναρξη με τις επί σκηνής δύο "ιέρειες" τού ελληνικού Ιδρύματος Ιστορικών Μελετών. Στην απαγγελία ποιημάτων τού Δ. Παπακωνσταντίνου η Ειρήνη Σαρίογλου. Και στην φιλολογική ανάλυση η Καίτη Σαρίογλου, μητέρα τής πρώτης και μαθήτρια τού τιμώμενου Δασκάλου, τού τιμητικά γνωστού και στο Πανελλήνιο.
Στο επόμενο πλάνο ο πάντα πρόθυμος (και αφιλοκερδής) στην προσφορά του, γνωστός ηθοποιός τού Θεάτρου, Στέφανος Ληναίος.
Γνωστός και αγαπητός, ο οποίος μαζί με την καθ' όλα άξια ηθοποιό και σύζυγό του Έλλην Φωτίου, χειροκροτήθηκε τόσες και τόσες φορές από το θεατρόφιλο κοινό τής Αθήνας. Ο Στέφανος Ληναίος ερμήνευσε, στην σκηνή τού ΑΛΦΑ, ένα κομμάτι από τη ζωή τού αείμνηστου Κωνσταντινουπολίτη.
Ακολούθησε ο τραγουδιστής Γιώργος Νταλάρας, που και αυτός αφιλοκερδώς ερμήνευσε δύο ποιήματα τού Δημήτρη Κ. Παπακωνσταντίνου μελοποιημένα από τον τούρκο μαέστρο τής κρατικής ορχήστρας και συνθέτη Serdar Yalçin.
Σε όλους αυτούς, καθώς και στους αφανώς συμμετέχοντες στην πραγματικά επιμνημόσυνη εκείνη βραδιά, όπως τη σκηνοθέτιδα Καλλιόπη Λεγάκη, τούς τεχνικούς αλλά και τις κοπέλες που έσπευσαν να βοηθήσουν στην επιτυχία τής τελετής, οφείλονται εκ βαθέων ευχαριστίες. Πραγματικά άφησαν και τη δική τους προσωπική σφραγίδα. Τούς ευχαριστούμε.
..................................................
Η τελετή-εκδήλωση Μνήμης και Συγκίνησης έχει, ακόμα, μια συνέχεια πιο σεβαστική και πιο χειροπιαστή. Το ελληνικό Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών φρόντισε και για κάτι άλλο σημαντικό: Την έκδοση ενός δίτομου έργου (σχήμα 20,5x14 και σελίδες 324 και 390, ο Α' και ο Β' τόμος αντίστοιχα) τών Απάντων τού πολυβραβευμένου ποιητικού έργου τού Δ. Παπακωνσταντίνου.
Πρόκειται για έκδοση προσεγμένη, καλαίσθητη, αλλά επίσης πολύμοχθη και πολυέξοδη.
Από εμάς ένα επιπλέον σεβαστικό χειροκρότημα προς όλους τούς συντελεστές τής Εκδήλωσης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)